Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Dagboek van Fassago Farrell van de Bielshoeve Home | Profile | Archives | Friends

Beter laat dan nooit!19/4/2007

Eindelijk is het dan zover. Mijn baasje heeft besloten een weblog voor mij aan te maken. Het werd wel een keertje tijd, want ik ben nu al bijna 10 maanden oud! Natuurlijk is er in de afgelopen 10 maanden erg veel met mij gebeurt. Ik zal proberen jullie een beetje bij te praten en dan gaan we vanaf daar regelmatig verder.

Op 27 juni 2007 ben ik geboren in Lutjewinkel bij Ron en Nel Vonk. Mijn vader heet Veto en mijn moeder heet Dark Danger. Mijn officiële naam is Fassago Farrell van de Bielshoeve. Mijn roepnaam is Duncan (om het allemaal wat makkelijker te maken ). Ik ben een rasechte dobermann reu en een erg stoere bink.

Toen ik 6,5 weken oud was ben ik verhuisd naar mijn huidige baasje (Maschja). Alexander is haar man en er zijn nog 2 andere honden in huis. Valohr Moragh is een zwitterse witte herder en net als ik een reu. Hij is erg groot, maar wel heel lief tegen mij. Ayla is ook een dobermann, een teefje. Zij is een echte dame en vond mij in het begin maar raar, geloof ik. Nu niet meer hoor, nu hoor ik er helemaal bij.

Tot nu toe is mijn leven één grote ontdekkingsreis gebleken. Ik heb zo veel moeten leren, maar ik ben niet bang. Ik vind alles leuk en wil alles ontdekken. Ik ben gek op mensen, daar krijg je veel aandacht van, en ik spring graag tegen ze op om te laten zien dat ik een hele lieve hond ben. Geloof dat niet iedereen dat leuk vindt en ik ben nu aan het leren dat ik wel tegen mijn baasje mag springen maar liever niet tegen andere mensen. Ik ben namelijk nogal wild en zie ook niet het verschil tussen oude en goede kleren.

Om alles te benoemen wat ik heb moeten leren is niet te doen, sommige dingen zijn nu al zo normaal voor mij dat ik niet eens meer weet dat ik ze moest leren. Maar ik zal mijn best doen om een aantal dingen te vertellen.

In huis zitten Valohr en Ayla in een bench (een kooi van tralies met een deur), dat is hun plaats. Voor mij staat er ook eentje, maar ik ben er niet zo van gecharmeerd. Zolang het deurtje op staat wil ik er af en toe best binnen kijken. Maar mn baasje doet het deurtje ook dicht als ik er in zit en dat vind ik dus maar helemaal niets. Ik hou er niet van om opgesloten te zitten. Maar goed, als ik heel erg moe ben ga ik wel slapen, maar meestal jank ik de helboel bij elkaar. En nee, dan hou ik niet op! In het begin liet mn baasje me gewoon janken, maar ik word steeds luider dus nu krijg ik op mn kop als ik dat doe. Het heeft een hele tijd geduurt, maar uiteindelijk heb ik maar besloten te accepteren dat dat mn plaats is en dat mn baasje bepaald wanneer ik er uit mag. Gelukkig mag ik er heel vaak uit (vaker dan Valohr en Ayla ). Ik ben dan 5 minuten heel erg druk en daarna ga ik lekker op de bank liggen met een bot en mn kussentje.

Ja inderdaad, ik heb een eigen kussentje en daar ben ik stapel gek op. Het is lekker zacht en heerlijk om op te sabbelen. Kapot maken doe ik hem niet, want dat is jammer en ik weet niet of ik dan nog wel een nieuwe krijg.

De auto vind ik helemaal niets (althans, in het begin). Het is ook zo'n groot raar ding. En als we er dan in zitten gaat het nog rijden ook. Ook al mocht ik in het begin bij mn baasje op schoot zitten, dat rijden ging me veel te snel. Valohr en Ayla zaten toen nog in een kooi achter in de auto en die vonden het allemaal prima (zij hadden al lang geleerd dat als we met de auto weggaan, we meestal iets leuks gaan doen). Toen ik groter werd kon ik niet meer bij mn baasje op schoot zitten en hebben Alexander en mn baasje een heuze hondenaanhanger aangeschaft. Hierin hebben we alle drie een eigen kooi, waarin we lekker kunnen liggen. De geluiden waren in het begin best wel eng, maar nu ben ik er al helemaal aan gewent en heb ik dus ook geleerd dat we vaak iets leuks gaan doen als we de aanhanger in moeten. Natuurlijk mag mn kussentje ook altijd mee, dus kan ik daar lekker op sabbelen als ik iets eng vind.

Water is een heel vreemd iets gebleken. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik overal op of overheen kon lopen. Nou ik kwam er dus heel snel achter dat dat dus niet het geval was. Bij ons in de buurt is namelijk een vijver waar honden mogen zwemmen (wist ik veel wat dat was). Valohr is mijn grote voorbeeld en die liep er gewoon in. Ik er dus achteraan. Eerst werden mn poten nat, maar ja valohr deed het ook en toen opeens was er niets meer onder mn poten en ging ik kopje onder. Proestend en niesend kwam ik weer boven en wist niet hoe snel ik eruit moest komen. Eigenwijs als ik ben heb ik het nog maar een paar keer geprobeert. Alle keren met hetzelfde resultaat. Toen maar eens gelet op hoe Ayla het deed. Als een echte dame gaat ze heel rustig het water in, tot het moment dat haar buik nat wordt, verder gaat ze niet. Ik dat dus ook maar proberen. Heel voorzichtig ging ik stapje voor stapje tot ik met één poot opeens niets meer onder me voelde, dus maar een stapje terug en wat denk je? Ik ging niet meer kopje onder! Als ik het goed heb begrepen ga ik deze zomer, als het warm genoeg is, leren zwemmen.

Verder vind ik alles leuk en vlieg in overal op af. Dit soms tot grote ergenis en angst van mn baasje, want dat deed ik dus ook bij auto's en fietsers. Nu doe ik dat maar niet meer, want dan krijg ik op mn kop. Voor de rest mag ik alles ontdekken zonder dat mn baasje daar boos om wordt.

Natuurlijk moet ik ook de nodige commando's leren op  te volgen. Ieder nieuw commando leer ik spelenderwijs te begrijpen. Zodra ik goed weet wat de bedoeling is moet ik het gewoon doen. Soms krijg ik dan een beloning in de vorm van iets lekkers, soms ook niet, maar ik krijg altijd een aai over mn kop en mn baasje zegt dan altijd dat ik braaf ben.

Het commando zit is makkelijk en dat volg ik graag en snel op.

Het commando blijf is wat lastiger, maar ik begrijp nu wel wat ik dan moet doen. Toen mn baasje me dat ging leren rende ik steeds achter haar aan. Iedere keer bracht ze me weer terug naar de plek waar ik moest blijven en liep dan weer een klein stukje bij me weg, maar ik bleef het moeilijk vinden om te snappen wat ze van me wou. Uiteindelijk heeft ze Valohr en Ayla bij me neer gezet en hun ook het commando blijf gegeven. Door te kijken wat zij hierbij deden heb ik geleerd wat ik bij blijf moet doen. Niet dat ik altijd netjes blijf hoor, maar nu ik het snap krijg ik wel op mn kop als ik het niet doe.

Het commando af is ook wel een beetje lastig. Ik had wel heel snel door wat ik moest doen, maar heb er meestal geen zin in. Dan ga ik liever zitten. Met dit commando is mn baasje nog niet zo heel erg streng, maar legt ze me geduldig uit wat ik moet doen. Uiteindelijk doe ik het dan dus altijd wel.

Aan het commando hier heb ik een grote hekel en weiger het meestal te doen. Dan ga ik rondjes om mn baasje rennen en blijf steeds net buiten haar bereik. Ik heb wel in de gaten dat mn baasje dit een heel belangrijk commando vindt en ik snap ook wel wat ze van me wil. Snap niet dat Valohr en Ayla wel naar dit commando luisteren, het is toch veel leuker om los te blijven lopen. Maar goed, aangezien ik hier dus nog niet naar wil luisteren mag ik niet meer loslopen (Valohr en Ayla dus wel ), maar moet ik aan een lange lijn. Als mn baasje dan hier roept en ik luister niet, geeft ze een ruk aan de lange lijn en dan moet ik dus wel komen. Ik krijg dan wel wat lekkers als ik netjes recht voor mn baasje ga zitten.

Speuren vind ik erg leuk om te doen. Ik zet mn neus aan de grond en ren de geur achterna. Aan het eind van die geur krijg ik namelijk altijd iets heel lekkers. Geloof alleen dat ik niet mag rennen, maar het rustig aan moet doen. Dat is wel moeilijk hoor, want ik wil dat lekkers zo graag! Mn baasje houdt me dus altijd flink tegen en laat mij, in het tempo dat zij wil, lopen. Misschien moet ik dat uit mezelf maar gaan doen, das veel prettiger, maar owh dat lekkers aan het eind!

Samen met mn baasje ga ik nu ook regelmatig naar een veld. Daar lopen ook andere honden met hun baasjes. Het is me nog niet helemaal duidelijk, maar ik geloof dat ik daar dingen ga leren en goed moet luisteren. Als we het veld op lopen geeft mn baasje altijd het commando volg en moet ik naast haar blijven lopen en haar goed in de gaten houden. Gelukkig voor haar doe ik alles voor voer of de bal, dus let ik wel op haar. Er gebeurt alleen zoveel om me heen, dat ik nog erg gauw afgeleid ben. Geloof dat dit nu nog niet zo heel erg is, mn baasje zorgt er steeds wel weer voor dat ik naar haar ga kijken. Ik leer het wel!

Tot zover in het kort de eerste 10 maanden van mn leven. Ik beloof dat er gauw meer volgt.

Dikke poot van mij!!

1 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer