Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Na de psychiatrie

Description




«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

Niet meer kunnen slapen

Lig ik dan in mn ma dr huis, mijn ouderlijk huis. Het huis waar alles gebeurd is. Waar mijn vader voor mijn idee de maniak werd. Het huis waar regelmatig politie kwam om mij uit de paniek te krijgen. T is toch vreemd. Het veilige gevoel is hier niet. En zal vast niet terug komen, waar ik van baal.

7 uur sochtends en ik kan dus niet meer slapen. Door al het bovenstaande, maar ook al de andere chaos. Weet niet eens waar ik moet beginnen. 
Wat in godsnaam moet je met een vriendin die beweert alles voor andere te doen, daarmee zichzelf wegcijfert dit behandeld op therapie. Maar ik t gevoel heb dat zij alleen maar aan zichzelf denkt. Mn oud en nieuw was echt leuk. Alleen de hele avond draaide om haar. "Vraag dit nou even voor me" "heb je al nagecheckt voor me?" "Waarom vraag je niks" enz enz. Behoorlijk vermoeiend. Maar als klap op de vuurpijl, toen ik besloot niet naar t feestje te gaan vanwege alle idiote stemmen die ik weer hoorde, had ik dit volgens haar eerder kunnen weten. Deze woorden snijden als een vlijmscherp mes. Maar ze kan t zich niet eens herinneren. Dronken mensen spreken de waarheid. Toch? Of wil ik alleen maar geloven dat wat ze zegt echt zo is. Dat ik inderdaad eerder had kunnen besluiten niet naar t feestje te gaan. Maar de andere kant in mij vind t onzin wat ze zegt. Alsof ik weet wanneer ik last van stemmen krijg. Grr ik word er zo boos van. Het hele weekend stond in t teken van haar. Haar zuipen, haar dronkenschap en de hoeveelheid aan spullen die ze weer is was verloren of vergeten ergens. Of ik even mee wilde haar shit op te ruimen. T ergste van mijzelf vind ik dat ik t ook gewoon gedaan heb. Ik ben weer mee naar de stad gegaan om alles op te halen. Ben dan ook zeker trots dat ik gewoon naar huis ben gegaan en haar dr eigen ding heb laten oplossen. 
Helaas gaat mijn schuldgevoel hier dubbel en dwars overheen. Ik had dr moeten steunen en helpen anders ben ik een slechte vriendin. "Ik mag er niet zijn" . Alweer niet. Exact wat de stemmen zeggen die ik soms hoor. Dat ik weg moet, dood moet. Het is nog steeds soms de vraag of ik mezelf in ipv voor de trein krijg. Ik wil niet dood begrijp me niet verkeerd. Maar die stemmen zijn soms zo echt. Ze vertolken wat ik denk over mezelf. Dat ik slecht ben andere kapot maak met mn "ziekte". Terwijl ik dat helemaal niet wil. 
Naast dit alles hebben we ook nog T. Ben dol op m. Mn ex of naja weet niet wat t nu is. Maar die arme jongen blijft maar volhouden ik snap niet hoe die bij mij kan blijven. Ik heb m niks te bieden. Kan niet eens sex hebben. Want dan voel ik me vies. Daarnaast wat is die liefde die ik voel bij m, vriendjes material of zie ik m als mn grote broer. Ik weet t niet meer.
Hoe ga ik daar achter komen? Met m praten? Maar dan doe ik m pijn. Met iets wat niet eens zeker is.
Gelukkig is er een ding wel zeker en dat is dat ik wel sta op twee benen ondanks alle twijfels verdriet en angsten. Ik sta hier nog steeds. Maar hoe lang nog ?

Posted: 08:31, 4/1/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

Vluchten

Zit ik dan weg gevlucht van thuis omdat ik gek word van al die stemmen die ik denk te horen. Ze willen dat ik dood ga. Ze vinden dat ik hier niet hoor. En ze lachen me uit. Het is best eng om je te bedenken dat ik dat dus over mezelf denk. Maar t bewijst zich wel in t dagelijks leven. Zodra ik namelijk iemand kan redden of dragen voel ik mij goed. Zijn de stemmen minder enz enz. En zodra ik bij mijzelf stil word gezet schuift mn deur dicht. Worden die stemmen weer harder en wil ik niet meer praten over wat dan ook. Dit gebeurd bij vrienden en op altrecht. En ik weet gewoon niet mezelf toch die deur te laten openen. Ik word kwaad omdat eigenlijk door mn eigen schuld mensen veel te veel van mij verwachten.juist omdat ik zo aan t zorgen ben en mn angst niet laat zien snap ik wel dat mensen denken dat ik veel meer kan dan ik eigenlijk kan. En toch word ik boos. Waarom als in dit geval V een psychose heeft is t oke om me weg te duwen. En zodra ik t heb is t raar dat ik niet langs kom. Ja oke ze snapt t zegt ze. Maar ze snapt niet wat zo boos maakt. Juist zij van iedereen weet hoe zwaar dit is. Ik vind t heel erg dat ik haar zo heb laten vallen toen der tijd. Alleen niemand kan snappen wat een psychose is tot hij er zelf in zit. En toch denkt ze dat ik mee kan rijden met dr pa. Waarom denk je in godsnaam dat dit kan. Kon al niet toen ik geen psychose had. En dan eindelijk durf ik gedoseerder dan normaal boos te worden. En nog mag ik dus mn boosheid niet uiten. Omdat er automatisch met de vinger naar mij word gewezen op zon moment. "Lekker makkelijk" noemde ze t laatst. En dat steekt. Bij mn beste vriendin mag ik niet voelen wat ik voel. Dus nee ik voel me alweer niet serieus genomen. Heb weer t idee dat ze t niet geloofd. Dus de stemmen zijn weer harder ze willen me nu nog meer dan ooit voor de trein ipv erin hebben. En iedere sec ben ik mezelf aan t overtuigen waarom ik erin moet en niet ervoor bij de trein . Omdat ik ze geloof en ze ook niet getackeld worden door mn omgeving. Ze bevestigen voor mij dat de stemmen wel degelijk gelijk hebben. Mn vriendschappen zijn scheef. En t is mn eigen achterlijke schuld. Ik geef geef geef. En daardoor verwacht ik t zelfde terug. Maar dat kan niet. dit is een cirkel die heel duidelijk is maar hoe stap ik hieruit? Ja mn grenzen aangeven. Maar ik voel me grenzen niet ik weet niet of in ieder geval bijna niet wat ik wel en niet wil. En dat gaat van alleen thuis zijn of toch niet tot wil ik deze vriendschap ja of nee. Alles is eng ben voor alles bang. En hoe hard ik ook gil. Hoe verdoofd ik ook ben mensen zullen altijd alleen doen wat zij denken dat goed is. En dat vreet aan me. Ik wil kunnen zeggen wat ik nodig heb dat durven en dan de nee kunnen accepteren. Maar hoe moet ik de nee accepteren als ik bijna nooit ja krijg... Het continue gevecht van goed voor me en ach boeie ik ben t maar gaat de hele dag door. Ik durf niet meer tegen mensen in. Ik raak verstijft. En laat ze maar doen en zeggen wat ze willen. Vaak ten koste van mijzelf. 

T lijkt alsof ik mezelf enorm zielig vind. Dat is misschien ook wel ergens zo. Ik vind t super sneu dat ik zo alleen sta. Maar ik ben vooral boos. Zo kwaad. Ik heb dit zelf gedaan ik zet mezelf te sterk neer ik ben de "verschijning" als ik binnen kom lopen. "zij kan het wel". Als ik nou gewoon had durven tonen wat er is had ik misschien ook de steun gehad die ik nu zoek. Eigen schuld dikke bult. Ik trek de vriendschappen scheef. Het monster is weer aan t werk geweest. En dr is nu bijna niemand meer om dr heen wat bij t monster wil zijn. En ik geef ze groot gelijk. 

Posted: 08:27, 4/1/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

Vervolg .

Vandaag , weer zon dag met allemaal vraagtekens. Wie ben ik? Wat wil ik? En laat me niet beginnen over alle waarommetjes die ik probeer te ontcijferen en beantwoorden. 

Ja ik heb gepraat met V, maar ik vertrouw t niet. Ik geloof niet dat zij naar mij gaat luisteren of uberhaupt gaat horen wat mijn behoeftes zijn. Daardoor zal ik me altijd minder voelen. Wil ik deze vriendschap of maak ik mezelf gek met mn wantrouwen. Ik vertrouw mezelf niet eens hoe kan ik een ander dan in godsnaam vertrouwen.
Keer op keer word bewezen in mijn ogen dat ik niet genoeg ben voor deze wereld. Mn moeder speelt een rol voor mn therpeut en thuis draait alles om. Mn vader ziet me als een lustobject en zoekt de meest onmogelijke manieren om toch mij onderuit te kunnen trappen. En mn liefde te kopen door materialistische dingen. T heeft geen respect voor mn nee, daardoor voel ik me in t hokje gedrukt en geef ik maar wat hij wil zo nu en dan. Maar wil ik dit ja of nee? Dan mn zusje die me tot op t bot haat omdat ik t vroeger verkloot heb met mn stinkborderline. B die meer als wauw was voor mij hij luisterde maar gaf ook zn mening eindelijk durfde ik me open te stellen en dan gaat hij ook. Hij voelt niet genoeg. Ook al ken ik m pas 4 weken hij is nu al weg. Ik ben nooit genoeg voor iemand. Of ik nou alles voor ze doe of niet ze vinden altijd ergens anders beter. Alsof ik op de wereld ben gezet om de zondebok te zijn. Ook al denk ik dat de helft uit vergroot is in mijn hoofd is dit exact hoe ik t ervaar. Leegte, zoveel mensen die zeggen om mij te geven en vervolgens doen en zeggen ze alles waarop zij denken dat t mij helpt. Maar echt luisteren gebeurd niet. Dus ben ik alleen. Zal ik altijd alleen blijven ? Want zo voelt t wel. Ik voel me dom, en niet te vergeten een vetklep. Mensen begrijpen mij niet en ik hun niet. En t voelt alsof ik soms een heel ander iets ben dan een mens. Alsof ik een monster ben waar je niet van mag houden of om mag geven. Een monster die zelf niet weet wat ze nodig heb dus haar wereld bepaald zonder naar het monster te luisteren. Waarom ziet niemand mij zoals ik mezelf wil zien. Omdat ik mezelf haat? Gaan mensen daarom zo met mij om? T enige moment van rust dat ik vind is die ene x in de week dat ik een joint rook. Mn hoofd blijft dan niet vragen en mn tranen stoppen dan even. Want zelfs als ik slaap word ik wakker huilen schreeuwend of met een bloedneus. Ik ben nergens veilig voor wat ik denk en voel. En t vreet me leeg. Ik wil dit gevecht niet meer alleen. 
Ben ik desperate is dit weer die verlatingsangst val ik terug in oud gedrag? Waarom heb ik die schijt ziekte verdomme waarom kan ik niet normaal zijn. Wel gezien worden ipv janken voor hulp want als ik een dramaqueen uithang krijgen mensen in ene wel empathie en word ik plots wel geholpen. Waarom kan t dan wel? Hoe krijg ik dan de kans de nieuwe ik te zijn als ik word terug geduwt? Moet ik weg gaan ergens opnieuw beginnen waar niemand van mn borderline weet zodat ik een eerlijke kans krijg? 
Als ik daar aan denk word ik misselijk omdat ik t eng vind alleen maar een ander deel van mij voelt liever die misselijkheid even dan t gevoel dat je hart eruit getrokken word keer op keer. Dat ik iedere dag wil huilen en krijsen zodat de pijn mn lijf uit gaat. Maar t lucht niet op het maakt de pijn niet weg. T voelt echt alsof ik hier niet hoor. Ik denk anders zie dingen anders dan andere en wie ik ben is niet genoeg want ik doe t toch alleen hoe open en eerlijk ik ook ben het geduld dat ik opbreng de ruimte die ik geef aan mensen vreet mij op van pijn en verdriet. Ik krijg toch niet wat ik nosig heb. En das iemand die naar me luistert mij een kans geeft en mij hoort eerlijk is en om mij geeft ipv me als lustobject ziet of een makkelijk iemand die toch wel alles voor ze doet. Als ik stop met helpen dan gaan ze weg en ik weet niet hoe ik mezelf daarvan moet redden. 

Posted: 08:23, 4/1/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

head full frustration

Wat moetik hiermee. Ik voel een hoop in mn lijf maar kan t niet categoriseren onder een van de basisemoties. (Bang boos blij bedroeft)

In principe voel ik me goed, maar merk dat ik onzekerder ben dan normaal. Geef mezelf overal de schuld van. Maar ik voel ook dat ik wil rennen, wegrennen ver weg van iedereen, even verdwijnen of misschien wel voor goed? Opnieuw beginnen. Maar daarover heen zit weer dat ik niet weet of ik zonder de mensen hier kan. Ondanks dat al mn vriendschappen ongelijk zijn op die van M na dan, wil ik wel zonder de rest? Of is dat mn angst die niet zonder ze kan? Ik wil mensen om me heen uit angst alleen te blijven. Maar mn hele lijf wil alleen zijn met niemand praten. Het is zon gevecht in mijn hoofd het wel continu twee dingen die niet samen gaan. Ik heb het idee dat ik aan het rouwen ben. Om de oude mij, maar ook om bepaalde aspecten in bepaalde vriendschappen. Ik weet niet hoe ik moet rouwen. Want ik wil dit niet alleen doen, en toch voelt t prettiger om alleen te doen. "Ze snappen mij toch niet". Ik voel me alleen maar ik zoek ook niemand op. Heb verwachtingen die ik meer dan normaal vind, maar is t wel oke wat ik verwacht. Ik voel geen pijn en geen verdriet. T voelt als verdooft. Alsof mn lijf eventjes niet wil voelen en t daarom even op pauze staat. Dit kan niet goed zijn voor me en ben als de dood dat als t gevoel komt dat t dan teveel in een x zal zijn. Hoe kan t toch dat praten bijna niet meer lukt. Ik moeilijke gesprekken uit de weg ga bij mn vrienden maar ook op altrecht. Ik laat mensen helemaal niet meer toe. Ze mogen niks van mij meekrijgen, want ze snappen me toch niet. Ik voel niet eens de kracht om er tegen in te gaan. De ik die ik ken zou er wat van gezegd hebben als ze zich niet gehoord voelde. Nee ik laat alles maar gewoon gebeuren. Tot zo verre dat anderen belangrijker zijn dan ik. Hun gevoel gaat voorop ik moet doen wat ze blij maakt anders moeten ze me niet. Als ik maar doe wat ze willen dan ben ik veilig. Dan zullen ze blijven niet bij me weg gaan en misschien ooit gaan luisteren en doen wat ik nodig heb ipv doen wat ze denken dat goed is. 
Ik voel niks, de tranen lopen wel maar t is net alsof t een mechanisme is die ingezet word "oh hier hoort verdriet bij" ik kan benoemen wat ik denk dat ik voel. Maar eerlijk alle gevoelens zijn op dit moment een grote brei. Een grote bom die aan t tikken is. Hoe ik m kan stoppen? I dont know wist ik t maar t is alsof ik niks meer weet over mij. Ben ik weer bij af?

Posted: 07:38, 4/1/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer