Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Funky Shizzle Home | Profile | Archives | Friends
Het leven is hard.. In mijn blog staat mijn leven beschreven. Ik hoop je te inspireren om altijd door te vechten. Blijf positief en geniet van het leven. Ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is. Maar dit is mijn verhaal en hoe ik me door een moeilijke tijd heb heen gevochten. Berichtjes sturen voor advies of een luisterend oor mag altijd!!

Het lange gevecht voor een goed leven1/2/2014

Na de begrafenis begint het volgende gevecht. Ik kan J. niet in huis nemen, me ouders weten niets af over het bestaan van K.. De beste vriend van K. kan ook niet voor hem zorgen wegens financiële redenen. Jeugdzorg heeft, omdat ik nog maar 17 jaar ben, de voogdij over te nemen. Totdat ik 18 jaar ben heb ik niets over hem te zeggen. Wel wil ik helpen met een pleeggezin zoeken. Het pleeggezin moet net zo openminded zijn als J.’s overleden gezin en J. moet zich er natuurlijk thuis voelen. Ook moet hij er de rest van zijn leven kunnen wonen, dus niets tijdelijks.

Na weken zoeken hebben we eindelijk een kennismakingsgesprek met een pleeggezin. Met zijn drieën gaan we erheen, J., zijn behandelaar vanuit Jeugdzorg en ik. Het gezin maakt een goede indruk op de behandelaar, maar  niet op J. en mij. Ze zijn te gemaakt en weten alle goede antwoorden. Na het gesprek bedanken we ze voor het gesprek en gaan we weer. De deur is amper dicht en J. trekt me aan me jas. Hij zegt dat hij die mensen niet leuk vind als nieuwe ouders. Ik leg hem uit dat we geen nieuwe ouders aan het uitzoeken zijn, want zijn ouders zijn onvervangbaar. We zijn op zoek naar lieve mensen die voor hem willen zorgen.

Na maanden zoeken en verschillende kennismakingsgesprekken, hebben we nog steeds geen geschikt gezin voor J. gevonden. Wel ben ik eindelijk 18 jaar en kunnen we serieus op zoek gaan. Nu heb ik het voor het zeggen en mijn stem komt vanuit J.. Alleen het beste voor me kleine broertje, want na al die jaren voelt hij echt als me kleine broertje. Ik ga eerst een gesprek met hem aan wat hij belangrijk vind, hoe  moeten de lieve mensen die voor hem gaan zorgen zijn. Wil hij huisdieren en andere broertjes of zusjes. Hij wilt wel huisdieren en gezelschap.

Na jaren zoeken hebben we eindelijk een geschikt gezin gevonden. Ze hebben een hond en twee katten, ook heeft J. ineens een klein zusje. J. vind het helemaal geweldig en voelt zich gelijkt thuis. Bij de eerste ontmoeting begint hij gelijk te spelen met zijn kleine zusje, hij vind de rol van grote broer geweldig. Ik zie voor het eerst sinds tijden weer een sprankeltje geluk in zijn ogen, hij is hier echt gelukkig.

De grote dag is aangebroken, alles is geregeld. Samen pakken we alle spullen in en brengen het naar Hoofddrop. Daar woont zijn nieuwe pleeggezin. Daar aangekomen worden we zoals altijd met open armen ontvangen. Iedereen helpt mee met alle spullen naar de nieuwe kamer te brengen. Na de grote spullen in elkaar gezet te hebben, gaan de volwassenen beneden koffie drinken en laten we J. even alleen om alles op zijn plek te zetten.

Na wat gepraat te hebben besluit ik om te gaan. Ik loop naar boven om J. gedag te zeggen, hij is nog druk bezig met alles verschuiven en in te richten. Ik klop op de deur en hij kijkt op, ik zeg dat ik ga. Hij springt overeind en geeft en geeft me een knuffel. Hij zegt dankjewel en je ziet dat hij gelukkig is hier. Ik beloof hem minimaal 1x per week te bezoeken en dat hij me altijd kan bellen, dan trek ik de deur achter me dicht en ga ik richting huis. Het is goed zo, hij is gelukkig hier. Weer een afgesloten hoofdstuk, het gevecht naar een goed pleeggezin is voorbij.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Het verlies van de liefde van me leven21/2/2012

Een maand na het verlies van me schoonmoeder. Het was een koude dag en ik was op visite bij een vriendin in Alkmaar. Terwijl ik op het station sta word ik gebeld door me verloofde, me liefje, me K.. Ik neem enthousiast op, blij om zijn stem te horen. Maar dit keer word ik aan de andere kant van de telefoon niet blij begroet. Hij klinkt anders dan normaal, zijn stem klinkt leeg. Hij zegt hoeveel hij van me houd en dat hij het de laatste tijd heel moeilijk heeft met het verlies van me ouders. Ik zeg dat ik binnen een uurtje thuis ben en dat we het er dan over gaan hebben met een lekker bakkie koffie erbij. Hij zegt dat het te laat is, dat hij niet meer kan. Nog een laatste keer zegt hij dat hij van me houd en dan hangt hij op. Wanhopig probeer ik hem terug te bellen, na een half uur word ik eindelijk weer gebeld door zijn nummer. Ik neem blij op, maar die blijdschap verdwijnt heel snel. Het is niet K. die me belt, het is de politie. K. is voor de trein gesprongen en ik was zijn noodcontact daarom belde ze mij.

Midden in de trein barst ik in tranen uit. Ik blijf maar huilen, de tranen blijven komen. Als mensen vragen wat er is, kan ik niet antwoorden. Eindelijk kom ik in het huis van K. aan, maar dan bedenk ik me dat het tijd is J. van school te halen. Ik droog me tranen en ga op weg naar zijn school. Zonder na te denken loop ik naar het hoofd van de school toe en leg de situatie uit. J. word uit de klas gehaald en naar kantoor geroepen. Ik leg Jason uit wat er aan de hand is en waar hij nu aan toe is. Hij is pas 11 jaar, maar hij lijkt het te begrijpen. Hij slaat zijn armen om mijn nek en barst in tranen uit. Ik moet me best doen om me verdriet binnen te houden, ik moet vanaf nu sterk blijven voor hem.

De weken die volgen heb ik het moeilijk. Ik heb nooit geweten dat hij zich zo voelde, hij wilde nooit over zijn gevoel praten. Wanneer we een serieus gesprek hadden, wilde hij er nooit te diep op ingaan. Altijd heb ik dat geaccepteerd van hem, was dat een foute keuze? Had ik door moeten vragen? Had hij dan nog geleefd. Tot op de dag van vandaag denk ik, nee weet ik dat hij niet dood had gehoeven. Als ik over me eigen verdriet had gekomen en meer naar zijn verdriet zou hebben gekeken, dan had ik kunnen weten dat hij zich zo voelde! Ik had het kunnen weten en ik had hem kunnen helpen. Waarom heb ik dat niet gedaan, ik was te veel met mezelf bezig en dat is de reden dat ik de liefde van me leven ben verloren.

Dan breekt de dag van de begrafenis aan en ik moet me vandaag sterkt houden voor J.. Ik gooi het deken van me af en stap onder de douche. De douche lijkt net zo hard te stromen als me tranen, ik weet niet of ik het aankan om nu al afscheid te nemen van de liefde van me leven. Ik zet de douche uit en droog me tranen, genoeg gehuil. Nu moet ik er voor J. zijn! Ik droog me af en trek me jurkje aan, K. vond dit jurkje altijd heel mooi bij me staan. Dan doe ik een dikke laag make-up op, dat is door de jaren heen me masker geworden. Hoe meer make-up, hoe minder gevoel.

Nog een laatste keer haal ik diep adem en stap de badkamer uit. Zachtjes klop ik op de slaapkamer deur van J.. Ik krijg geen antwoord, dus ik doe langzaam de deur open. Daar zit hij, stilletjes op zijn bed te huilen. Zonder iets te zeggen loop ik naar hem toe, sla ik me armen om hem heen en trek ik hem naar me toe. Er zijn geen woorden nodig om deze tranen uit te leggen. Na een tijdje zo gezeten te hebben, droogt hij zijn tranen met zijn mouw en kijkt hij me aan. Hij heeft dezelfde mooie ogen als zijn broer. Met waterige, rode ogen vraagt hij de vraag waar ik ook al dagen over nadenk, ‘waarom?’. Ik kan geen antwoord geven op zijn vraag en geef als antwoord dat het tijd is om zich aan te kleden.

Daar staan we dan weer, een maandje nadat J. zijn moeder begraven heeft zien worden. Het regent, normaal klaagt J. al bij het kleinste spatje water wat uit de lucht komt gevallen. Maar vandaag niet, hij staart naar de kist die langzaam in de grond verdwijnt. Ik kijk naar boven, naar de bomen die zachtjes meedansen met de wind, de regen vol op me gezicht. Dan voel ik 2 kleine armen om me middel, wanneer ik naar beneden kijk zie ik het huilende koppie van J.. Ik sla me armen om hem heen, daar staan we dan in de regen naast het graf van zijn broer en mijn verloofde. Nadat we helemaal doorweekt staan te rillen van de kou, zeg ik dat het tijd is om naar binnen te gaan. Zo meteen word hij nog ziek.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Het lot slaat weer toe28/1/2012

De laatste tijd maak ik me heel erg zorgen om mijn schoonmoeder. Ze voelt zich niet lekker en is heel erg moe de laatste tijd. Ik heb haar nu eindelijk overgehaald om naar de huisarts te gaan. Ze komt thuis met een verwijzing voor het ziekenhuis. De dokter heeft een bultje in haar borst gevoeld, het is waarschijnlijk niets. Het onderzoek is maar voor de zekerheid, wel raar dat het onderzoek met spoed moet gebeuren en ze de volgende dag al terecht kan. Ze wilde alleen naar het ziekenhuis toe, dus dat heb ik maar geaccepteerd. Vol spanning zit ik aan de eettafel koffie te drinken, eindelijk hoor ik een sleutel in het slot omdraaien en gaat de deur open. Met rode ogen komt me schoonmoeder binnen, ik zie gelijk dat het helemaal fout zit. Ze verteld dat ze een tumor heeft in haar borst, ze vermoeden borstkanker. Na verdere onderzoeken horen we een aantal dagen later dat de vermoedens kloppen, maar dat niet alleen. Ze komt niet in aanmerking voor een behandeling, het is te ver uitgezaaid en haar immuunsysteem is te slecht om een behandeling aan te kunnen.

De weken die erna komen nemen we afscheid. We doen zoveel mogelijk leuke dingen samen, ik zoek samen met haar me trouwjurk uit. Zo is ze toch een beetje bij ons op onze bruiloft. Het zijn moeilijke weken, we weten waarom we nu zoveel leuke dingen doen. Zo meteen is ze er niet meer, dan is het te laat. En is er geen weg meer terug om dingen anders te doen. Op een ochtend strompel ik slaapdronken naar beneden voor koffie. Ik zie dat me schoonmoeder nog niet beneden is, dat is raar. Normaal verslaapt ze zicht nooit, dus ik loop richting de slaapkamer. Voorzichtig probeer ik haar wakker te maken, maar ze word  niet meer wakker. Ik herken die kou uit duizenden, maar het mag niet. Het mag niet dat het nu al haar tijd is! Een kleine week later word ze begraven, maar ik kan het niet aan om erbij te zijn.

Me verloofde gaat samenwonen samen met zijn beste vriend en zijn kleine broertje. Na een lang gevecht met Jeugdzorg krijgt hij de volledige voogdij over J.. Ineens veranderd K. van een gezellige en spontane jongen, naar een stille jongen met veel te veel verantwoordelijkheden. Onze relatie lijd zwaar onder het recente verlies en de nieuwe verantwoordelijkheden. Maar we hebben beloofd voor altijd bij elkaar te blijven, dus ik blijf me best doen voor onze relatie. Helaas hoe meer contact ik probeer te maken, hoe meer K. zich terugtrekt. Ik probeer hem te helpen, maar hij wilt mijn hulp maar niet accepteren. Zijn ogen stralen niet meer en worden met de dag leger. Ik wil hem zo graag helpen, maar ik weet niet hoe. Ook probeer ik voor mezelf het verlies nog een plekje te geven en alles op een rijtje te zetten.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een ongelukje zit in een klein hoekje21/2/2010

Een aantal weken na het grote verlies, krijg ik dat gevoel weer. Weer ga ik naar het kruidvat, gelijk thuis gekomen trek ik K. mee naar de badkamer. Als hij de test in me handen ziet, weet hij gelijk wat er aan de hand is. Ik doe de test, ik kan me niet herinneren dat het de vorige keren ook zo lang duurde om op de uitslag te wachten. Dan verschijnen er eindelijk 2 streepjes! De tranen stromen over me wangen, maar dit keer van geluk. Ik ben zwanger van de liefde van me leven! We zijn misschien nog jong, maar we kunnen dit aan. Vol trots laten we de test aan zijn moeder zien en ook al heeft die zo haar twijfels bij de opvoeding van het kind, is ze toch heel blij voor ons. We verzinnen een plan voor als ik een buik krijg, hoe ik dit ga verbergen voor me ouders. Na een lang gesprek hebben we alle details besproken en kijken we vol goede moed naar de toekomst.

Eindelijk is het zover, de 20 weken echo. Vandaag krijgen we eindelijk te horen of het een jongetje of een meisje word! Na vandaag kunnen we eindelijk de namendiscussie aangaan! In het ziekenhuis aangekomen, moeten we eerst heel lang wachten. Per ongeluk zijn we een half uur te vroeg. Precies op tijd worden we naar binnen geroepen. We krijgen het hartje te horen, het klinkt zo schattig. Maar dan word het spannend, wat word het?! Dan gaat ze eindelijk kijken wat het geslacht is. We zijn dolblij, we krijgen een zoon! We hoeven er niet eens over na te denken. Ik wil een naam die net als de naam van zijn broertje met een ‘J’ begint, voor de rest moet het leuk klinken. K. wil onze zoon Jasper noemen en ik stem gelijk toe. Wat een prachtige naam, K. brengt zijn hoofd naar mijn buik en zegt Jasper gedag. Ik smelt van binnen en ik wist niet dat ik zo gelukkig kon zijn!

Precies een week na de echo krijg ik steken in me buik. Gelijk bel ik de huisarts op, nadat ik me symptomen heb uitgelegd adviseert hij me om naar het ziekenhuis te gaan. K. is hard aan het werk voor onze zoon, dus ik ga alleen. Met de bus aangekomen bij het ziekenhuis, loop ik gelijk naar de eerste hulp. Na mijn symptomen nog een keer uitgelegd te hebben, word ik gelijk op een bed naar de echo gereden. Daar kreeg ik het nieuws wat ik nooit hoopte te horen. Ik had een miskraam, Jasper was er niet meer. Na verdere onderzoeken blijkt dat ik waarschijnlijk nooit een kindje kan voldragen. De reden is Marc, door de abortussen is me baarmoeder zo beschadigd dat de kans om een gezond kindje op de wereld te zetten minimaal is.

Huilend kom ik weer thuis bij de moeder van K., tussen de tranen door vertel ik haar het slechte nieuws. Ik ben net klaar met mijn verhaal als K. binnen komt, zijn moeder legt uit wat er aan de hand is. Dan heeft hij een blik in zijn ogen die ik nog nooit heb gezien. Zoveel pijn, maar alsnog komen er geen tranen. Hij geeft me een knuffel en zegt dat het niet mijn schuld is. Dan gaat het leven door, ik vind het moeilijk dat K. geen emotie toont. Maar besef me heel goed dat ik niet alleen met zijn goede kanten ga trouwen, maar ook met zijn minder goede kanten.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De strijd die al verloren was voordat hij begon18/12/2009

Het ging thuis niet goed, het was helemaal uit de hand gelopen en ik moest tijdelijk het huis uit. Ik woonde voor een maand in een crisisopvang in Haarlem, 2 straten van het huis van K. verwijderd. Elke dag als ik zei dat ik naar school ging, was ik eigenlijk bij hem en we hebben het nog nooit zo fijn gehad samen. Op een dag komen we thuis van een dagje winkelen in Haarlem. We hebben een cadeautje voor iedereen meegenomen. Enthousiast komen we binnen gelopen, maar dan zien we zijn ouders aan de eettafel zitten. Zijn moeder vraagt of we even willen gaan zitten en we merken gelijk dat er iets mis is.

Zijn vader begint te vertellen. Hij voelt zich al een paar maanden niet lekker en is daarom toch maar even naar de huisarts gegaan. Hij heeft een verwijzing gekregen voor het ziekenhuis, waar ook onderzoeken zijn gedaan. Om ons niet ongerust te maken, hebben zijn ouders ons niets verteld. We merkte wel dat hij niet lekker was, maar we hadden geen idee hoe ernstig het eigenlijk is. Langzaam komen de woorden uit zijn mond. Vandaag is de uitslag binnen gekomen en hij heeft longkanker. Het is al uitgezaaid en ze kunnen niet meer voor hem doen. Daar zitten we dan, met zijn vieren aan de eettafel. Jason, het broertje van Khaled, komt lachend naar beneden gerent. Hij is blij met zijn nieuwe auto. Zijn moeder neemt hem weer mee naar boven, zodat K. en ik al onze vragen kunnen laten beantwoorden en alles even kunnen verwerken. Als al onze vragen gesteld zijn, moeten we één ding beloven aan zijn vader. We moeten voor altijd bij elkaar blijven, we mogen dit niet tussen ons in laten staan en we moeten samen verder na dit verlies. Tuurlijk beloven we dit, we horen bij elkaar en we zijn zielsgelukkig met elkaar.

De volgende avond roept zijn moeder ons voor het eten, samen lopen we naar beneden. Als we beneden komen zie ik dat alle lichten uit zijn en er allemaal waxinelichtjes staan. Wauw wat ziet het er gezellig uit, maar wel vind ik het raar. Waarom zijn alle lichten uit, ik krijg als antwoord dat we nu nog meer van elk moment moeten genieten. Ik zoek er verder niets achter en we beginnen met eten. Zijn moeder heeft een 3 gangenmenu gemaakt voor het hele gezinnetje. We beginnen met carpaccio, echt heerlijk. K. lijkt gespannen, maar in deze tijd is dat niet raar. Daarna krijgen we allemaal een bord met patat, chickenwings en appelmoes. Me favoriete eten! Dan zegt K. dat hij naar de wc moet en ik zit vol verbazing te kijken dat het mag van zijn moeder. Je mag niet van tafel af tijdens het eten, wat onbeleefd van hem. Wat raar ik hoor hem naar boven lopen, terwijl beneden ook gewoon een wc is!

Wanneer hij weer beneden komt heeft hij een pak aan, de avond begint steeds vreemder te worden! Hij draait me stoel en gaat op zijn knie zitten. Het zal toch niet?! Hij kijkt me diep in me ogen aan en zegt hoeveel hij van me houd. Ondertussen staat zijn moeder naast ons met haar camera en lopen de tranen over het gezicht van zijn vader. Zijn broertje eet rustig door en stopt nog een patatje in zijn mond. Hij wilt de rest van zijn leven met me delen en me nooit meer kwijt. Dan vraagt hij of ik met hem wil trouwen. Nu lopen de tranen ook over mij wangen, ja natuurlijk wil ik dat! Huilend van geluk gaan we allemaal weer zitten en komt zijn moeder met het toetje. Een taart met de tekst ‘Gefeliciteerd’ erop. Dan dringt het tot me door dat iedereen hier vanaf wist behalve ik en snap ik al het vreemde gedrag van vandaag wat iedereen had. Maar dat maakt nu niet meer uit, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.

Die avond liggen we weer samen in bed en K. begint ineens over de volgende stap in de relatie. Nu we verloofd zijn en voor altijd bij elkaar blijven, wilt hij graag seks met me hebben. Ik stem toe, we zijn al 4 jaar samen en we blijven ook voor altijd samen. Zachtjes kust hij me op me mond, zijn adem in me nek. Het moment dat hij me nek begint te zoenen, krijg ik kippenvel over me hele lichaam. Het is voor ons allebei de eerste keer, maar het voelt zo natuurlijk en vertrouwd. Langzaam glijd er een hand onder me shirt, hij vind een weg via me buik naar me borst en knijpt er zachtjes in. Dan is het shirt opeens uit en heeft hij zijn hand in mijn string. Hij begint rondjes te draaien met zijn vingers, eerst langzaam en dan steeds sneller. Mijn hand glijd ook langzaam naar beneden en begint zachte bewegingen op en neer te maken. Dan houden we het niet meer, voordat ik het weet is hij in me en gaat het er niet zo zacht meer aan toe. We hebben hier 4 jaar op gewacht. We zijn alles om ons heen vergeten en hij gaat steeds sneller. Nog ietsje dieper, ja dat voelt goed. Dan word ik overvallen door een warm gevoel, me lichaam begint samen te trekken en ik kan het geluid niet meer binnen houden. Dan glijd hij van me af en liggen we uitgeput naast elkaar.

De volgende ochtend worden we stralend wakker, het zonnetje schijnt door het raam en we kijken elkaar verliefd in de ogen. Dan horen we gegil uit de slaapkamer van zijn ouders, we springen het bed uit en doen even snel een broek en shirt aan. Dan rennen we richting hun slaapkamer, daar zit zijn moeder huilend naast het bed. Zijn vader is vannacht in zijn slaap overleden, ik geloof het niet. Ik wil pak zijn hand vast, ik schrik van de kou die ervan af komt. Snel laat ik weer los, dit is zijn vader niet meer. In shock bel ik de huisarts, ik weet het met moeite uit te brengen wat er is gebeurt. Ik heb net opgehangen als Jason de kamer komt in gelopen, ik pak hem bij zijn hand en neem hem mee naar zijn kamer. Na voor me gevoel uren, belt de huisarts aan. Zijn vader word doodverklaard en opgehaald.

Na een moeilijke week en veel geregeld te hebben met zijn drieën, is het tijd voor de begrafenis. Het is druk, het was een geliefde man. Collega’s, vrienden en familie. Daar staat de kist, K.’s moeder zegt wat over hem, je hoort buiten de wind door de bomen waaien. Alles lijkt langs me heen te gaan, niets dringt tot me door. Dan gaan we naar de begraafplaats. Terwijl hij langzaam voorgoed in de grond verdwijnt, hoor ik mensen huilen. Het is koud, er ligt sneeuw, er staat een gure wind. Daar ga je, steeds dieper en dieper. Er ligt een berg zand naast je, die word zo meteen op je gegooid en dan ben je voor altijd weg. De familie mag nog bloemen neerleggen in het graf. Daar sta ik dan, met een mooie witte roos in me handen. Ik laat hem vallen in je graf, het duurt even voordat hij je kist bereikt. Je ligt nu diep onder de grond, het is voorbij en iedereen loopt richting de kantine. Maar ik niet, ik ben nog niet klaar om afscheid van je te nemen. Stilletjes sta ik naast je graf en kijk naar beneden, waarom jij?! Dan word ik meegenomen door Khaled en laat ik je daar voor altijd achter.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

M.1/1/2008

In onze vriendengroep zit een aardige en vriendelijke jongen, hij weet altijd het juiste te zeggen op de goede momenten. Hij wilt me ook een keer buiten het uitgaan zien, ik zeg duidelijk dat ik een vriend heb en dat respecteert hij. Hij ziet met als een gezellig iemand, hij heeft geen achterliggende bedoelingen bij onze vriendschap. Ik stem in met zijn idee en we spreken af elkaar de volgende middag te zien. Ik zeg tegen K. dat ik gezellig een middagje bij M. film ga kijken, hij wenst me veel plezier en geeft me een kus op me wang. Het is fijn een vriend te hebben die niet zo snel jaloers is en me mijn vrijheid gunt. Ik stap op de fiets van zijn moeder en ga richting M. zijn huis.

Daar aangekomen zet ik me fiets voor de deur op slot en bel aan. Hij doet de deur open en verwelkomt me. Gelijk gaat hij koffie voor me zetten, terwijl ik op de bank neerplof. Hij zet de koffie voor me en zet de film aan. Het is gezellig, hij toont interesse in me. We zijn zo in gesprek dat ik niet eens weet waar de film over gaat. Ik zet me lege kopje op tafel, het moment wanneer ik weer recht ga zitten zoen M. me op me mond. Ik geef hem een klap in zijn gezicht en zeg dat ik een vriend heb. Ik wil opstaan en weglopen, hiervoor ben ik niet gekomen. Maar wanneer ik wil opstaan pakt hij me hardhandig bij me pols. De blik in zijn ogen is van het ene op het andere moment veranderd. Ik krijg kippenvel over me hele lichaam, ik wil weg hier, dit voelt niet goed. Hij trek me zijn schoot op, ik schreeuw dat ik weg wil. Hij zegt dat niemand me kan horen en gooit me op de bank neer. Die blik in zijn ogen, die agressie in zijn stem. Hij zoent me weer op me mond, dit keer heeft hij me handen vast dus ik kan niets. Terwijl hij me polsen in één hand vastpakt, voel ik zijn andere hand onder me shirt glijden. Ik probeer los te komen, maar merk ineens hoe sterk hij is. Ik kom met geen mogelijkheid los, ik schreeuw en ik vecht. Het maakt niets uit, er is niemand die me hoort.

Hij trekt me shirt omhoog en bind hiermee me polsen aan elkaar. Dan begint hij me broek los te maken, die heeft hij zo uit. Hij schuift me string opzij en opeens voel ik een scherpe pijn. Hij blijft zeggen dat ik erom heb gevraagd en dat ik het lekker vind. Met de tranen in me ogen wacht ik tot hij klaar is, hij is te sterk om los te komen. Wanneer hij klaar is, loopt hij naar boven. Ik lig in shock op de bank en weet niet meer hoe ik overeind moet komen. Als ik boven de douche hoor, lijken me benen het ineens weer te doen. Snel trek ik me kleding weer aan en strompel zachtjes naar de deur.

Ik spring op de fiets en zo hard ik kan rij ik weg. Door me tranen kan ik niet zien waar ik heen ga, opeen ben ik in de stad. Als een zombie loop ik de kruidvat in, alle soort slaappillen die ze hebben doe ik in me mandje. In mijn portemonnee zit de pinpas van Khaled, voor noodgevallen had hij gezegd. Dit is een noodgeval! Bij de kassa vragen ze waarvoor ik zoveel slaappillen nodig heb, ik mompel dat ik niet goed kan slapen ’s nachts. De kassière zegt dat ik maximaal 5 doosjes mag kopen. Ik kies de doosjes met de meeste pillen, met de hoogste hoeveelheid erin. Dan ga ik op weg naar de Albert Heijn voor water, veel water. Met me pillen en water ga ik naar het park. Onder dé boom pak ik alles uit me tas en begin de pillen één voor één door te slikken. Na 2 stripjes besluit ik dat dit te langzaam gaat, ik stop wat pillen in me mond en drink wat water. Het gaat steeds moeilijker, ik begin misselijk te worden. Niet nadenken, doorgaan. Dat is alles wat er in me hoofd omgaat. Me hoofd word steeds zwaarder, de vogels gaan steeds harden fluiten, de wind word steeds kouder. En dan word alles zwart.

Voorzichtig doe ik me ogen open, ik heb hoofdpijn en de lampen zijn veel te vel. Eindelijk lukt het me om me ogen helemaal open te doen. K. zit naast me, hij praat met iemand in een witte jas. Zachtjes zeg ik zijn naam, hij kijkt om en valt huilend op zijn knieën. Hij zegt hoe blij hij is dat ik weer wakker ben en verteld me wat er is gebeurd. Ik heb een overdosis genomen, toen het laat werd is hij ongerust geworden en me gaan zoeken. Als eerst is hij naar de plek gegaan waar ik altijd heen ga als ik verdrietig ben, onder de boom. Hij zag gelijk dat er iets mis was en heeft 112 gebeld. Met sirene ben ik naar het ziekenhuis gereden, waar gelijk me maag is leeggepompt. De doosjes van de pillen lagen nog naast me, dus ze wisten precies wat ze moesten doen. Hij vraagt waarom ik het had gedaan, ik vertelde hem het hele verhaal. Samen hebben we gehuild en gepraat over hoe het nu verder moet. We besluiten het ons geheim te houden, samen komen we hier wel doorheen.

Eindelijk mag ik naar huis, K.’s vader komt ons ophalen. Ik ben blij dat ik weer thuis ben en we proberen alles wat gebeurt is te vergeten. Maar in de dagen die volgen voel ik me ziek, dagen achter elkaar moet ik overgeven en heb ik buikpijn. Ik besluit om toch maar naar de dokter te gaan, daar moet ik urine inleveren en bloed laten prikken. De telefoon gaat, het is de huisarts met de uitslag. Ik ben zwanger! Ik heb nog nooit seks gehad met K., dus het kan maar van één iemand zijn. Gelijk besluit ik het weg te laten halen, ik wil geen kindje van Marc! Alleen ga ik naar een abortuskliniek in Haarlem, het hartje van het kindje klopt al en ze zijn verplicht het te laten horen. Het geluid gaat door merg en been, ik kan dit niet. Hard begin ik op me buik in te slaan, ik heb een paniekaanval. Wanneer ik eindelijk weer rustig ben krijg ik te horen dat ik een aantal dagen bedenktijd krijg, dus ik maak een afspraak voor die week erna. Eindelijk is het de dag dat het weggehaald word, ze vragen of ik nog bedenkingen heb. Nee die heb ik niet, ik heb nog nooit iets zo zeker geweten.

Een jaar lang hebben we samen geprobeerd om het te verwerken en achter ons te laten. Dat was helaas moeilijker gezegd dan gedaan. Thuis was het altijd ruzie met me ouders en ik merkte dat K. me niet meer voor de volle 100% vertrouwden. Ook had ik niet een goede keuze qua vrienden, ze blowden elke dag en sneden in hun armen. Door hun ging ik ook blowen en het was het beste gevoel wat ik ooit heb gehad. Ik voelde niets meer en alles was leuk. Toen dacht ik, het snijden doen ze ook voor een reden. Op een avond na weer een heftige ruzie met me ouders, kwam ik huilend in me kamer. Zonder na te denken maakte ik een scheermesje stuk met me zakmes en zette een lijn in me arm. Eerst was het een witte kras, al snel kwam er een diep rode druppel uit de witte kras. Uiteindelijk bloede het heftig en ik begon me rustig te voelen. Het gaf me hetzelfde gevoel als een jointje me geeft.

Een paar dagen later had ik weer ruzie met me ouders, ik rende naar boven. Bij de eerste snee werd ik gelijk weer rustig. Niet nadenkend over de gevolgen, begon ik het elke dag te doen. Dat gevoel wat je krijgt als je die eerste druppel bloed ziet. Helaas is het een verslaving, ik kon geen dag meer zonder. In het begin blijft het bij één snee, maar dat worden er al snel twee en voor je het weet zit je hele arm onder. Dat was bij mij ook het geval, als ik een helder moment heb kijk ik met veel spijt naar me arm. Nooit kan ik meer korte mouwen aan, in de zomer kan ik niet zwemmen, het is een groot geheim die ik zelf moet dragen. Zelfs K. weet het niet, sinds ik ben begonnen met het snijden, heb ik nooit meer korte mouwen gedragen en ging altijd met een trui aan naar bed. Elke keer als hij me arm aanraakt, gaat we een pijnscheut door me hele lichaam heen en moet ik me inhouden om niet me arm weg te trekken.

Na een jaar lang vechten liep ik alleen in het donker naar het huis van me vriend. Ik was net de stad doorgelopen en het was nog maar 5 minuutjes lopen. Opeens blijf ik stokstijf staan, dan schiet ik de bosjes in en probeer me zo stil mogelijk te houden. Zag ik het nou goed? Daar loopt M.!! Heel stil blijf ik zitten, ik zie hem niet meer. Stilletjes kom ik uit de bosjes gekropen, maar dan voel ik een hand op me schouder. Het is M., hij trek me weer de bosjes in. Ik probeer te schreeuwen maar er komt geen geluid uit me mond. Opnieuw die scherpe pijn, opnieuw dat vieze gevoel en dan word het zwart voor me ogen. Als ik wakker word lig ik nog steeds in de bosjes en zit me vriend op zijn hurken naast me. Op een of andere manier is het me gelukt om hem te bellen. Hij stelt me gerust, de ambulance komt eraan.

In het ziekenhuis aangekomen blijkt het dat ik een zware hersenschudding heb en voor de rest wat blauwe plekken. Ze vragen wat er is gebeurt en huilend komt alles eruit. Nadat ik ben uitgepraat kijk ik degene die tegenover me zit aan, even is het stil. Daarna zegt hij dat hij me niet geloofd, ik heb het allemaal verzonnen. K. word boos, nee hij word kwaad! Hoe durft hij te zeggen dat ik het verzin, onderzoek me dan en dan zal je zien dat het echt zo is! Ik trek al het materiaal van me af, pak Khaled bij zijn hand en samen stormen we het ziekenhuis uit. We lopen naar huis, het is niet ver. Het laatste stukje is meer strompelen dan lopen, maar hoe dan ook we komen thuis. Thuis aangekomen gaan we samen in bed liggen, met zijn arm om me heen val ik in slaap.

Enkelen dagen later ben ik ziek, misselijk en buikpijn. Ik herken dit gevoel, dus ik ga me bed uit en loop naar het kruidvat. Daar koop ik een test, thuis ga ik gelijk naar de wc en ja hoor na een paar minuten verschijnen er 2 streepjes. Weer zwanger. Gelijk bel ik de abortuskliniek op voor een afspraak. Weer een echo, weer dat hartslagje, weer die nadenk dagen, weer die pijn. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoelt, hele dagen lig ik op bed. Het enige waar ik K.’s bed voor uitkom is om te roken en naar de wc te gaan. Eten hoef ik niet, ik heb geen honger. Dagen lang leef ik op koffie en sigaretten, dan gaat de knop om. Fake smile op me gezicht en verder met het leven.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hoe het allemaal begon6/6/2006

Het is een warme nacht in Alkmaar, overal waar je komt hoor je harde muziek en feestende jongeren. Op straat lopen schreeuwende mensen op weg naar de volgende kroeg, voor het volgende drankje. Sommige zijn al op weg naar huis of zijn op straat in slaap gevallen. Een groepje jongeren komt uit de kroeg gelopen, even een jointje op weg naar de volgende kroeg. We hebben eigenlijk al een drankje teveel op, maar we zijn te ver heen om dat te merken. Ik moet plassen en hurk tegen een lantaarnpaal aan. Wanneer ik me jurkje weer recht trek merk ik dat de rest weg is gelopen. Tja van je vrienden moet je het hebben, helemaal alleen loop ik richting het station. Ik dacht dat dit de goede weg is, ik moet deze kant op toch?! Opeens voel ik een hand op me schouder, ik draai me om en kijk in twee helder blauwe ogen. Er komen woorden uit zijn mond, maar het dringt  niet tot me door. Het enige wat ik zie zijn die mooie blauwe ogen in het licht van een lantaarnpaal. Hij pakt me bij me hand en op dat moment word alles zwart.

Ik word wakker van het zonlicht wat door het raam schijnt. Ik voel de warme zonnestralen op me gezicht en rek me uit. Dan doe ik me ogen open met de gedachte om lekker te gaan douchen. Ik ga rechtop in bed zitten en wil me kleding pakken. Maar wat is dit?! Ik ken deze kamer niet en het shirt wat ik aanheb is ook niet van mij. De jongen met de mooie helder blauwe ogen komt de kamer binnen gelopen. Hij glimlacht naar me en duwt een kop koffie in me handen. Hij vraagt of ik lekker geslapen heb, geeft me kleding en leid me naar de douche. Daar laat hij me alleen. Ik trek het shirt uit wat niet van mij is en stap onder de douche. Na lang onder de warme straal te hebben gestaan, dringt het tot me door. Ik ben niet in me eigen huis, maar waar ben ik dan wel?

Na de heerlijk lange douche kom ik in weer een ander shirt wat niet van mij is naar beneden. Ik hoor gelach door de deur heen, de jongen heeft dus blijkbaar nog bezoek ook. Voorzichtig doe ik de deur open en kijk door een kiertje naar binnen. Een man ziet me, hij loopt mijn kant op en doet de deur helemaal voor me open. Hij nodigt me uit aan de ontbijttafel en vraagt of ik honger heb. Me buik rammelt, dus ik ga zitten. Tegenover me zit een kleine jongen die met zijn autootjes aan het spelen is. Naast hem zit een vrouw met mooi zwart lang haar, ze glimlacht naar me. De man gaat aan het hoofd aan de tafel zitten en vraagt me naar me naam. Ik ben helemaal vergeten om me voor te stellen. De jongen met de blauwe ogen zit naast me, hij stelt zich voor als K.. We lachen en we praten aan de ontbijttafel. Dan vraagt de man of me ouders me niet missen, ik ontwijk de vraag en concentreer me weer op me broodje. Helaas is het dan tijd om te gaan, maar niet zonder eerst me nummer te geven aan die leuke jongen.

Die middag nog belt K. me en sinds die dag is er geen dag voorbij gegaan zonder elkaar te zien. We gaan naar de bioscoop, naar leuke restaurantjes, picknicken in het park of lekker op de bank hangen. Het maakt niet uit wat we doen, zolang we maar bij elkaar zijn. We zijn onafscheidelijk en willen elkaar nooit meer kwijt. Hij isde reden dat ik de wereld weer aankan. Hij laat de zon schijnen in me leven, als ik bij hem ben verdwijnen me problemen als sneeuw voor de zon. Samen kunnen we alles aan, vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst zagen weten we het al. Wij horen bij elkaar, we zullen voor altijd bij elkaar blijven. We zijn zielsgelukkig samen en we willen dit gevoel nooit meer kwijt. We zullen vechten voor onze relatie ook al zijn we nog jong, we blijven voor altijd bij elkaar.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer