Floris Müller

CIDI Scriptiewedstrijd

Vanavond ben ik derde geworden bij de CIDI (Centrum voor Informatie en Documentatie Israël) scriptiewedstrijd 2006. Het onderwerp van mijn scriptie: ´De Lobby voor Israël in Amerika´.De uitreiking was in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. 

De eerste prijs ging naar Aalbert van Soest (Universiteit Utrecht), tweede werd Nelly Kfir.

Meer informatie over de scriptiewedstrijd vind je op: http://www.cidi.nl/pers/2006/pr211206.html

NOS Buitenland Redactie

Vanaf vandaag werk ik als free-lancer op de Buitenland Redactie van de NOS in Hilversum. Ik zal binnen deze functie voor gaan werken voor het Radio1Journaal.

Meer informatie over de uitzendingen vind je op: http://www.nos.nl/nosjournaal/radiojournaal/achterdeschermen/organisatie/index.html

Je kan de uitzending ook live-stream beluisteren op:

http://player.omroep.nl/?aflid=3309101

Frequentie: 98.9FM (Amsterdam)

Uitzendingen:

Ma-vr: 6-9uur/12-13uur/16-18.30uur

Za: 7-9uur/12-18.30uur

Zo: 12-18.30uur

Een Punt Achter Mijn Studie

Ik ben gisteren terug gekomen uit Duitsland waar ik enkele weken werknemers van ´s-lands grootste bank begeleid heb in een zogenaamde ´journey´door de Duitse binnenlanden. Bij terugkomst heb ik mij steeds weer gestort op mijn scriptie aangesterkt door de Kraftbruhe die mij toegediend werden in het Marienthaler Gasthof waar ik mijn dagen gesleten heb. Het stuk heeft eindelijk vorm gekregen. Met vertrouwen heb ik het gisterennacht naar het CIDI gepost voor de Scriptiewedstrijd 2006.  

Warme Lange Zomernachten

Na hard werken is het goed rusten. De koffers gepakt, reisden onze volksvertegenwoordigers deze zomer voor de laatste keren naar Den Haag om hierna de politiek voor enige weken gedag te wuiven. Maar het afscheid was bitterder dan menigeen voor de lange hete zomernacht had kunnen denken.

Want eigenlijk wist iedereen al dat Hirsi Ali niet helemaal eerlijk geweest was over haar naam en de toedracht van haar komst naar Nederland. Het televisieprogramma Zembla herhaalde al bekende feiten en kleedde het verhaal aan met getuigenissen uit haar vroegere moederland Somalie. Deze keer reden genoeg voor het politieke establishment om een onderzoek in te stellen naar de verblijfsstatus van de markante politica. Verdonk handelde té snel en met weinig tact in de delicate kwestie.

In de verkiezingsstrijd om het fractievoorzitterschap van haar partij had de Minister van Vreemdelingenzaken en Integratie gepoogd haar eigen partijgenote te offeren. De kamer reageerde verbolgen op de politieke twisten van Verdonk. Onder grote druk van met name de linkse oppositie moest het vraagstuk terug naar het department voor verder onderzoek. Na een zogezegd diepere en maatschappelijkere overweging werd geoordeeld dat Hirsi wél in Nederland mag blijven en dat het paspoort legitiem aan haar gegeven was. Voor Hirsi die haar wens inmiddels had uitgesproken om voor een neo-conservatieve denktank in Washington te gaan werken, is dit document van levensbelang.

En nog voor de zomer leek een einde te komen aan de netelige kwestie. Wat reste was nog een laatste debat voor het reces. De uitschakeling van oranje in het Wereld Kampioenschap maakte plaats voor een wedstrijd in de kamer. De aftrap voor het grote publiek kwam van voetbalcommentator Johan Cruijff die de ondergang van Nederland in de halvefinale´s aan de politiek van Verdonk toeschreef. Solomon Kalou had oranje kunnen redden. Welke speler had uitkomst geboden in de crisis aan het binnenhof?

Tegenstander van Balkende II was natuurlijk de linkse oppositie, die zich gesteund voelde door een zwak middenveld aan de overzijde. Voor mevrouw Van Der Laan die sinds februari het fractievoorzitterschap van de tanende Democraten voor haar rekening genomen heeft een essentiele pot. D66 lijkt op sterven na dood, en stevige positie in name lijkt de enige remedie voor een behoud van de partij, zo moet de fractievoorzitster gedacht hebben.

Geen vertrouwen in Verdonk betekent geen vertrouwen in het kabinet. Aanvankelijk dachten Pechtold en Brinkhorst plaats te kunnen behouden in de ploeg van Balkenende. Maar de partij fractie riep de bewinslieden conform parlementaire rechtsregels tot de orde. Het was gedaan met het kabinet. Zonder middenveld kan er niet gespeeld worden. Het wordt schieten voor open doel door de oppositie in komende verkiezingen.

Wie breekt, betaalt, zo luidt een Haagse wet. D66 heeft na gevaarlijk spel van Pechtold en Dietrich die hiervoor eerder het veld moest ruimen, een laatste klap uitgedeeld aan het kabinet van Balkenende. VVD en CDA zijn woedend op de kleine coalitiegenoot. Was het niet D66 die af wilde van het politieke geharrewar? Duidelijkheid en openheid moesten de schommelende pijlingen voor de partij bedaren. Paste de starre houding van Van der Laan in deze nieuwe koers? Of heeft de fractie de politiek die zij hekelde als huisstijl gemaakt? Na het gekrakeel van het zogenaamde mannetje Pechtold heeft Lousewies laten zien dat ook zij haar mannetje staat in de banken van de Tweede Kamer. En omdat democratische principes dezer dagen niet gelden voor de kamer, moest de regering breken voor de politieke overlevingsstunt van de politica die een volgend jaar niet met twee of minder zetels wil eindigen.

Voor de twee grootste regeringspartijen lijkt de tijd aangebroken om de restanten van het kabinetsbeleid aan de kiezers te verkopen. In ieder geval kunnen de partijen met rust de vakantie in, wetende dat zij na de zomer niet ook de politieke strubbelingen van het Democratische coalitiegenootje behoeven te verdedigen, laat staan te verkopen. 

Way To Go!

Mijn laatste dagen in the capital of the world blijken een test voor mijn stressbeheersing en planvermogen. Heb mijn vrienden, Sandra, RJ en Peter op bezoek. Na mijn broer en mijn vader heb ik mij gertraind in het gidsenvak. Ik heb alles in de stad al gezien, zo lijkt het, en bij veel grote toeristische trekpleisters kan ik een uitgebreide uitleg doen. Heb zeker het gevoel dat NY míjn stad geworden is. Beetje problematisch is dat mijn vertrouwde telefoon het de laatste dag begeven heeft. Hierdoor ben ik niet eens in staat om mijn vrienden in de stad te bedanken voor de leuke tijd. Hiernaast heb ik in een laatste rondgang langs de modieuze centra, een hippe voorgescheurde spijkerbroek gekocht. Het textiel van Calvin Klein is toch nog niet helemaal aan mij toevertrouwnd uit een gat dat expres in mijn achterzak gemaakt is, verlies ik in de metro mijn bankpas, perskaart, ov-bewijs, en een 10 tal naamkaartjes. Ach misschien is de laatste mode uit NY nog niet helemaal aan mij besteed...

E.B.White, Here is New York

Bryant Park

Een heerlijke middag en avond aan het Bryant Park gehad. Onder het genot van een overvloed aan prijzige Pinot Gris gesproken over alles dat ons aan de stad bind. Nog gesproken met een opkomende regisseuer die bezig was met een film over de oorlog in Irak. De korte documentaire heb ik gesigneerd meegekregen naar huis. Deze kunstige acht minuten zeiden mij weinig maar toch kan ik er nog altijd meer sympathie voor opbrengen dan hetgeen ik later op de fimzender HBO ontdekte. Een aantal filmmakers is voor de kabelaar in Bagdad begonnen met een serie over een eerste hulp voor Amerikaanse soldaten. Bagdad ER is een platische aaneenschakeling van amputaties en sterfgevallen die aan de gretige televisiekijker wordt aangeboden. Ik werd er kotsmisselijk van! Dan maar liever wegdromen in het park...

The Truth, The Whole Truth And Nothing But The Truth!

Vandaag ben ik naar de film gegaan- the Inconvenient Truth van Al Gore over het broeikas effect. Het is eigenlijk een twee uur durend college van de oud-presidentskandidaat. Gore geeft een schrikbarende waarschuwing. Heel interessant dat midden in New York nog steeds publiek voor het stuk te vinden is. Helaas is de politiek in Washington weinig onder de indruk van de boodschap van de democratische vedette. En dat in een tijd waarin olieprijzen omlaag gaan, en het land nog maar net zijn wonden heeft gelikt van New Orleans en een nieuw orkaanseizoen weer veel onheil belooft.

How To Become A New Yorker

Sommige spreuken zeggen meer dan genoeg over New York. Hieronder een uitleg voor diegenen die nog niet thuis zijn in de New Yorkse begrippen.

''You've got to be a part of it...''

Trendsetter, traditioneel, rijk, arm, ontwikkeld maar ook achtergebleven, goedkoop, duur, open, exlcusief, mooi en lelijk, internationaal en Amerikaans, hartelijk, cool. Dat is New York. Max zei mij eens, om een New Yorker te worden moet je tenminste een half jaar in de stad wonen. Dan is mijn verblijf eigenlijk te kort en ben en blijf ik slecht op bezoek. Toch heb ik mij de afgelopen tijd behoorlijk ingespannen om mij al gedurende mijn stage een inwoner van de wereldstad te kunnen noemen. Wat maakt je een echte New Yorker?
 
'Business is business...'
Sinds de stichting van een kleine kolonie in de nieuwe wereld door de zeevarende Nederlanders is Nieuw Amsterdam gekenmerkt door handel. Aanvankelijk ging het de koopvaardlieden alleen om ruwe produkten, graan, koren, bevervellen en andere produkten die van de wilden op het eiland Manhattan gekocht werden. Maar al snel werd het door de Britten omgeven land een vestigingsplaats voor politieke en religieuze vluchtelingen. De eerste handelspost op Staten Eiland, dat naar de Staten Generaal vernoemd is, bleek te klein voor het groeiende stadje. Daarom werd uitgeweken naar het grondgebied van de indianen. En om de prille beschaving van de Nederlanders te beschermen tegen invallen van indianenstammen werd een muur opgetrokken van de Hudson rivier naar de Oost Rivier. Toen de Engelsen en Spanjaarden in een aantal bloedige veldslagen in het noorden en oosten van Amerika een einde maakte aan een eeuwenlang machtsvacuum (en aan de indianencultuur) kon de stad de muur neerhalen. Tegen het einde van de zeventiende eeuw gaven de Nederlanders als eerste van de Europese kolonisten hun wensen voor een Amerikaans territorium op. Engelse legers stonden klaar om korte metten te maken met de gewraakte handelslieden. De handelspost Nieuw Amsterdam werd opgegeven, met de belofte dat alle Nederlanders mochten blijven wonen in de stad die voortaan New York zou gaan heten. Centraal aan de oost kust werd het nieuwe Engelse bezit de grootste handelshaven in de nieuwe wereld. Langs de oost kust van en in het midden van Manhattan verrezen er in deze jaren steeds meer handelshuizen en fabrieken.
 
'...is business?'
Tegenwoordig zijn deze gedeelten van de stad nog altijd een ware beleving voor de winkeliers. Van het centrum van de kapitalistische wereld, Times square, waar vooral veel toeristen en dagjes mensen komen, tot aan de chique Upper Eastside. Een echte New Yorker wordt komt eigenlijk maar een keer per jaar op het smalle plein van Times Square dat door duizenden lampjes verlicht wordt. Bij oud en nieuw. Boven de klok aan de noordzijde van het plein dat door ontelbare reclameborden en lichtbakken een overweldigende indruk maakt, wordt ieder jaar een nieuwjaar ingeluid door door het neerhalen van een wereldbol die symbool staat voor het verleden. Alles op het plein is groot en indrukwekkend. De Virgin Megastore verkoopt alles wat met muziek te maken heeft. Als Virgin het niet heeft, dat bestaat het ook niet. Naast de muziekwinkel zit de Toys 'R' Us, waar bij de Entree een enorm reuzenrad is opgebouwd. Bij binnenkomst wordt duidelijk dat het de speelgoedfabrikant te doen is om iedere klant op ieder moment in de zaak te vermaken. Er lijken meer mensen in deze zaak te werken dan dat er klanten in de big 'R' aanwezig kunnen zijn. Verder bieden vele winkeltjes alle mogelijke soeveniers aan. Vooral alle prullaria waarop het WTC is afgebeeld, schijnt behoorlijk populair te zijn bij de toeristen.
Toch wil een zich zelf respecterende Europeaan, en ook de vermogende Amerikaan liever gezien worden op 5th Avenue. Het mooiste gedeelte van deze winkelstraat ligt tussen Central Park en St.Patricks Cathedral/ Rockefeller Center. Dichtbij het park ligt Tiffany's, s'-werelds grootste (en duurste?) juwelier. Op 7 verdiepingen worden gasten overweldigd met edelstenen, goud en zilver. Even verder op heeft Donald Trump een van zijn vele naar-zichzelf-vernoemde kantoorcomplexen. De Trump Tower is van binnen een misselijke mengelmoes van marmer en goud. Een muur van de entree is gereserveerd voor een reusachtige waterval waaronder een kopje Trump-koffie gedronken kan worden. Ook biedt de rijke miljardair zijn boeken en kleding aan waarop zijn eigengemaakte wapenschild is afgebeeld. Ook ieder ander die het heeft gemaakt in de Verenigde Staten zit aan 5th. Voor een pretpark van het Walt Disney imperium is New York te klein, toch heeft de Disney Store veel weg van een amusementspark. In de fantasie winkel is vooral de kunstafdeling op de tweede opmerkelijk. In alle mogelijke vormen zijn doeken van Mickey en Donald voor bedragen vanaf $ 3000 in dit gedeelte van de winkel te krijgen. Toch biedt 5th avenue nog voldoende voor de consument met stijl. Alle modehuizen ter wereld hebben, hoe klein ook, een vestiging aan de avenue.
Voor wie geen keuze kan maken tussen alle verschillende zaken en zich minder gemakkelijk voelt met een winkelmarathon door de overvolle winkelstraten van de stad, hebben een aantal warenhuizen alle koopwaar onder een dak. Barney's en Bloomingdale's zijn duur, maar mooi en toonaangevend. Een tas (Little-/ Medium- of Big Brown Bag) van Bloomingdale's is een herkenbaar statussymbool voor de stedelingen. Macy's in de buurt van 42nd street en Times Square heeft 15 verdiepingen en eist de naam op van de grootste winkel ter wereld. Bedenk van te voren goed naar welk gedeelte van Macy's en houdt de kaarten in de winkel in de gaten want het is goed mogelijk dat je verdwaalt in het miljardenlabyrint. Toch hoeft de minder bedeelde stedeling hoeft zijn onvermogen niet te laten zien. Down Town bij het voormalige WTC terrein is de winkel van Century 21, waar voor outletprijzen alle merkkleding en schoenen te krijgen zijn.
Zijn de Amerikanen dan zo oppervlakking en overgegeven aan koopgekte? Is het worden van een New Yorker niet gewoon een consumptieproces? Hoe kunnen de New Yorkers samenleven als ze zo gedreven zijn door geld en door hun besteding?

'Get connected'
Onder alle strijd om het beste, duurste en mooiste voor de dag te komen zijn de mensen in de stad goed bewust van elkaar en sociaal. Dat is goed te zien in de metro. Door een duizenden kilometers lang metronet worden alle wijken verbonden en hier is de mix compleet. Harlem meets Upper East Side, the Bronx and the Village. Toeristen, arme zwarte Amerikanen, rijke blanke zakenlieden, hippe artiesten en the average joe reizen door de tubes. Het wegverkeer in de stad zit vooral tijdens spitsuur helemaal vast. Hierom kiezen veel mensen in New York voor de metro. Het reizen is gemakkelijk, efficient en goedkoop. Het metronet in de stad is niet verboden met New Jersey, dat aan de overkant van de Hudson ligt, geen metro en overduidelijk geen New York. Inwoners van de Big Apple zijn trots op hun stad, inwoners van de omliggende miljoenen steden die ieder weekend naar New York toekomen, worden schertsend BT-people (Bridge and Tunnel-people, waarmee mensen uit New Jersey alleen de stad in kunnen komen) genoemd.
Op bijna ieder station in de stad is een straatartiest aan het werk. Om op te kunnen treden in de metro heeft de gemeenteraad regels opgesteld. Het niveau van de straatmuzikanten is hierdoor heel hoog. Op Penn Station (34th street) voert een Aziatische violist van vroeg tot laat zijn repetoir uit. Let wel, de beste man kent maar twee nummers. Toch is het Ave Maria van de Chinees heel mooi en op het altijd drukke station de moeite waard om naar te kijken. Onder 42nd street heeft een oorlogsveteraan (?) zijn eigen eenmans band. Zijn hardrocknummers met gitaar, drum en zang zijn door de volledige stationshal te horen. Verder is de dikke gospelzangeres met haar roep om god, bijzonder de moeite van het luisteren waard. Schrik niet, deze zwarte vrouw kiest steeds een andere lokatie uit en begint plots keihard te zingen. New Yorkers waarderen de muzikanten zeer en geven gul. Een tip voor de toerist, they like money that gingles but they rather have money that folds. Toch is het niet nodig om aan iedereen te geven. Vooral tegen de avond komen steeds meer zwervers in de metro. Velen hebben de meest verschrikkelijke ziekten onder de leden en hebben dagen al niet meer gegeten. Er is in de VS geen sociaal vangnet; als je dakloos wordt en geen inkomen hebt, kom je letterlijk om van de honger. En daar is iedereen dagelijks in de metro getuige van.
 
'The Lord allmighty'
Dat de inwoners zo sociaal zijn komt door hun religieuze achtergrond. Alle godsdiensten zijn in New York vertegenwoordigt. Veel Joden wonen in Mid Town, aan het Central Park en in de Upper East en West Side. Veel armere joden zijn de laatste jaren naar Brooklyn getrokken waar een levendige gemeenschap ontstaan is. Door de hele stad zijn de sinds de oprichting kerken gebouwd en New York doet qua aantal gebedshuizen zeker niet onder voor een Europese stad. In het Zuidelijke gedeelte van de stad zijn vooral blanke parochies, in Harlem en de overwegend zwarte wijken the Bronx en Queens zijn veel vrije gospelkerken. Een bezoek aan een gospelkerk is zeker de moeite waard. De zang in de kerk is melodieus en swingend, het woord van de kerkdienaren meeslepend. In de arme wijken gaat het in de kerk vooral over de problemen van alle dag. De goed gestemde priesters zwepen hun publiek met preken die uren kunnen duren. De Abyssian Baptist Kerk aan de Adam Clayton Powell Blvd. in Harlem heeft een van de meest indrukwekkende gospelkoren en predikers. Vooral Bush en zijn regering moeten het in de dienst ontgelden. De laatste jaren, zeker na films als Coming to America en Sister Act, zijn de kerkdiensten erg populair geworden bij toeristen. Om aanwezig te zijn bij een dienst moet je veelal uren in de rij staan. De kerken in de VS zitten altijd vol. Van secularisering is geenszins sprake, ook niet in het liberale New York. Om de banken bezet te houden blijven de kerken hun geloof verkopen, en dat lukt goed. Amerikanen zijn de laatste jaren steeds meer gefascineerd door religie, Moslims, Hindu's en Boeddhisten lopen vrijelijk door de stad heen.

'A changed New York'
New York is de meest liberale en Europese stad van Amerika. En eigenlijk is een vakantie naar New York, een vakantie naar New York en niet naar Amerika. Bush en anderen die de gemiddelde redneck vertegenwoordigen zijn geen New Yorkers. De stedelingen zijn nieuwsgierig, geintresseerd en dus eigenlijk onamerikaans. Toch heeft de stad een mentaliteitsverandering ondergaan. 11 september is een ommekeer geweest voor de stad. Het uiterlijk van de stad is door het ontbreken van de Two Towers definitief geschonden. Ook de New Yorkers zelf is veranderd, maar misschien niet voor eeuwig. Door de ramp met het World Trade Center zijn de inwoners beroofd van hun grootste gebouw ter wereld. Hun trots, hun gevoel van succes is voor het grootste gedeelte op gegaan in puin en stof in 2001. De zuidpunt van de stad heeft veel hoogbouw, maar weinig is zo herkenbaar als het voormalige WTC. Nog steeds wordt er geruzied over een nieuwe bestemming voor het gebied centraal en bepalend voor het zakendistrict. De plannen zoals die na de ramp gelanceerd zijn, gingen uit van een begin van de bouw van een Freedom Tower aan het einde van 2005. Voorlopig ligt het werk stil in de enorme en indrukwekkende bouwput. En dat frustreert de Amerikanen alleen maar. Een week geleden hebben de nabestaanden van slachtoffers een plan doorgedrukt dat voorziet in de bouw van een herdenkingsmonument midden op Ground Zero. Een ondergronds gewelf en een waterval moet de herinnering aan de verschrikkelijke dag in september hoog houden. De kosten het bouwkundige meesterwerkje: 500 miljoen dollar (ter vergelijking, de monumenten voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de soldaten die gesneuveld zijn in Vietnam kostten respectievelijk 23 en 8 miljoen dollar)! Toch is een bezoek aan de plek waar het WTC ooit gestaan heeft nu al de moeite waard. Op grote borden is de geschiedenis van het gebouw en van Amerika's vrijheid aangetekend. Een metalen kruis gemaakt van een van de pijlers van de linkertoren is het enige wat aan overblijfselen van de Twin Towers voor toeristen door het hek te zien is. Leuk detail, al het andere bruikbare metaal van het WTC is gebruikt voor de bouw van een oorlogsfregat, de New York. Dit schip is onlangs opgeleverd en zal worden ingezet voor de missie in Irak.

'A view from the top: New York skyline'
Wat het WTC vanaf de jaren '70 belichaamde, heeft het Empire State Building  voor het begin van de twingste eeuw gedaan. Het gebouw, dat aan 5th avenue ligt, is meer dan 103 verdiepingen hoog en nu het hoogste van de stad. Een bezoek aan de wolkenkrabber is duur en de rijen voor de lift zijn behoorlijk lang. Uit veiligheidsoverwegingen worden alle bezoekers vele malen gefouilleerd en in de top van het gebouw door bewakers gefotografeerd. Ondanks alle ongemak is het uitizicht vanaf het panorma dek uniek en biedt het een goed overzicht voor een verder onderzoek van de stad.
Aan de oost kant zie je gebouw van de Verenigde Naties liggen. De betonnen flat is door Renzo Piano is ontworpen (hij maakte ook de bouwtekeningen voor het NeMo museum in Amsterdam en het Centre Pompidou in Parijs). Hoewel de architectuur van het internationale gebouw weinig aantrekkingskracht heeft, is een bezoek aan de VN zeker interessant. Om ieder land in de wereld te vertegenwoordigen zijn er gidsen uit werkelijk alle delen van de wereld aanwezig om rondleidingen te geven. Er is een permanente tentoonstelling over atoomwapens, die vooral nu erg veel aandacht geniet. Ook kan je bij ieder mogelijke vergaderzaal een kijkje nemen.
Het Central Park  zie je aan de noordkant van het Empire State Building liggen. Het enorme groen strekt zich over kilometers uit centraal in Manhattan. Er zijn speelweiden, sportvelden, bossen en kitcherige rotstuinen. Kilometers pad leiden je door het goed onderhouden park waar het vooral in de zomer erg druk en gezellig is. Koop voor een bezoek aan het Central Park voldoende drinken. De straatverkopers in het park zijn vaak goed verstopt en bieden hun drankwaar tegen onacceptabel hoge prijzen aan. Houdt ook rekening met de grootte van het park. Je kan niet zomaar-even-van-de-ene-kant-naar-de-andere-lopen. Ook om het park in de breedte over te steken ben je veel tijd kwijt. Een bijkomend probleem is dat er geen metro's van de Upper East naar de Upper West, aan weerzijden van het park gaan. Het duurt lang om van de oost naar de westzijde van Manhattan te reizen en daarvoor moet je ook nog eens veel overstappen met de metro. Hoewel sommige bouwwerken in het park misschien anders doen vermoeden, is heeft centraal gelegen stuk natuur pas aan het einde van de negentiende eeuw zijn huidige vorm gekregen. Tijdens de expansie van de metropool woonden vooral veel rovers en daklozen in het park. De upper-class vermeed het bos daarom liever. Rond 1880 besloot de Burgermeester een einde te maken aan vrijstaat. Op een zondagmorgen verzamelde hij het volledige politiekorps van de stad en kamde het park boom voor boom uit. Veel gezochte bandieten die een schuilplaats hadden tussen de rotsen en heuvels zijn publiekelijk terechtgesteld en opgehangen.
Een bezoek aan het park is vandaag de dag veilig en leuk. New Yorkers zoeken de rust van het park op vooral in de weekenden en na het werk in de zomer voor een barbeque of een uitgebreide wandeling. Ook wordt er veel aan sport gedaan. Tientallen amateur base-ball teams hebben hun thuishonk halverwege het park. Bij mooi weer kan je helemaal gratis een wedstrijd meemaken. '

Museum Mile'
Vanaf het Empire State Building is aan de oostkant van het Central Park rechts in de dure Upper East Side, de Museum Mile te zien. Een aantal van de grootste kunstmusea ter wereld liggen hier naast elkaar. Het Metropilitan Museum is gespecialiseerd in klassieke werken. Veel bekende schilderijen en beelden hebben een plaatsje gevonden in het kollosale museum. Bij binnenkomst loop je direct door een beeldengallerij, de grootste verzameling van Auguste Rodin ter wereld. Dit jaar heeft het museum een expositie van Egyptische klassieke kunst. Hiervoor zijn enorme beelden, stenen en andere kunstvoorwerpen in het metropolitan bijeengebracht. Het meest indrukwekkende stuk van de tentoonstelling is een houten stoel waarop een van de farao's op gezeten heeft. Het meubel is echter verstopt in een klein zaaltje dat moeilijk vanaf de grotere ruimten te vinden is.
Schuin tegen over het Metropolitan ligt het Guggenheim museum. De oprichter, Salomon Guggenheim heeft zijn enorme kunstcollectie van moderne schilderijen en beeldhouwwerken in het lichte en bijzondere gebouw ondergebracht. Op de eerste verdiepingen zijn de meest waardevolle objecten te vinden. Veel van Gogh's, Picasso's, Matisse's en werken van Monet. In de bovenste gedeelten van het museum hangt veel van Kandinsky. Meer experimentele kunst hangt in het Museum of Modern Art (MoMA), dat op vrijdagavonden gratis te bezoeken is. Het is een enorm gebouw en hierdoor lijkt het onmogelijk om alle kunst te bekijken. Toch is een bezoek overzichtelijk in te delen omdat per kunstvorm een aparte verdieping gereserveerd is. Bij afdeling met contemporaine schilderkunst vindt je veel van Andy Warhol en Keeth Haring. Veel herkenbare schilderijen. De museumwinkel is een aanrader.
Het Whitney Museum of Modern Art is een erfenis uit de jaren zeventig en tachtig. De moderne kunstenaars uit die tijd lijken geen duidelijke gemeenschappelijke lijn gevonden te hebben in de kunst en het museum doet daarom vreemd en unheimisch aan. Voor de liefhebber van bizarre kunst is er veel video en lichtkunst in de betonnenbunker aan de Upper East Side. De musea van de Museum Mile liggen voor het grootste gedeelte aan Park Avenue. Aan deze laan wonen ook het meeste aantal miljonairs per vierkante kilometer. Appartementen zijn onbetaalbaar en schaars. Door de hoge prijzen zijn echter veel restaurants en andere uitgaansgelegenheden naar de West Side vertrokken.
 
'Going out as a New Yorker'
Een lange rondgang langs alle musea van de stad doet echter toch vermoeden dat je een toerist bent en niet een echte New Yorker. Om overtuigend als inwoner gezien te kunnen worden moet je leren uitgaan in de stad. Er zijn bijzonder veel restaurants en andere eetgelegenheden. Maar een echte New Yorker weet in de duizenden keukens een onderscheid aan te brengen. Vooral in Hell's Kitchen, SoHo en de Meatpacking district zitten veel hippe restaurantjes. Vlakbij het dure Ganzevoort Hotel in de laatste buurt ligt het Vlaamse restaurant Florint. Het interieur is van een zilveren diner met roodleren banken die recht tegenover elkaar geplaatst zijn. Toch is Florint niet ongezellig. De in Belgisch bier gebakken mosselen van het restaurant zijn beroemd. Ook de hamburgers zijn erg lekker. In SoHo ligt aan Bleecker Street een erg goed Australisch restaurantje. De namen van de gerechten klinken ietwat grof, hetgeen overeenkomt met generale het beeld van Australiers, toch is het eten heerlijk. Vooral de Meatpie is een tip. Gewoon gehakt in deeg, maar dan wel erg lekker klaargemaakt. Als je voor alleen een nagerecht komt is de Sticky Date een must. Het taartje lijkt van chocola maar is gemaakt van fijne stukjes nootmuskaat en vijg. In het grote centraal station van de stad is een van de beste oesterbars gevestigd. De gelegenheid is redelijk donker maar heeft wel een goede keuken.
Wie zich na de brede keuze aan eetgelegenheden toe wil leggen op bars en clubs moet een strengere keuze maken. Veel barretjes zijn ongezellig, helemaal omdat er nergens in de stad gerookt mag worden en de prijzen voor alcoholische dranken abominabel hoog zijn. Maar als echte New Yorker wil je ook 's-nachts op hotspots gezien worden. Hiervoor moet je van te voren een reservering maken bij een club. Als je bij de ingang staat moet je op de lijst staan alvorens je toegelaten wordt. Sta je niet op de gastenlijst dan is het een kwestie van arrogantie. Met een dure auto maak je altijd een goede entree. Mocht je op een andere manier naar een club reizen dan is het een zaak om de doorbitch strak in zijn ogen te kijken en hem duidelijk te maken dat de club toch echt beter af is met jouw bezoek. Als je eenmaal een afwijzing van de portier gekregen hebt, kan je beter naar een andere gelegenheid opzoek gaan, want het is dan zeker dat je niet (ook niet na een paar uur) binnen gelaten wordt. Veel Amerikanen blijven na het slechte nieuws echter gewoon de rest van de avond voor de deur hangen, hetgeen de club vaak een exclusieve indruk verschaft. Vooral de Pink Elephant, Bungalow 8 en de Marquis zijn dezer dagen hot! Dat wil zeggen, er komen een aantal celebrities, het is moeilijk om binnen te komen en de prijzen zijn hoog. Dit vinden New Yorkers fantastisch! w to become a New Yorker?'
Na enkele dagen heeft de stad al zoveel indruk achergelaten dat een ieder zich graag inwoner van New Yorker zou willen noemen. Maar wat is een New Yorker? Een rondgang langs alle trekpleisters van de stad doet je langzaam beseffen dat d‚ New Yorker niet bestaat. De Big Apple is uniek door zijn verscheidenheid. Zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende gebouwen, zoveel verschillen te zien. Moet je je dan als toerist niet laten overweldigen door alle attrakties. Jawel, dat doen New Yorkers mijns inziens ook. Kort gezegd, in town everybody's a tourist and a New Yorker.

A Place Where Everybody Know's Your Name

Op vrijdag vroeg opgestaan, uitgebreid Amerikaans ontbeten en hierna naar Wellesley (...) vertrokken. Via dam in South Nater gereden.  In Wellesley in Pete's bar een ijskoude Frappe gedronken met Caramel smaak. En de volledige Bostonse lectuur doorgenomen. Hierna door het park gelopen Boston Common. Heel mooi en suffisticated. Hierna de mooie oud Engelse wijken in de stad bekeken. En, gelunchd bij de originele Cheers bar. Een Boston Lager gedronken en een enorme Blue Cheese Burger, dus mijn gewicht heb ik weer met ieder gemak terug. Van hier over de Beacon HILL gereden (dat is het zakencentrum van Boston), en langs MIT (Massachusetts Institute of Technology, Memorial Drv.) aan de Charles River. Vanaf hier naar Harvard in het naastgelegen plaatsje Cambridhe gereden, ben uitgestapt en heb even het presitigeuze universiteitsterrein bekeken. Was erg leuk. Hierna door het plaatsje Dover gereden.

Up North

Donderdag morgen- vroeg opgestaan. Eerst naar de bushalte van Port Authority, hier vertrekt de Greyhound naar het Noorden. In het oude New England woont Trudy Hackett, mijn verre tante, in Framinham een voorstadje van Boston. De staat Massachusetts (dat door iedereen behalve door mij uitspreekbaar lijkt te zijn) is vernoemd naar de Indiaanse stamoudste Massachusetts. Weinig indianen meer over en des te meer rijke blue state Amerikanen. Het is een bosrijke omgeving met alleen maar hele grote estates. De rijke chique uit Boston heeft hier een oud-koloniaal volledig houten landhuis. Zo ook mijn tante Trudy. Om half drie na enkele uren in de bus, haalde zij mij bij de Fluttie Pass (genoemd naar een legendarische Boston Red Sox speler die eens een winnende pass maakte in een Baseball wedstrijd). Na enkele minuten aangekomen in het enorme pand dat volhangt met prachtige schilderijen van de Hollandse School (18/19e eeuws). Voor mij stond een volledige verdieping klaar, met eigen woonkamer en badkamers. In de middag de omgeving te voet bekeken onder andere de paardenfokkerij achter in de heuvels bij het huis. Verder ook bij de buren langsgeweest. Hierna uitgebreid in de tuin gezeten en biertje gedronken. Was bijzonder warm maar wel heel gezellig. Hierna Mexicaanse Enchilladas gegeten en gebeld met mijn verre neven Nick en Bart.

Rooftop

Op vrijdag eerst naar huis gegaan waar ik met Richard spaans gegeten heb. Hierna naar het huisje van Simon in the Village voor een kleine rooftopparty. Helaas zat het weer niet helemaal mee en moesten we de feestelijkheden afblazen en naar binnen verkassen. De minuten die wij op het huis gezeten hebben waren naast een ventilator van het Bangkok café op de begane grond, waardoor wij allen de rest van de avond een diepe penentrante knoflook lucht om ons heen gedragen hebben. Toen we alle wijn die wij met ons meegebracht hadden op gedronken hadden naar de Manner gegaan (oude Pink Elephant) voor nog veel meer drankjes! Zaterdagmorgen bijzonder brak... en koppijn, want zo realiseer ik me, ik heb een groot gedeelte van de terugweg naar huis de nacht ervoor te voet afgelegd.

Zaterdag hele dag mijn kamer klaar gemaakt voor mijn nieuwe huisgenoot, Steven Schoppert uit Nederland. Deze Groninger is tevens mijn opvolger bij RTL in New York. Ik hoop dat ook volgende stagiaires van het aanbod gebruik gaan maken. In ieder geval wens ik Steven veel plezier in de RTL house. 's-Avonds biertje gedronken met Richard.

Op zondag laat op, was een beetje vermoeid. In de ochtend naar de kapper gegaan en mij zelf deze keer wél een marinierscoup aan te laten meten. Om enigszins aan mijn metamorfose te kunnen wennen in de naastgelegen Diner gaan zitten om door de duizenden spiegels mijn nieuwe ik te kunnen bekijken. Eerst naar Chelsea Markte gegaan, een volledig gerenoveerde loods waar nu de meest chique winkels van de stad in gevestigd zijn. Let wel, vooral groenteboeren en banketbakkerijen. In de luxe zaakjes ligt het fruit kaarsrecht in allerlei geometrische vormen opsteld. Erg bijzonder. De hele jetset van NY schijnt hier zijn inkopen. De markt verkoopt alleen maar gebakken lucht. Een appel blijft een appel toch? Via de boulevaard van de 14e straat naar 59th gelopen. Heerlijk weer. 's-Avonds met Steven Mexicaanse gegeten aan de Upper West Side. Erg lekker! De Guacemole die zo gezellig op onze tafel gezet werd was wel 18 dollar per potje!

B&H, Need I Say More!?

Afgelopen maandag hele dag gewerkt. In de middag moest ik even een aantal dingen kopen voor de bedrading. Uiteindelijk werd mij aanbevolen om bij de B&H (op 34th Str.) langs te gaan. Deze uitgebreide electronica zaak heeft inderdaad alles, maar het is niet de grootte die het een bezoek waard maken. In de winkel van B&H werken alleen maar Orthodoxe joden. Een bijzondere ervaring. Verder hangt er een voor-de-jaren-tachtig-geavanceerd transport systeem waarmee je gewenste goed naar een balie achter de kassa vervoerd wordt. Je ziet zo je spulletjes aan draden over het plafond bewegen.

Dinsdag tot laat aan een heel leuk stuk gezeten. Andre Rieu is misschien in Nederland uitgebloeid, hier in de US kan het publiek geen genoeg van de Limburger krijgen. Toch zegt de violost weinig aan zijn optreden verandert te hebben voor de Amerikanen. En inderdaad, de carnavaleske hits slaan in als een bom! Marjan en ik zijn vollopig alleen op de office en dus was de presentatie van het nieuwste item voor het avondnieuws in haar handen. Was erg onder de indruk!

Woensdag bezig geweest met een speciaal editprogramma dat ik op mijn hele oude laptopje gezet heb. Echt heel leuk. Ben van plan om een welkomsvideo te maken voor al mijn gasten, maar weet niet of ik hier volledig in slaag voordat mijn pa, broer, en de familie de Muralt in NY aankomen. Op donderdagmiddag lekker geluncht met Marjan en Jason bij de Irish Pub op de hoek. De volgende dag werd ik gewekt door een telefoontje van mijn familie uit Boston. Ze zijn enorm enthousiast om mij binnenkort te kunnen verwelkomen. Ik ga waarschijnlijk de 1e of de 2e juni naar ze toe, en dan zeker een uitgebreid verslag.  

Bodies Aan De South Street

Na alle 'zware verhalen' van de afgelopen dagen, eindelijk wat luchtigs. Ben zondag naar een expositie in het South Street Seaport Museum geweest. Voor BODIES zijn tientallen lichamen van overleden mensen opgemaakt en in allerlei houdingen tentoongesteld. Het is echter geen lugubere bedoeling, de nadruk ligt vooral op het onderwijzen van het publiek over het eigen lichaam. Spierstelcels, bloedvaten, botstructuren alles is in verschillende vormen te zien. Heel mooi gedaan. De meest indrukwekkende gedeelten van de expositie zijn een zaal waarin alle fase van foetussen te zien zijn, vanaf de eerste dag (!) en een lichaam dat van onder tot boven als een soort scan in stukken gehakt is waardoor per cm het lichaam van binnen te bekijken is. Deze tentoonstelling is al over de hele wereld geweest en heeft overal enorme publieken gehad, hierdoor is de prijs om de lichamen te mogen zien behoorlijk hoog. Gelukkig dat ik ook vandaag mijn pas van CBS meegenomen heb waardoor ik gratis naar binnen kon. Hierna een biertje gedrinken bij Pier 17, een gerenoveerde oude overslaghaven.

New York Cinema, 2006

Ik heb al jaren een poster van Edward Hopper boven mijn bed hangen. New York Cinema 1939. Een bezoek vandaag de dag aan de bioscoop in de stad lijkt bijna evenveel tot de verbeelding te spreken als de voorstelling van Hopper. Om mij binnen het thema te ontwikkelen daarom in mijn weblog een review van de omstreden film De Da Vinci Code. Gisteren naar de nachtvoorstelling gegaan aan 70th street. Hoewel de film drie maal per uur van start gaat in het filmhuis, waren alle voorstellingen tot 2 uur volledig uitverkocht. Richard en ik zijn om elf uur gegaan. Onze zaal was helemaal volgepakt en wij hadden de laatste stoelen, wel te verstaan op de achterste rij in de hoek en een vooraan aan de zijkant. Niet de beste plaatsen, maar zeker een mooie ervaring.

Review Da Vinci Code

Ondanks de enorme populariteit van het boek van Dan Brown heb ik de Da Vinci Code nooit gelezen. Een aantal boekbesprekingen over de Code overtuigden mij ervan dat het niet meer dan een grote opsomming is van geschiedkundige feiten die door een slap verhaal samengebracht worden. Meer dan eens heb ik het een pretentieuse modene encyclopedie genoemd. En zo bleek gisteren, volledig onterecht. Dan Brown's these van jezus'sterfelijkheid is een hele interessante. Dat wereldvrede mogelijk was geweest als de kerk deze theorie had nageleefd, is een conclusie waarvoor een hele boel fantasie nodig is, maar ik wil er graag gevoel voor op kunnen brengen. Brown heeft bergen verzet om alle toevalligheden in zijn boek bij elkaar te brengen. De opvallend selectieve non-fictie in het werk is de moeite waard. Een uitzonderlijke encyclopedie. Een mooi boek dat ik zeker moet gaan lezen. Maar het sausje aan speurwerk van Robert Langdon doet mijns inziens niet onder voor een standaard twintigste eeuws detective romannetje.

Omdat de kracht van de Da Vinci Code in theologische overdenkingen ligt, is het heel moeilijk om een geschikt filmscript op te leveren. Te meer omdat door de enorme populariteit van het boek, scenarioschrijvers gedwongen weorden zo min mogelijk van het pad van Brown af te wijken. De film slaagt er niet in om een lange opsomming van feitjes te verhullen, de voorstelling duurt bijna drie uur maar had net zo goed twee keer zo lang kunnen zijn. Er is lang niet genoeg tijd om voldoende informatie in de film te verwerken waardoor grote sprongen gemaakt worden in het verhaal en de leek (waartoe ik mijzelf overigens niet meer reken) raakt de draad snel kwijt. Waar ligt dan de mogelijke kracht van de film? Op het spel van Hanks en Audrey Tatou (heb ik van de aftiteling) is weinig opvallends aan te merken. De muziek en de aankleding zijn zoals in ieder ander avonturendrama. De specialeffects en de actie zijn niet bijzonder. En ook de toon is weinig verniewend. Hierdoor is film niet wereldschokkend.

Afgelopen week was op de televisie bij de History Channel een serie verhalen over de kruisridders en de heilige graal. Erg interesant en leuk om te zien, maar geen meesterwerk. Zo is ook de film die geregisseerd is door Ron Howard. Omdat het boek eigenlijk geen roman is en meer een wetenschappelijk verslag, is een verfilming een onmogelijke taak. Afwijking van het speurwerk in het boek kan niet waardoor De Da Vinci Code in de bioscoop niet meer dan leuk is. Het is niet het verwachte meesterwerk.Toch lijkt het boek mij geniaal en ik ga me er daarom eindelijk toe zetten om het verhaal te lezen. Zie de film als de beste reclame voor die enkeling die het boek nog niet gelezen hebben. Daarin is De Da Vinci Code in ieder geval geslaagd.

Het Lachen Vergaan

Deze week iedere dag het nummer van Frank Sinatra in mijn hoofd gehad. Mijn huisgenoot Richard heeft Christine een knuffel gegeven die bij aanraking het volledige nummer over de stad van Frank Sinatra uit kraamt. Op maandag na het vertek van mijn vriendinnetje afgesproken met Marjolein die een vlucht had op JFK. Helaas had ze maar 24 uur in de stad en was onze ontmoeting maar kort. Ik had vier kaartjes geregeld voor het Yankeestadium voor een avondwedstrijd tegen de Texas Rangers. Na terugkomst van de luchthaven hadden we helaas niet veel tijd meer om richting the Bronx te reizen. Gezellig met Lein een drankje gedaan in de buurt van haar Hotel. Het Roosevelt Plaza waar de KLM Crew was ondergebracht ligt tegen het Grand Central Station aan, en in de buurt zijn verschillende Ierse Pubs. Na maanden van vluchtige gesprekjes per email uitgebreid bijgepraat over alle gebeurtenissen in Amsterdam en in mijn nieuwe woonplaats. Dinsdag  avond was ik pas laat thuis. McDonalds gehaald, wat ik overigens zelden doe. Ik ben hier in Amerika al bijna 10kg afgevallen. Direct na mijn maaltje naar mijn bed gegaan.

De volgende dag hele dag op de office gezeten. Toen ik op weg stond om naar huis te gaan werd ik door een medewerker van Comedy Central aangehouden. Comedy Central is een erg populair komedie kanaal in New York. Veel beroemde stand-up comedians hebben hun optreden in de shows die 24 uur per dag uitgezonden worden. Ik werd uitgenodigd om bij opnamen aanwezig. Deze dag waren er voor het halfuurdurende programma niet genoeg mensen voor publiek aangetrokken. Een opname zoals deze is opvallend, tussen de toeschouwers zitten medewerkers die heel hard lachen om de meest flauwe grappen. Uiteindelijk gebeurt dat zoveel dat zelfs de zelfzame echt goede grappen hun flair kwijtraken. Na een uur voelde ik me een soort plasticen etalagepop.

Donderdag was ik erg moe. Ik heb de hele dag gewerkt en de dagen ervoor heel kort geslapen. In mijn buurt wordt een nieuw appartementen complex uit de grond gestampt. In korte tijd is het oude pand op het perceel neergehaald en hiervoor in de plaats zijn 24 verdiepingen aan de horizon verschenen. Om dit voor elkaar te krijgen zijn de bouwvakkers al om 4 uur in de weer en wordt mijn nodige slaap verstoord. Mijn vermoeidheid bereikte zijn hoogtepunt in de avond. Toen ik een drankje ging drinken met Simon om ook een aantal spullen op te halen die ik twee weken geleden in zijn leuke huisje aan 14th street had achtergelaten, liet mijn geheugen me definitief in de steek. Mijn 'o zo eenvoudige pincode was mij volledig ontschoten. En dat is knap vervelend als mijn pinpas de enige manier is om aan geld te komen in deze dure stad.

Vrijdag ben ik na mijn werk wat gaan drinken met Max, Marjan en Jason in een barretje in Chelsea. Eigenlijk had ik ook nog afgesproken met Falke Alberts, een correspondent van de Duitse RTL maar daar ben ik niet meer aan toe gekomen.

Als uit een coma ontwaakte ik zaterdag, koppijn, spierpijn en een kater. Maar al dat was ik snel kwijt toen ik mij realiseerde dat mijn verblijf hier voorlopig nog maar 3 weken gaat duren. Hele dag met Richard naar paardenrennen gekeken. Beetje door de buurt gelopen in het snel wisselende weer. Het ene uur regent het en stroomt het water in bakken langs de avenue naar beneden, het volgende hangt er een stekende zon aan de hemel. Je weet ook niet goed wat voor kleren je hier aan moet doen als je voor werk of plezier het appartement verlaat. Want grote kans is dat je of over of underdressed de straat op gaat. Zaterdag om 23.00 naar de nachtvoorstelling van de omstreden film de Da Vinci Code gegaan met Richard. Nog eventjes over broadway gereden en langs de plek waar John Lennon 25 jaar geleden is doodgeschoten. The Dakota. Deze lugubere plek aan het Central Park is slechts een twintigtal straten van mijn appartement af.

Halleluya!

Zondagmorgen na het hele drukke program op zaterdag en vrijdag om half zeven op! Voor vandaag wilden Lars en ik naar een Gospelkerkdienst. Afgesproken voor de Abyssinian Baptist kerk (http://www.abyssinian.org/abc/template/page.do?_mid=44) . Doordat ik bij een verkeerde halte ben uitgestapt in de vroege ochtend eerst door Harlem moeten lopen. Sommige stukken, onder andere Suger Hill, zijn erg mooi. Veel groen en veel smalle straatjes met authentieke brownstone huizen. Ook hier gaat de prijs omhoog waardoor veel van de oorspronkelijke bewoners de buurt verlaten en een onderkomen zoeken in het arme stadsdeel de Bronx.

Toen ik zeven jaar geleden met mijn vader in de stad was, ben ik ook bij een gospelkerk geweest. In die tijd waren wij een van de vijf toeristen in de kerk. We werden nog verwelkomd door een uitzinnig (zwart) publiek als 'our white brothers at the back'. Tegenwoordig hebben steeds meer toeristen hun weg naar de kerk gevonden. Sterker nog, heb van acht tot half twaalf in de rij gestaan om de heilige plaats te kunnen bezoeken. Toch was het wachten de moeite waard. Veel mooie zang en een indrukwekkende donderpreek van de dominee. Een dienst in een gospelkerk is een stuk losser dan in een kerk naar Europees model. In de preken passeren in hoog tempo alle mogelijke onderwerpen de revu. Bush, de Da Vinci Code, drugs, geld, Chinezen en mooie vrouwen. De boodschap is een stuk persoonlijker en sluit aan bij de problemen in de buurt. Fantastisch! Ook Lars (http://www.4media.de/content/die-koepfe-dahinter.html) die binnenkort weer naar Keulen (hoofdkantoor RTL Germany) moet was zichtbaar onder de indruk.

Hierna naar weer downtown gereisd. In Soho rondgelopen waar in de zonneschijn een gezellig marktje aan de gang was. Hierna ben ik alleen op zoek gegaan naar een museum dat in de buurt van South Ferry zou moeten zitten. Er is een tentoonstelling genaamd Bodies, waarin geconserveerde menselijke lichamen opgetogen zijn. Het schijnt erg indrukwekkend te zijn, maar heb de weg niet kunnen vinden. Binnenkort vast en zeker een volledig verslag van Bodies.

Hierna om 7 uur afgesproken op Lincoln Centre (op 66th street). Hier was een bolvormig aquarium opgesteld waar de magier David Blain al 6 dagen onder water leeft. De man kan niet drinken, eten en amper bewegen. Hij krijgt alleen zuurstof via een buisje aan de bovenkant van de waterkoepel. Blain was bezig met een record poging (langste tijd onder water, en langste tijd zonder zuurstof). Op maandag wilde de van oorsprong New Yorker 9 minuten zonder zuurstof in het water blijven. (uitslag maandag: tweede uitdaging niet gelukt, tijd: 7 minuten). Ongeveer 500 mensen hadden zich op Lincoln Centre verzameld. Vanuit alle windstreken hadden zich ook nieuwsteams op de 'artiest' gestort. Het hele spektakel was maandag uitgebreid op ABC te volgen.

Hierna naar huis gegaan en uitgebreid ge-emaild met mijn lieve vriendinnetje.

Mex In The City

De afgelopen week vooruit gekeken naar het bezoek van mijn lieve vriendinnetje (donderdag 11-15 mei) en andere gasten (Marjolein 15-16 mei, mijn pa en Frank: 6 tot 11 juni; fam. de Muralt 12-17 juni). Wordt langzaam getraind in het bedenken en uitschrijven van reisschema's in mijn heerlijke stadje. Toch nog behoorlijk gewerkt in mijn stage afgelopen week.

Dinsdag na het werk uitgebreid Mexicaans gegeten. Op de hoek van Broadway en 96th street, bij het metrostation in de buurt van mijn appartement wordt iedere dag een volledig restaurant ingereden. Deze Mexicanen in hun zilveren bus zijn enorm populair, de hele buurt lijkt bij hen eten te bestellen. Geestig detail is, dat bij enige wind, de hele straat ook naar Taco's RUIKT! Mijn huisgenoot had mij nog gewezen op het feit dat de broodjes behoorlijk heet zijn. De bijzondere groene saus, waarvan ik natuurlijk een volledig bakje over mijn taco gegoten heb, was inderdaad nogal aan de hete kant. Heb die de rest van de week gevoeld. Voor al mijn gasten in New York: ik loop graag mee naar de eetbus...!

Woensdag eventjes naar Princeton gegaan. Het mooie universiteitsstadje ligt op ongeveer 1,5 uur rijden van New York. Het is een van de beste universiteiten van het land en de campus is prachtig. Op de terug weg lang vast gezeten in het verkeer, vooral op de highway door New Jersey op weg naar de City. Wel uitgebreid de waanzinnige skyline van Manhattan kunnen bekijken. Bij terugkomst op de office twee studenten ontmoet die op eigen initiatief naar NY zijn gekomen. Een bezoek aan het journalistieke centrum van de stad is dan natuurlijk een must. Na de stage iets gedronken met de twee in de Zanzibar in Hell's Kitchen.

Donderdag en vrijdag gewerkt. Donderdag uitnodiging gekregen van Simon voor een concert van onze eigen DJ Tiesto in de Cro Bar in Soho. Aan het einde van de werkweek eerst drankjes gedaan met Geysa, Sabine en Nici (Duitse Collega's) en Jason (Australische cameraman). Met Jason en een vriend van hem (ook uit Australie, en ook cameraman) hierna naar een barretje aan 42nd street gegaan. Daar de allerlekkerste margerita gedronken die er bestaat. Met een taxi die bestuurd werd door twee (?) chauffeurs uit Bangladesh door de stad gescheurd op weg naar de 8 Mile Creek. Dat is een heel leuk Australisch restaurantje.

Meatpie (een soort gehakt taart) en stickey date (een taartje gemaakt van kruiden en fijngemalen dadels) gegeten. Erg lekker en bijzonder. Hierna naar Simon vertrokken voor een aantal biertjes en op weg naar de Cro Bar. Erg cool!

Zaterdag morgen even naar het kantoor geweest, hierna over 5th avenue gelopen en met Lars op Washington Sq. park in de zon gezeten. Dat is een waanzinnig grasveld met daarop duizenden relaxte tuinstoelen (aangeboden door de gemeente New York). Uiteindelijk nog eventjes bij een aantal Malls op 34th street geweest. Op straat van een Chinees een illegale versie van United 93 gekocht. Dat is de eerste film over de rampen op 11 september 2001. Centraal in het verhaal staat het vierde gekaapte vliegtuig dat in een veld in Pennsylvania is neergestort. Erg indrukwekkend: vooral de opbouw naar de rampen aan het begin. Bijzonder interessant ook om de film met een échte New Yorker te bekijken, nl. mijn huisgenoot Richard.

Hiep, Hiep, ...!

Vrijdag de hele dag natuurlijk gewoon stage gelopen. In de middag heerlijk geluncht bij een Italiaan in de buurt van het CBS gebouw. Rond zes uur naar de Nederlandse Club in New York gegaan waar ter gelegenheid van de verjaardag van de koning een receptie gehouden werd. Zo veraf van het vaderland blijven sommige tradities langer hangen. Het hoogtepunt van de borrel was het zingen van het Wilhelmus door de aanwezige gasten. Naast de Hollandse biertjes en wijn die door de Nederlandse consul ter gelegenheid van koninginnendag aangeboden werden was er een enorm buffet met echte Nederlandse kaas. Iets wat ik maanden in Amerika gemist heb. Heerlijk dus. Ik zou ´s avonds nog naar een borrel van de NL Borrels in NY gaan, maar ben eerlijk gezegd thuis na een douche in slaap gevallen. Zaterdag de stad in gegaan en beetje geshopt. Zondag heb ik mij laten knippen bij een Colombiaan in de buurt. Tot mijn grote schrik bleek de beste man alleen maar foto´s van militaire coups en opgeschoren gabbers om zijn knipmeubel heen te hebben. Het is nu kort maar Amerikaans.

´s Avonds met Lars afgesproken om naar een club aan Bowery Street te gaan. Ik had van deze gelegenheid gehoord tijdens mijn verblijf in de jeugdherberg in Washington en besloot de enthousiaste aanbeveling op te volgen. De Remote Lounge is een van de meest bizarre barren in de stad. Op alle tafels en aan de bar zijn beeldschermen en camera's bevestigd. Doel is om hiermee contact met andere mensen te krijgen. Je kan met een aantal knoppen doorverbonden worden naar een tafel. Heel bizar. Woensdag ga ik terug om dit gedeelte van de Remote Lounge aan een nader onderzoek te onderwerpen. Onder de hoofdzaal is een klein bedompt zaaltje ingericht. Hier was een soortvan Gothic feest aan de gang. Lars en ik hebben hier even naar een soort rituele dans van een aantal in buikdans jurken uitgedoste vrouwen die op trommelmuziek in trance probeerden te geraken. Een aantal gasten droeg bokkenmaskers, anderen hadden zich in Romeinse gewaden gehesen; Echt een vreemde avond. 

America Est

Voor productie had ik eerder afgesproken naar Washington toe te gaan. Daarom op woensdag heel vroeg opgestaan om de eerste China Town Bus naar de hoofdstad te nemen. Deze dienstregeling bestaat al sinds de tijd van de eerste Chinese immigranten in de VS en brengt je voor minder dan 30 euro heen en terug van China Town naar China Town. Om 7 uur vertrok mijn bus naar D.C. Helaas belandde ik al snel in de file rond New York en duurde de reis in plaats van 4,5 uur, tot 2 uur in de middag. Om nog zoveel mogelijk aan mijn veel te korte dag te hebben ben direct naar het centrum van de stad gelopen.

Natuurlijk mij voor het hek van het Witte Huis laten fotograferen, samen met honderden schoolklasjes die iedere dag Washington aan doen. Van de voorkant is het machtscentrum goed te benaderen en heel indruk wekkend. De achterkant van het gebouw, met de Oval Office, is volledig af gezet. Het is moeilijk om foto´s te maken, maar niet onmogelijk. Ongeveer 1 mijl achter het Witte Huis staat de Obelisk met daaronder de beenderen van de onbekende soldaat. Het object is enorm en vanuit ongeveer iedere hoek van de stad te vinden aan de hemel. Rechts van de Obelisk is het monument voor de Tweede Wereldoorlog. Heel indrukwekkend. Hierachter een lange vijver met daaraan het Lincol Memorial. Een enorme wandeling om al deze indrukwekkende bouwwerken te bekijken, maar zeker de moeite waard. Het Korean en het Vietnam monument liggen aan weerszijde van de Lincoln herdenkingstempel liggen enigszins verscholen in de bosjes. Vooral het monument ter nagedachtenis aan de Amerikaanse vermisten en gesneuvelden in Vietnam, een tientallen meters lange zwart marmeren muur met daarin alle namen van omgekomen GI´s is erg triest om te zien.

Mijn eerste dag in de stad was erg warm, mijn zware tas met kleren en laptop, mijn paraplu en warme lange jas waren ook zeker niet nodig geweest en een behoorlijke last tijdens mijn tocht deze twee dagen. Na een lange wandeling door Washington tegen de avond eindelijk aangekomen bij een jeugdherberg die mij in de buurt van het Witte Huis was aanbevolen. Het krakkemikkige gebouwtje lag tegen een vuilstort plaats aan, en ik moest mijn kamer met 7 anderen delen, maar gelukkig was het betaalbaar. Na een stevig diner in een van de hoofdstedelijke snackbar´s waar je zo vaak als je maar kunt een refill van je frisdrank kunt halen nog even door China Town gelopen. De buurt schijnt enkele jaren geleden volledig aangepakt te zijn. Het is een van de mooiste en hipste locaties van de stad geworden.

Om 9 uur in mijn stapelbed geklomen waar ik met moeite slaap kon vatten. Mijn kamergenoten die allen snurkten hadden kennelijk ook bedacht vroeg richting bed te gaan. Enkele uren nadat ik eindelijk in slaap viel werd ik door een dronkenman gewekt. Ik zou in zijn bed lďggen. In mijn meest keurige Engels heb ik de man dringend verzocht een ander onderkomen voor de nacht te zoeken, daar ik geenszins van plan was een voet te verzetten. Die nacht is de man nog enkele malen in de kamer gekomen waarna hij gelukkig een rustplaats vond in de gemeenschappelijke douchruimte. Neen, een jeugdherberg is niets voor mij! De volgende dag bleek de man die mijn rust verstoord had, een geestelijke gestoorde te zijn die wel vaker de hostel aandoet.

Mijn tweede dag om 7 uur begonnen, na een karige lunch uit een gaarkeuken waar ik behandeld werd door een uiterst vriendelijke mevrouw richting Witte Huis gelopen waar ik een afspraak had met de cameraman. Enkele uren plaatsjes geschoten van de meest bekende gebouwen in de stad. Met de auto van Alan nog langs het Watergate hotel gereden en de grootste militaire begraafplaats van Washington bezocht. De middag was vrij en ondanks de hitte had ik mij voorgenomen hierin zoveel mogelijk musea en andere bezienswaardigheden aan te doen. Eerst een hotdog gegeten in de zon en kaarten verstuurd naar familie en bekenden.

Het Smithsonian is verdeeld in een 8-tal grote musea. Als eerste heb ik het Smithsonian Museum of American History bekeken. De bekende Star Spangeled Banner, waar het Amerikaanse volkslied over geschreven is, ligt hier geconserveerd en is voor het publiek van alle kanten te bekijken. Erg leuk om te zien. Discovery Channel schijnt een documentaire van een uur over de opknap beurt van de vlag gemaakt te hebben. Onder andere naar een expositie geweest over Amerikaanse presidenten. Hierna een uitgebreide tentoonstelling gezien over Amerika in oorlog. Mijn bezoek aan het museum afgesloten met een zaal met daarin de ontwikkelďngen op het gebied van computers. Heel geestig.

Hierna doorgelopen naar het National Aquarium met daarin alle vissen die in Amerikaanse wateren te vinden zijn. Vervolgens het Smithsonian Museum of Natural History aangedaan. In dit museum zijn van alle diersoorten die op aarde leven opgezet. Ook enorme skelletten worden aan het publiek laten zien. Een heel mooi en indrukwekkend museum.Hierna een aantal uur in de zon gewacht om de National Archives in te kunnen. Hier liggen de Amerikaanse Constitutie en de onafhankelijkheidsverklaring bewaard. In een enorme koepel wordt je per vijftal toegelaten om de documenten te kunnen bekijken. Echt heel cool om mee te maken.

Rond een uur of vijf terug gegaan naar China Town waar mijn bus mij weer naar NY terug zou brengen. Nog even goed gegeten voordat ik de uren op de weg zou zijn. Washington is een waanzinnige stad met heel veel cultuur. De stad ademt echter patriotisme uit. Alle neoklassieke gebouwen in het centrum zijn behangen met vlaggen en wapens en na twee dagen heb je daar wel een beetje genoeg van. Dan liever toch naar de echte hoofdstad van het land, de opstandige Big Apple. Om een uur of een thuis gekomen. Hier nog een aantal drankjes gedaan met mijn huisgenoot die natuurlijk al mijn belevenissen wilde horen. Hierdoor lag ik pas laat in mijn nest, terwijl ik toch de volgende dag weer vroeg op mijn stage moest zijn.

Go Yankees!

Op maandag nog uitgebreid na het werk genoten van mijn weekpas voor de Equinox Sportschool in het Time Warner gebouw. Wat is er ook beter dan na hard werken, uitrusten in de sauna, het turkse stoombad en in het zwembad. Ik geloof wel dat ik deze keer iets te lang van de verschillende faciliteiten gebruik gemaakt heb, want ik had de dagen na mijn bezoek behoorlijke last van spierpijn! Hoewel het mij beter leek de sportschool voorlopig niet meer te bezoeken, stond voor dinsdag een bezoek aan het Yankee Stadium met een aantal Nederlandse vrienden op het programma. Na mijn stage de subway genomen naar de Bronx, waar de honderd jaar oude sportarena staat. Gelukkig waren Simon, Marjolein, Anne, haar Duitse vriendinnetje en ik op tijd om de opening met het Amerikaanse volkslied mee te maken. Om 19.05 begon de wedstrijd van de Yankees (New York) tegen de Tampa Bay Admirals. De uitploeg was in de verste verte niet opgewassen tegen de New Yorkers, maar dat maakte het Baseball festijn niet minder interessant. Het gaat uiteindelijk ook niet echt om de sport in het stadion. Op ieder mogelijk moment wordt je door beeldschermen en muziek vermaakt. Is dat niet genoeg? Dan kan je op vele plaatsen in het gebouw, of van verkopers die door de tribune lopen, bier, popcorn en hotdogs kopen. Vanaf een goede plek op de tribune hebben we een groot gedeelte van het festijn gade kunnen slaan, hoewel halverwege de westrijd regen inzette. Rond een uur of elf, zijn wij vertrokken naar de bekende sportbar, Stan's, die op een steenworp van het Yankee Stadium afligt. Hier uitgebreid in gesprek geweest met een aantal Ieren die voor de plaatstelijke brandweer werkten. Hollanders kunnen zie hier altijd waarderen. Al is het alleen omdat ook in deze bar in het hartje van de Bronx alleen Heineken geschonken wordt! Tegen Amerikaanse prijzen natuurlijk! Om een uur of een richting huis vertrokken om nog enige slaap te pakken voor mijn vertrek naar Washington op woensdag.

Skyscrapen Bij Pasen

Op zondag eerst uitgebreid van mijn vrije zondagochtend genoten; en dus in bed gelegen! Hierna met Lars naar het Empire State gebouw gegaan. Hier moesten we natuurlijk wel uren in de rij staan voor veiligheidscontrole's, maar we mochten wel gratis naar binnen omdat we van de pers zijn. Scheelt mooi weer dertig euro. Het uitzicht is werkelijk fantastisch en het wachten helemaal waard. Op maandag weer aan het werk maar omdat het tweede paasdag was, vroeg vrij en alle tijd om een bezoek te brengen aan het VN gebouw. Hier werden we rondgeleid door een Indiase in traditionele kledendracht! Leuk hoor! Fotos van dat bezoek komen snel!

Eastside, Westside

Vrijdag, na een week hard gewerkt te hebben eerst naar huis gegaan, hierna afgesproken om een aantal drankjes te doen aan Columbus avenue. Ik was alleen zo moe dat ik al na een uur of twee moest afhaken!

Zaterdag weer een heerlijk dagje gehad. Na een kleine financiele onderneming in de ochtend had ik weer voldoende geld om er als een toerist op uit te kunnen trekken. Maar, zo ontdekte ik gisteren, de meeste musea en andere gebouwen kom ik volledig gratis in met mijn perskaart. Zo wordt het leven hier in New York wel weer een beetje goedkoop. In de middag eerst door Central Park gelopen met mijn collega Lars Wagner. Hij zit voorlopig in het huis van zijn Duitse bazin die een paar weken aan het skieën is in Europa. Het is een heel mooi brownstone huisje aan de westside waar ikzelf ook woon. Na onze doorkruising van het park aangekomen bij het Guggenheim museum (zie foto rechtsboven) waar we in topsnelheid alle aanwezige Picasso's, Van Gogh's, Cézanne's en Kandinsky's hebben bekeken. Het was overigens ook veel te warm om in een museum rond te hangen. De oostkant van manhattan aan het Central Park is een beetje het museumkwartier. Dit gedeelte is ook heel duur om te wonen. Aan Park Avenue wonen zelfs de meeste miljonairs per vierkante kilometer in de wereld. Doordat de prijzen er zo hoog zijn, kunnen er alleen mensen wonen met hoge inkomens en zijn de echte New Yorkers een beetje weggetrokken uit de Eaststide. Hierdoor heeft het stadsdeel veel aan sfeer ingeleverd. De Westside van het central park is heel levendig heb ik ontdekt. Aan Columbus Av, Amsterdam Av en Broadway staan hele mooie gebouwen in Franse stijl met vele hippe restaurantjes en cafés.

In de avond zijn Lars en ik naar een supermarkt in de buurt gegaan om in te kopen voor een barbeque op zijn nieuwe balkon. In de supermarkt kan je werkelijk alles krijgen: alles soorten vlees, vis, kaas etc. Wij hebben gekozen voor een aantal steaks van bijelkaar ongeveer 4 kilo! Heerlijk gegeten dus, maar wel veel. Uiteindelijk 's-avonds weer naar mijn eigen huisje gegaan waar ik met Rich en een vriend van hem tot heel laat heb gediscussieerd over... Nederland. Hoe langer je hier bent en je verdiept in de manier van samenleven, hoe meer je eigenlijk een beetje trots wordt om uit het kleine landje te komen waar alles mag en alles goed geregeld is. Toch ben ik ook heel blij dat ik voorlopig in het nieuwe Amsterdam mag zitten en ik verwacht als ik morgen laat wakker ben weer een warme dag met veel zon!

Nachtshoppen

Aan het einde van het weekend hoop je dat de uren voordat je weer de werkweek in gaat het langst zijn. Ik schakel nog een aantal maal langs de 1000 kanalen die via de kabel in mijn huiskamer aangeboden worden. Eerlijk gezegd sta ik op punt om naar bed te gaan. Voor morgen heb ik alleen nog haargel nodig, daar mijn Hollandse tube smeer zijn einde bereikt heeft. Was ik in Nederland op deze tijden aangewezen op een enkele winkel met beperkte waar, hier maak ik kennis met het fenomeen nachtwinkelen. En ik ben niet alleen. De drogisterij van Duan Read, waarvan er door heel New York vele tientallen lijken te zijn, biedt meer te koop aan dan cosmetica en geneesmiddelen. De zaak aan Midtown Broadway is een hectare groot, en hiermee niet eens een A winkel. Iemand die zonder duidelijk product in zijn hoofd de winkel binnen stapt heeft grote kans te verdwalen in de tientallen gangpaden die als een doolhof aan elkaar verbonden zijn. Ik ben echter vastbesloten en stap binnen enkele minuten af op een kast met gelletjes en mousses in alle kleuren en geuren. Murrays. Een vriendelijke jonge man aan kassa 8 rekenent mijn koop af.

Als ik de winkel verlaten heb, besluit ik ook nog wat eten mee te nemen. In korte tijd passeer ik vele verlichte restaurantjes, broodjeszaken en barretjes die mij met nachtelijke aanbiedingen pogen te verleiden. Op de hoek zit een supermarkt die 24 uur per dag open is. Hier neem ik een literpak yogurt en vier blikjes frisdrank mee. Dr. Pepper in de smaak Diet Cherry Vanilla. Ongeveer de helft van alle produkten in de supermarkt bevat geen suiker of andere dikmakende stoffen. Ik ben blij te lezen dat de productent van mijn blikjes cola zich aan deze regel heeft gehouden, de vanille-kers smaak is 100% procent artificial. Geen vet aan mijn lijf door mijn nachtelijke aankoop. En het is géén cola, maar Dr. Pepper. Daar houd ik wel van, etens- of drinkwaar die ondanks een ogenschijnlijk duidelijke verpakking niets verteld over de smaak. Dan ben ik in het buitenland. Het valt me overigens verder op dat de meeste producten in de nachtwinkels per stuk verpakt zijn. Mijn verzameling blikjes is een uitzondering. Kaas in plakjes verpakt, genoeg voor een enkele boterham. Bonbons die per stuk verkocht worden. En volledige kant-en-klare maaltijden die voor de televisie opgegeten kunnen worden. De dolende eenling wordt hier 's-nachts met open armen opgewacht. De commercie heeft munt weten te slaan uit de dolende zielen die in de nacht door de winkelstraten struinen. Ik ben in ieder geval niet alleen in het nachtshoppen!

Three Dollar-Margharita's

Afgelopen week weer gewoon aan het werk! Er zijn nogal wat onderwerpen die nu spelen in de Amerikaanse politiek en de actualiteiten! Bush heeft een alltime laagterecord qua populariteit, en alles wat de man nu doet lijkt hij fout te doen! Een overzicht van het Amerikaanse nieuws en de feeds uit NY vind je hier: http://www.rtl.nl 

Vrijdag aan het einde van de week naar de vertrouwde Irish Pub op de hoek gegaan, hierna eventjes snel naar huis om vervolgens de Blockheads in Midtown te bezoeken. Deze bar heb ik leren kennen door Benine, het is de enige plaats waar je in New York tegen schappelijke prijzen een drankje kunt halen! Voor drie dollar een Margherita! Voor de chips met Guacemole betaal je meer! Gedronken met de nieuwe stagiair van RTL, Lars! Britt Loerkx waarmee ik de afgelopen maand redelijk ben opgetrokken is terug naar Keulen om zich te vervolmaken als het boegbeeld van de Duitse RTL Boulevard. Hier boven nog een fotootje die zij aan het begin gemaakt heeft tijdens een bezoek aan het Museum of Modern Art.

White Horse Tavern

Niet alleen met je verjaardag natuurlijk maar ook met het winnen van/ nummer 1 worden in de Delta Lloyd class! Waanzinnig jongen! Ik heb alvast een leuk cadeautje naar je opgestuurd die je zeker mee moet nemen naar New York als je naar me toe komt! Is vooral leuk voor bij een wedstrijdje in the Yankee Stadium, waar ik al kaartjes voor heb!

Mooi om vanuit alle hoeken van de wereld telefoontjes te krijgen voor mijn verjaardag! Alleen de post laat nog een beetje op zich wachten. Ik zal mijn doorman er eens op aan spreken! Haha!

Maar vandaag natuurlijk ook gewoon stage gelopen! Maar ben 's-avonds naar the Village gegaan om te borrelen en daarna te eten met Max en Marjan! Een leuk klein Italiaans restaurantje, was heel gezellig! Heb een abonnement op de New York Times gekregen, en een lidmaatschap op een van stads meest beroemde sportscholen. Nu mijn lichaam door het gebrekkige eten hier afgenomen is in volume, kan ik het in vorm brengen ten midden van New York's upper ten! Verder ook een heel mooi boek gekregen van Max over de journalistiek.

Op dinsdag met de Nederlanders in New York gedronken in the White Horse Tavern alweer in the village. Thomas, waarmee ik onder andere de afgelopen weken uit ben gegaan gaf zijn afscheidsborreltje! Thomas, we houden contact. Als het goed is heb jij mijn email en telefoonnummer!

Local In Harlem

Vandaag een van oorsprong Nederlandse wijk aangedaan. Harlem, aan de kop van Manhattan! Met een echte local (nl. Judd, een goede vriend van mijn huisgenoot Richard), hebben we alle beroemde plekken in dit gedeelte van de stad aangedaan. Al vroeg in de ochtend uit mijn bedje getrokken door Benine en door mijn nieuwe Nederlandse vrienden Q en Laura om naar een gospelkerkdienst te gaan. Uiteraard kan je een dag in the hood niet beginnen zonder soul-food, een ontbijtje mij Mamma's (een bekende tent aan Dr.Martin Luther King Avenue). Hierna naar de Riverside Church, de grootste in de omgeving. Hierdoor minder Halleluya´s en Praise the lord maar wel genoeg zangeressen in lange blauwe gewaden met gouden opgeschilderde kruizen! Volgende keer, op een zondagochtend naar een van de honderden kleinere kerkjes in de buurt.

Hierna had onze gids Judd een bezoek aan zijn vader die jazzmuziekant is. De man is 88 en woont in het hartje van Harlem, maar ziet hij er uit of hij de zestig nog niet gepasseerd is. Als we het mogen geloven brengt de musicus dit jaar nog een album uit bij platenmaatschappij Columbia. Zijn privevoorstelling in zijn groengeschilderde woonkamer waar hij vanaf morgenvroeg flesjes bier aan het weg zetten was, beloofde een waardevolle cd! Ik hoop dat het Album wellicht ook vanuit Nederland te bestellen is.

Tegen het einde van de middag nog even (omdat we op de gastenlijst gezet waren) bij een oefensessie van de band the Gorillaz geweest in het wereldberoemde Apollo Theater. In dit theater, waar de meeste toeristische rondleidingen alleen even bij de entree stoppen voor fotoos,  hebben alle groten der aarde opgetreden. Tina Turner, Michael Jackson, Lionel Ritchie. Volgens Judd is het publiek na al die jaren en ondanks al het succes nog altijd behoorlijk kritisch! Laatst is Luther Vandross nog van het podium afgejoeld! Je kan het wel maken in het Westen van de VS (m.n. Los Angeles), maar je moet je altijd nog bewijzen in het Oosten (vooral in New York). Een kort bezoek aan het soepele California aan het einde van mijn stage lijkt eigenlijk heel logisch!

Pink

Afgelopen woensdag weer het begin van een weekje Feith! Allereerst gedronken en gegeten in een Irish Pub bij Times Sq. die bekend is om zijn tapa´s (?). Vrijdag ging het programma met Thomas, Benine, Simon, Q en Laura en nog een setje van 15 Nederlanders door in Queens, waar ik uitgenodigd was voor een huis-feest van de 31-jarige Hagenees Remmert. Heel gek om midden in dit gedeelte van de stad, dat bij nader inzien enorm meevalt, zo´n grote groep met Nederlanders te ontmoeten. Na een paar uurtjes borrelen zijn we naar de stad gestrokken waar we door ingrijpen van Simon naar mijn verbazing toegelaten werden in een hele hippe tent. De Pink Elephant is waanzinnig! Alleen weet ik niet of ik een volgende keer zonder eindeloos geduld met de uitsmijters naar binnen mag!

Nuts 'r' Us

Gisteren avond nog kennis gemaakt met de maten van Richard, die allemaal uit Harlem komen! Maar, vanmorgen weer vroeg op voor een bezoek aan een aantal enorme winkels aan Broadway! Onder andere de enorme winkel van Toys 'R' Us, waar in 4 verdiepingen een reusachtig reuzenrad is opgesteld. Je kan met ieder mogelijk stipfiguur op de foto en er lijkt uit iedere hoek muziek te komen! Zelfs als je geen kind bent is deze winkel een bezoek waard. Verder nog gezocht naar eventuele musicalposters van de Wild Party, die Christine en ik enkele jaren geleden in Leiden geproduceerd hebben!

Na de kermis van Broadway naar China Town en Soho waar ik een miljard horloges bekeken heb en andere rotzooi die niet van echt te onderscheiden is. Aan het einde van de dag heb ik nog eventjes lekker gegeten in een vietnamees restaurant aan Canal st. midden in China Town.

Coney Island

Zaterdag lekker naar de jaren '50 kermis van Coney Island geweest. Om dit strand van New York te bereiken moet je de metro door de slechtste buurten van de stad reizen in Queens. Maar na alle drukte van de stad biedt het schiereiland iets unieks voor de wereldstad: absolute stilte! Er hangt een bijzondere sfeer aan de zeerand omdat de kermis al veertig jaar in verval is, de borden en reclames stammen nog uit het midden van vorige eeuw! De anderhalve kilometer kermis ademt vergane glorie uit, maar de sfeer spreekt tot de verbeelding!

Na een paar uur ben ik terug gegaan naar Manhattan omdat nog een bezoek aan Wallstreet op mijn programma stond. Er is zoveel te doen en te zien in de stad dat ik mij verplicht heb een toeristische wandelroute af te lopen ieder weekend! Bij de New York Stock Exchange ben ik enkele jaren geleden geweest met mijn vader en ik kan mij nog goed herinneren dat er een leuk giftshop-je bij de beur was! Hier hoopte ik nog een geschikt cadeautje te vinden voor Frank die na maanden van afzien door het werk voor zijn scriptie, zich bijna bedrijfskundige mag noemen! Bijvoorbeeld een leuke trui van de Dow Jones, dat moet een zichzelf respecterende bedrijfskundige toch zeker in zijn garderobe hebben, meende ik. Maar helaas, vanwege de terreurdreiging na 9-11 is de beurs en de giftshop gesloten voor toeristen. Op zondag ga ik opnieuw opzoek naar een geschenk!!

Een Liter Diet-Coke

's-Avond heb ik met mijn Duitse vriendinnen, Brit en Kate (klikt ook echt Duits), een paar drankjes gedaan alvoor wij om 2uur richting de Marquis vertrokken. De club in SoHo schijnt behoorlijk hip te zijn, de toegangsprijs en de doorbitch moeten dit nog eens benadrukken. Binnen is het wel gezellig, toch zijn het voornamelijk platen uit de jaren tachtig die de revu passeren. Deze revival hebben wij al in Europa gehad, en rond half zes verkiezen wij daarom na uren Donna Summer en MC Hammer die amatueristisch in elkaar over zijn gedraaid voor een taxi die ons natuurlijk naar de McDonalds aan Broadway brengt. Een nacht lang drinken vraagt om een sterke afsluiting. Mijn nachtmutsje, namelijk een 3 dubbele quarterpounder (is dus bijna een halve kilo vlees) met extra kaas en 0,8 liter (medium size, large is 1 liter) Diet Coke, neem ik tot mij om half zeven.

Na nog enkele tientallen minuten vergeefs via msn met vrienden geprobeerd contact heb te leggen om mijn belevenissen van de avond over te brengen, val ik tenslotte om half acht in een diepe slaap! Mijn portemonne die op mijn nachtkastje licht is verlost van meer dan 100 dollarbiljetten! Letterlijk, want hoe groot het bedrag, dat je in een enkel biljet betaalt, ook is, je krijgt altijd terug in flappen van 1 dollar! Je voelt je een rijk man met al dat briefgeld, toch ben je die stapels dollars ook zo weer kwijt! 

An Inside Job

Vrijdag had ik al gevraagd of dat het niet leuk zou zijn als ik met een cameraatje de geplande protesten in de stad zou gaan filmen bij de derde verjaardag van de bevrijding van Irak. Omdat we al beelden zouden kunnen gebruiken van de meer gesettelde journalisten, ic. Reuters, was mijn hulp in het weekend niet nodig. Daarom ging ik zaterdag, na een morgen lang mijn pas geinstalleerde skype met Chris getest te hebben, een rustig middagje de stad in. Wilde de Upper East Side bekijken en eventueel in Barney's of Bloomingdale's wat aankopen doen. Om in het oosten van de stad te komen besloot ik via Times Sq. en Grand Central Station te reizen om als een ware toerist met mijn enorme camera foto's te kunnen nemen van het waanzinnige station dat qua ontwerp gebaseerd is op de Parijse Opera. Helaas bleek de grote hal van het station te donker voor mijn goedkope cameraatje en de zwakke flits. Natuurlijk, besloot ik, dan maar genoegen te nemen met een aantal kiekjes van de facade van het klassieke gebouw dat ingesloten is door tal van glimmende sky-skrapers. Voor mijn journalistieke interesse beslist geen verkeerde keuze.

Want eenmaal buiten stuitte ik direct op een lange worm aan demonstranten die tegen de oorlog in Irak protesteerden. Ik ben toch in New York voor mijn journalistieke ervaring, en dus besloot ik dit nieuws daarom direct op de gevoelige plaat vast te leggen. Vooral de vele originele pamfletten en spandoeken die rond gedragen werden trokken mijn aandacht. Er zijn kennelijk behoorlijk wat mensen die er vrijelijk voor uit durven te komen dat ze niet alleen de gang van zaken van de regering Bush na 9-11 betreuren, maar die zelfs een rol zien van de overheid in de verschrikkelijke aanvallen op het WTC en het Pentagon. Een inside-job noemen ze dat hier. Hoewel ik me heb laten over halen om een foldertje aan te nemen over de conspiracies, moet ik zeggen dat ik er toch niet geloof. Deze mensen wel, en daarvoor zijn ze bereid de hele stad door te protesteren tot aan het stadhuis in het meest zuidelijke punte van Manhattan aan toe! 

Een Rustig Begin Van Een Druk Weekend

De vrijdag borrel van mijn stage gaat vandaag niet door, omdat de main-man een week met vakantie is. Ik heb daarom maar besloten eens rustig naar huis te lopen, dat is wel te begrijpen van 59th street naar 96th. Central Park is rond deze tijd erg rustig, en ik begrijp waarom. Alles is nog grauw en kaal in het park en bovendien waait er een harde en koude wind. Central Park is een enorm park, waar je makkelijk uren in rond kan lopen. Mijn volledige toch huiswaarts door het park duurt dan ook meer dan 90 minuten! Maar het is een mooie gelegenheid om eens aan de stadsdrukte te ontsnappen. Nooit geweten dat er midden in het Central Park een Zweedse bungalow is gebouwd. Toch zijn er naast dit fraaie stukje architectuur de afgelopen honderd jaar in het stukje stadsgroen veel vergelijkbare prulgebouwen opgemaakt. Midden in het park ligt een kitcherige 19e eeuwse rotstuin waar je je werkelijk in een bos kunt wanen. Ik heb begrepen dat de huidige opzet van het park en dus de rotstuin van een latere periode zijn. Mijn veel gebruikte reisgids van Christine gaf aan dat het park zijn huidige vorm pas in de jaren veertig/vijftig gekregen heeft. Hiervoor was het een troosteloos, drassig vergeten stuk land, midden in het duurste eiland van de wereld, Manhattan! Er zouden alleen maar daklozen, zwervers en drugsverslaafden rond gelopen hebben. Waarschijnlijk is deze bevolking bij de bouw van het nieuwe park richting de West End Studios vertrokken, waar ik de eerste dagen in NY verbleven heb.

De rest van mijn vrijdag, heb ik lekker voor de buis (van 1m bij 2) gezeten en van de 3000 kanalen op de kabel genoten!

Achter De Knoppen

Na enkele weken gezeur is mijn laptop eindelijk aangekomen in the Big Apple. Toen ik het apparaat kocht een week voordat ik naar Amerika vertrok op de internet veiling e-bay, had ik niet vermoed dat de transportkosten hoger zouden blijken te zijn dan de aanschafprijs van het apparaat zelf! Maar a la, gisteren heb ik het apparaat verrijkt met een wireless internet kaart, zodat ik nu internet 'af kan tappen' bij de buren in mijn appartement. Doordat ik kan inhaken op een van de vele netwerken die er in het gebouw zijn, kan ik nu vrijelijk thuis internetten en msn-en, en hoef ik dat niet te beperken tot door-de-weeks vroeg in de ochtend of laat aan het einde van de dag. Nu hoef ik nog alleen mijn webcam aan te sluiten zodat ik de beelden van mij en mijn huisje livestream het internet op kan sturen.

Aanstaande zaterdag ben ik vanaf 9.00 uur (NY, Amsterdam: 15.00u) op msn en kan ik uitgebreid met iedereen in gesprek gaan.

Toots

Na enkele weken NY, heb ik gisteren met de producer een klein opdrachtje gedaan voor de Belgische collega's die vanaf mijn aankomst geen correspondent in de stad meer hebben. De Belgische jazz-mondharmonika-ist heeft donderdag een eigen show gehad in de Carnegie Hall. Om hun eer te betonen aan de 84-jarige muzikant hadden talloze artiesten zich aangemeld voor het concert. Jamie Cullum ed. stonden met de bejaarde Belg op het podium, en het was fantastisch! Bij het concert donderdag was ik niet aanwezig, heb natuurlijk wel de beelden gezien, maar op woensdag heb ik met Marjan een kort interviewtje gedaan. Echt een leuk oude man!

Jerusalem Symphonic

Vandaag met Brit, met wie ik de kans heb om als een toerist iedere dag een ander gedeelte van de stad te bekijken, naar Soho en China Town geweest. SoHo is helemaal upcoming, dure winkels met prijzen vanaf 1000 dollar afgewisseld door tweedehandszaakjes, waar je voor 10 dollar of minder een volledige garderobe bijelkaar kunt kopen. Na een weekend koppijn, het allerlekkerste broodje sinds dagen gegeten in een heel hip tentje: een Italiaans broodje met ham en kaas en .. en ...! Hierna de flinke wandeling doorgezet, ondanks de regen, naar Little Italy, dat steeds meer ruimte moet opgeven aan het steeds meer uitdijende China Town. In de Chinese buurt waar de middag eindigde, ideeen opgedaan voor een leuk cadeautje voor Frank's verjaardag. (tip: denk goud, zilver, diamanten, 2pac Shakur en een uurwerk).

's-Avonds afgesproken met Marjan (producente) voor een concert van het Jerusalem Symphony Orchestra in de Carnegie Hall. Fantastisch om hier te kunnen zijn. Ongeveer iedere geslaagde artiest in de Verenigde Staten is hier de afgelopen honderd jaar geweest! Vanaf het balkon op de vijfde verdieping het gehele concert gade geslagen. Heel mooi, ondanks dat het bombastische Russische programma niet helemaal aansloot bij de smaak van Marjan of bij mijn eigen muzikale voorkeur. Natuurlijk werd het optreden op deze plek door het volkslied geopend. Wel te verstaan, het Amerikaanse gevolgd door het Israelische! Een dove had de politieke boodschap kunnen horen!

Pina Colada

Na het werk even wat gedronken met Max en Marjan. Hierna (!) met Brit afgesproken om naar het Museum of Modern art (MoMa) te gaan. Deze avond kan je gratis naar het MoMa en dus moet je de kunstwerken vanachter een dikke laag aan goedkope Japanners en Europeanen begluren. Tegen sluitingstijd vechten de duizenden Aziaten zich richting roltrap en uitgang waarna je toch nog even tijd hebt om de vele werken van Hopper, Warholl en Van Gogh van dichtbij gade te staan. De bovenste verdieping is gereserveerd voor een expositie van Munch (van alle gestolen ' Schreeuw'-en). Erg mooi en indrukwekkend. Hierna met mijn liefelijke huisgenoot Richard en met Brit drankjes gedaan. Ik heb me de hele week voorgehouden niet meer van de aftershave-gelijkende Pina Colada te drinken die Richard voor het weekend bereidt, maar na enkele biertjes wisten de gasten mij te overtuigen van het gif te drinken. Resultaat: ik sliep op zaterdag om 9u, werd wakker om 16u en ging weer slapen om 21u! Mijn prestaties zaterdag: het telefonisch bestellen van een hele kip en het opeten ervan!

A Night Out in New York

Vandaag na het werk samen met Kate (vriendinnetje van Britt, de Duitse Stagiaire) en Britt naar Broadway gegaan. Toch, zo merkten we nu al na slechts een tiental dagen in de grote stad, is deze plek meer een toeristenspot dan een hangplek voor echte Yorkies. het Meatpacking-district is helemaal hip en vele tientallen barren en disco's zitten hier op een steenworp afstand van elkaar. Tegenover het Gansevoort Hotel, vernoemd naar een van de eerste Nederlandse settlers in NY, ligt bij de Heineken-street, het eettentje Florent. De gelegenheid heeft niet veel weg van een culinair trekpleister, als in een vrachtwagen-restaurant zijn de bankjes tegenover elkaar geplaats en spiegels en uitgevlekte menukaarten lijken het plaatje af te maken. Toch kan je hier waanzinnig eten! Mosselen gestoomd in Belgisch bier!

Na dit korte eetfestijn, op weg naar hogere sferen. Het Gansevoort Hotel (GH) heeft een waanzinnig penthouse terras dat een uitzicht biedt op de hele haven aan de kop van Manhattan. Voor een upperclass avondje uit betaal je hier ook dik, het goedkoopste biertje gaat van de hand voor iets meer dan 10 dollar p/s., excl belasting! Marjolein had me eerder per email al deze gelegenheid op de bovensteverdieping aangeraden, maar het verkeerd intoetsen van de liftknoppen openbaarde mij een nog exclusievere verdieping, de kelder. In de donkerroodgeschilderde bassement schenken schaarsgeklede dames champagne aan de gasten vanuit een hottub in het midden van enkele naastelkaar gebouwde zitplekken! Alles voor een prijskaartje natuurlijk.

Later die avond nog even de bar bezocht waar Coyote Ugly opgenomen zou zijn. In de film zingen de dames vanaf de bar het enorme publiek toe. Bij ons bezoek was er maar een andere gast aanwezig, maar dat hield het barpersoneel niet tegen om ons per megafoon te woord te staan en de countryhits luiskeels mee te bleren! Hierna de goedkoopste drankjes in de stad ontdekt, Corona's in de Hot Pit in de Meatpacking! Leuke Iers/Mexicaanse (?) bar waar muziek uit beider landen door elkaar wordt gedraaid!

Aan Tafel

Vandaag een stuk gedraaid in Brooklyn. In de kapitalistische hoofdstad van de wereld waarin ik tegenwoordig leef, wordt bijna 50% van al het eten in de supermarkten tegenwoordig weggegooid omdat anders te grote voorraden ontstaan. Dagelijks gaan bij iedere winkel vuilniszakken vol met goede etenswaren naar het grofvuil. Tonnen groenten, fruit en andere producten verdwijnen zonder uberhaupt verkocht te zijn bij het afval. De Freegans verzetten zich hier tegen. Zij halen wekelijks eten bij het vuilnis vandaan. De activisten verwachten door niet mee te gaan in de consumptie-industrie, de verspillende bedrijfsvorm om zeep te helpen. In het clubhuis in de stadswijk die oorspronkelijk naar het kerkdorpje Breukelen vernoemd is, werd vanavond een volledige maaltijd bereid van het 'gevonden' eten. Erg interessant om mee te maken. Het feestmaal was goed te eten en veel journalisten shoven bij de Freegans aan. Ik was toch nog een beetje huiverig, waardoor ik een lange avond met lege maag heb gezeten. Tja, voortaan gewoon eten wat de pot schaft!

De Eerste Week In New York

Nog een beetje een toerist. Mijn eerste week in New York is voorbij. Ben helemaal gesettled in mijn appartement op de hoek van Broadway. Op vrijdag al meteen een feest van twee collega's van VTM en de Duitse RTL die ook in het CBS pand zitten. Het was in een heel 'fancy' appartement in Down Town New York. Heb daar iedereen beter leren kennen. Om 2u werd ik uitgenodigd voor een feestje met DJ Thimo Maas (goed geschreven?) in een club in the village. Konden helaas niet naar binnen omdat ik mijn identiteitsbewijs niet meegenomen had. Zelfs mijn indrukwekkende CBS pas kon mij geen toegang verschaffen tot de disco!

Heb zaterdag heel veel gedronken met mijn huisgenoot Richard. Wilde overdag nadat ik eerst op het werk geweest was, Richard beter leren kennen. Richard die normaliter elke avond moet werken, had vrij genomen om liters Pina Colada voor mij klaar te maken. De rest van het weekend heb ik me nog wel een beetje als een toerist gedragen, heb China Town bezocht, ben bij het WTC memorial geweest, en heb de City Hall bekeken. Ook ben ik op zondag naar New Jersey geweest om een echte Amerikaanse Mall te bekijken. Zondag avond weer naar the office!

Afgelopen zaterdag hebben we een stuk over 9-11 conspiracy theories opgenomen. Is toch een raar gevoel dat dat enorme gebouw uit de skyline van New York verdwenen is. Heb zeven jaar geleden met mijn vader nog op het dak gestaan, en nu is het slechts een grote kuil. Ik heb het idee dat de New Yorkers nog steeds moeten wennen aan het idee, in soeveniershops ligt nog steeds prularia van de Two Towers, en '9-11' komt dagelijks ter sprake.

Zondag avond waren de Oscaruitreikingen, dus tot laat doorgewerkt. De bijdrage voor het avondnieuws in Nederland moest voor half twee plaatselijke tijd binnen zijn, dus was het maandag behoorlijk druk. 's-Avonds samen met de stagiaire van RTL Germany een miljoen foto's gemaakt van Times Square. Ben geloof ik nog steeds een toerist, maar begin me wel steeds meer op mijn plaats te voelen. Zal vanmiddag eens mijn bankrekening checken ofdat dat inderdaad zo is... Want moet hier wel leren omgaan met geld. Alles is te koop, maar niet alles is goedkoop.

West End Studios

Het hotel waar ik de afgelopen dagen heb verbleven blijkt tot enkele jaren terug gebruikt te zijn als opvange tehuis voor ex-convicts, prostitues en mensen met een breed scala aan ernstige lichamelijke en geestelijke afwijkingen! Mijn huisgenoot Richard vertelde dat hij zich uit zijn jeugd een tiental beschiettingen van het op het eerste gezicht zo liefelijk ogende gebouw kan herinneren. In ieder geval een ervaring die ik van mijn to-do list af kan strepen. Maar wel zeker, eens en daarna nooit meer!

Third Day in New York: First Day On The Job

Gisterenmiddag uitgebreid kennis gemaakt met alle collegae van de Duitse RTL en 'ons eigen' RTL. Voor de Nederlanders zitten hier een producente (Mirjam) en de correspondent (Max). Vanmorgen vroeg om 7u vroeg uit de veren voor mijn eerste dag op de RTL-office. Mijn hostel moest mij echter 1 minuut voor mijn vertrek downtown even vertellen dat ik niet langer in de rommel kon blijven logeren want ze blijken voor de komende dagen volledig overboekt! Dus heb ik in allerijl even mijn spullen gepakt en in een storage opgeslagen. Mijn woning tot vrijdag (als ik intrek in het apt. aan Broadway) is zorg voor vanavond! 

Vandaag de hele dag aan het werk om alle trucs en werkzaamheden door te krijgen die door mijn voorganger Mark Schleedoorn aan mijn voorgedaan worden. Morgen is Mark al weer weg dus ik moet goed opletten om alles te kunnen snappen over het tapen, editten, etc...

Snel meer, vanuit mijn echte woning.

Voet Aan de Grond

Ben maandag middag (plaatselijke tijd) aangekomen in NY, en ben daarna direct naar mijn op het internet gereserveerde hostel toe gereisd. The West End Studios bleken er anders uit te zien dan de fotos op de website, en ook over de doordringende geur in mijn slaapkamertje is weinig melding gemaakt. Na een lange douche 's-Ochtends ruik ik nog steeds naar de schimmel die door de ongewassen lakens en het vieze behang afgescheiden wordt. Maar zodra ik de straat op loop is het mij weer helemaal duidelijk: ik ben in NY en het is echt helemaal fantastisch.

Gisterenochtend ben ik druk bezig geweest met het zoeken naar een geschikt kamertje in the city voor de komende maanden. En, ... tegen tweeen was het mij al gelukt. Dankzij de sterke lobby van mijn moeder, en vrienden van haar in NY, ben ik in contact gekomen met Richard die een heel aardig appartement bezit tussen West End Avenue en Broadway. De entree doet vermoeden dat ik bereid ben vele duizenden dollars aan een onderkomen uit te geven, alles is namelijk van goud, hout en marmer. Ook de woning zelf, uit de jaren '20, is errug chique! Toch betaal ik voor NY-begrippen een fooi voor het huis en heb dus ik echt geluk gehad. Thanx, ma!

Aansterken

Zondag een klein dinertje á la Americaine aan de Albert Cuyp voordat ik maandag naar NY vertek. Chris en Johan hebben mij geassisteerd in de keuken om een maaltje klaar te maken waar de gemiddelde redneck watertandend naar uit kan kijken. Met het laatste avond maal van hamburgers, frieten, rootbeer en cheddar afscheid genomen van het Hollandse. Ik ga er hoe dan ook van uit dat de fastfood gerechten in een of andere vorm weer op mijn bord terecht zullen komen.

De Kamer

Afghanistan, Gemeenteraadsverkiezingen, Dittrich, Zalm. De afgelopen 1,5 maand meegelopen op de Parlementaire redactie van het ANP in de perstoren bij het Binnenhof. Vandaag is mijn laatste dag, waarin ik ook nog even tijd gevonden heb om mijn weblog aan te vullen. Mijn tijd in de Tweede Kamer was werkelijk fantastisch; amper twee weken na mijn begin in Den Haag was het Afghanistan-debat dat tot het aftreden van B.Dittrich heeft geleid, nog vorige week kwam Zalm in de moeilijkheden. Bovendien zorgen de raadsverkiezingen begin maart voor de nodige politieke commotie. Kortom, ik heb enorm geluk gehad dat ik in deze periode mee mag draaien. Zal het werk op de Parlementaire redactie missen!

Step Aside, Sir!

Na heel, heel, heel lang in de rij gestaan te hebben bij het Amerikaanse consulaat, mocht ik vanmorgen eindelijk naar binnen om een visum voor het land aan te vragen. En, nadat ik volledig verkleumd mijn papieren aan een bijzonder vriendelijke Amerikaanse veiligheidsbeambte mocht overleggen, was ik ook direct weer weg. Zonder visum, dat wel. 'Please step aside SIR!'

Mijn pasfoto met 'Europese' afmetingen, moest ik vervangen door een portret van Amerikaanse grootte. Een zelfde programma als aan het begin van de dag, en eindelijk mocht ik kort in gesprek met de consul die achter een houten loketje plaats had. Deze keer waren mijn papieren en verhaal in orde. Het papiertje wordt ingeplakt in mijn paspoort vandaag nog gepost.

Na vier maanden zorgen om de juiste papieren, telefoontjes met Amerika en vechten tegen de Haagse bureaucratie, lees: het Nuffic, hoef ik nog alleen maar wachten op mijn ID met visum dat over enkele dagen op mijn deurmat zal liggen.

De Sigaar

Vrijdag een bezoek gebracht aan Fam. De Muralt in Gemonde. Een heerlijk weekendje gehad met Chris. Zaterdag werd de dag geopend door een bezoek aan de Hajenius sigarenwinkel waar ik een heuse Dominicaanse sigaar tot mij genomen heb in de ´Herenkamer´. Hierna als een ware toerist een hotdog gegeten op de Dam. ´s-Avonds zijn wij gestrand in de Jordaan alwaar wij een heerlijke vis verorberd hebben, die wij dagen na dien nog in onze maag gevoeld hebben.

He-le-maal Niets Is Nog Zeker

Afgelopen woensdag heb ik eindelijk eens een dagje mee kunnen lopen bij de redactie van het RTL Nieuws in Hilversum. Was echt heel leuk, heb zelfs al even achter de 'newsdesk' plaats mogen nemen. Ben bezig met de laatste voorbereidingen voor mijn reis naar New York. Heb een aantal opties in Manhattan en omliggende stadsdelen voor huisvesting; maar nog niets is he-le-maal zeker!

Ook ga ik dezer dagen her- en der opbezoek om afscheid te nemen voor de 'lange' tijd dat ik uit Nederland weg ben.  Zo heb ik gisteren gegeten bij Nils, Feith en Huub. Dit weekend heb ik een kleine tournee door Nederland en krijg ik van Christine een afscheidsprogramma aangeboden. Hiervan natuurlijk op zondag/maandag een uitgebreid verslag.  

Shot In De Zaak

Eindelijk zit er schot in de zaak! Nog maar enkele uren geleden heb ik mijn weblog aangelegd, en ik krijg al het bericht binnen dat mijn werkvergunning binnen is. Voor een luttele duizend euro (!) mag ik nu aan de slag in de 'States'. Binnenkort kan ik met mijn werkvergunning mijn visum aan gaan vragen bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam.'

Voorlopig ben ik nog hard aan het werk voor mijn stage bij het ANP in Den Haag. Vooral de afgelopen weken zijn bijzonder interessant geweest aangezien het hele Afghanistan-debat zich voor mijn ogen heeft afgespeeld. Ik ga er van uit dat weinig beginnende journalisten direct getuige zijn van het aftreden van de fractievoorzitter van een regeringspartij. Voorlopig kan ik nog twee weken ervaring op doen in de perstoren.