Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Kiekeboe!

Onbegrepenheid? Onoplettendheid? Afschuiving?

22:03, 5/1/2011 .. 0 comments .. Link

 Niets vermoedend ga je vol goede moed naar een zwemwedstrijd toe. Bij de 100 meter wisselslag gaat het mis bij het keerpunt van schoolslag naar borstcrawl. Een stekende pijn in de knie komt opzetten en je hoorde het knakken in het water. Om de trainer niet enorm teleur te stellen probeer je er uit te halen wat er in zit. Uiteindelijk tik je als 5e aan, terwijl je 1e lag. Trainer woest, ik enorm balen, maar de woorden van de trainer sloegen alles. Bijna aangekomen bij mn plek, gebeurt het, de knieschijf schiet uit de kom. Ik kon het wel uitgillen van de pijn. Maar opgeven, nee. Het koningsnummer, de 100 vrij stond nog op het programma, maar die heb ik helaas moeten skippen.

Het gaat van kwaad tot erger, zelfs in de trainingen wil mijn knie schijf een eigen leven lijden en zoekt zijn eigen weg wel. Vreselijk veel pijn, maar opgeven, nee dat kon ik niet. We gingen vrolijk door, tot dat de trainer het niet meer aan kon zien en ik weg werd gestuurd bij de training om een bezoekje te brengen aan de dokter.  

Volgens de huisarts was het eenmalig, volgens de huisartsenpost waren mijn kniebanden enorm verrekt en moest ik rust houden. Na 6 weken mijn rust te hebben genomen, weer vol goede moed begonnen. Helaas ging het weer mis, weer kniebanden verrekt. Het ging hierna bergafwaarts. De orthopeed een bezoekje gebracht, maar ik had een typische meisjeskwaal, waar ik vanzelf wel over heen zou groeien met fysio therapie. Nou, dat geloof je dan en begin je vol goede moed aan je “herstel”. Fysiotherapeut 1 zag geen verbetering en wilde niet met mij verder, fysiotherapeut 2 vond het voorspoedig gaan en daar was ik dus ook zo weer vertrokken. Fysiotherapeut 3 constateerde ook ruime banden en ruime gewrichten, wat typisch is voor een meisje van 13. Uiteindelijk zo 2 jaar lopen klungelen en op den duur ging het echt van kwaad tot erger, m’n knieschijf schoot er wel 3x per dag uit. Orthopeed heeft toen doen besluiten om te gaan opereren. Eigenlijk was ik nog te jong, maar zo kon het ook niet langer. Er werd een tuberositas transpositie uitgevoerd. Na de operatie werd de pijn alleen nog maar erger, volgens de arts kwam dit door de schroeven die in het been zaten om de pees op zijn plek te houden. Deze werden verwijderd, maar de pijnklachten verdwenen niet. Het revalidatieprogramma bestaat uit ongeveer 4 maanden, ik heb er 13 over gedaan om weer een beetje te kunnen. Volgens de arts zat dit tussen mijn oren en moest ik er mee leren leven. Ooit zou ik er wel over heen groeien.

Doordat ik een ander looppatroon ben gaan ontwikkelen om mijn rechterknie te ontzien, begonnen dezelfde klachten op te spelen aan de linker knie. Dit keer werd meteen gezegd dat er een operatie nodig was, zonder enig voor onderzoek. Dit is gebeurd, hierna niet echt napijn gehad. Het ging een dikke 1,5 jaar goed, toen begonnen de pijnklachten weer op te spelen. Volgens de huisarts moest ik maar terug naar het ziekenhuis, want hij wist ook niet wat het kon zijn. In het ziekenhuis wisten ze het ook niet en kreeg ik een injectie tegen de pijn. Maar de pijn bleef, in januari weer terug en werd geconstateerd dat mijn kraakbeen zwaar aangetast was en dat dit verwijderd moest worden. Nou dan maar weer onder zeil en het kraakbeen werd met succes verwijderd. Na een week was ik weer op de been. Weer een andere fysiotherapeut, deze constateerde dat ik bijzonder was, had dit nog nooit eerder meegemaakt en probeerde er het beste van te maken en zag een uitdaging in mij. Ik moet zeggen dat dit tot nu toe wel de beste therapeut is geweest en ook echt vanuit mij keek en niet vanuit wat de boekjes zeiden. De rode draad was ver te zoeken, de ene week ging het goed, de andere week totaal niet. Het ging op een gegeven moment helemaal niet meer, de ene ontstekingsreactie na de ander en de pijn was nauwelijks te verdragen en ik baalde als een stekker, elke keer die opgebouwde rode draad weg. Arts verbloemde maar en wilde maar niet erkennen dat er iets niet goed was, telkens werd ik weggestuurd dat ik maar eens meer moest gaan bewegen en door de pijn heen moest, anders kon ik nooit weer normaal lopen. Ik moest de morfine laten staan en het doen met 2 paracetamolletjes. De behandeld arts wist het ook niet meer en zat met zn handen in het haar na nog een operatie, waarbij de schroeven verwijderd werden en de knieschijf naar binnen werd gezet. Er was nog maar een uitweg en dat was een second opinion……

Second Opinion

Na de benodigde papieren ingevuld te hebben voor de Second Opinion te Nijmegen in het Sint Maartenskliniek, kreeg ik half maart een brief thuis dat ik 29 april om 10:55 uur verwacht werd bij Dr. Bush. Ik leefde gewoon naar die dag toe, maar de dag zelf was heel spannend! Der was zovaak tegen me gezegd dat het tussen me oren zat en ik me aanstelde (kun je je het voorstellen dat dit door artsen gezegd wordt?) Na me netjes gemeld te hebben bij de balie Orthopedie, was ik vrijwel meteen aan de beurt. Het was al zoveel vriendelijker dan hier in dat plattelandsziekenhuisje, dat er een wereld voor me open ging. Eerst werd een gesprek gevoerd over wat m'n klachten waren en wat er nu daadwerkelijk aan de hand was. Lichamelijk onderzoek liet al blijken dat er iets niet goed was en er werden röntgenfoto's en een CT-scan aangevraagd. Röntgenfoto's werden meteen gemaakt en daarbij trok de radioloog al niet zo'n best gezicht en zei "Ik snap waarom je zoveel pijn hebt, maar dat legt de arts je wel uit". Nou vooruit dan maar. 

11 Mei 14:00 uur. CT-scan. Nog nooit is dit gemaakt en dat vonden ze nog al vreemd. Maar goed, na 10 minuten in dat ding gelegen te hebben, mocht ik weer gaan. Radiologe kon mij nu al wel vertellen dat er heel veel vocht aanwezig was en dat ik niet raar op moest kijken als de uitslag niet zo goed zou zijn. Dag later werd ik gebeld door de arts dat het er inderdaad niet goed uit zag en dat er een echo van gemaakt moest worden. Het vocht belemmerde het gehele beeld en er werd geconstateerd dat m'n tuberositas helemaal plat was en in die 3 jaar tijd nooit weer is aangegroeid. Fijn, pfff.

2 juni 09:55 uur. Echo. Dit was wel heel erg spannend, zeker omdat de vorige uitslagen van de onderzoeken al niet te best waren, zou dit ook vast wel gaan tegen vallen. Tijdens de echo werd duidelijk dat mijn pezen verdikt waren (dus vol zaten met vocht) en er een enorme vochtophoping in mijn knie aanwezig was, die mijn knieschijf naar buiten drukte en voor slijtage zorgde. Vandaar die pijn! De supervisor kwam nog even langs om de echo te beoordelen; en inderdaad: slijtage en veel vocht. Ben je klaar mee... ze wenste me sterkte met het lange herstel dat ik zou hebben, ik vroeg wat ze daarmee bedoelde en ze gaf het antwoord dat dit alleen operatief aangepast kon worden. Lekker dan en dat allemaal door onoplettendheid van dat plattelandsgeval hier.

9 juni 10:00 uur. De behandeld arts belde met de uitslag. Hij wilde liever nog even wachten met opereren, maar dit was wel noodzakelijk en eigenlijk moest dit wel op korte termijn, maar door de hoeveelheid vocht kon dit nog wel eens een probleem vormen tijdens de operatie en voor het herstel van het litteken. Sportartsen zagen geen belemmering omdat het al zo ver gevorderd was en dit met fysiotherapie niet meer op te lossen was. Goed, dan maar opereren was het antwoord. Ik zou weer een tuberositas transpositie (ook wel PIZ genoemd) ondergaan (Je pezen worden dan los gemaakt van de aanhechting net onder de knieschijf, de tuberositas, en worden dan kruislings gelegd en dan weer vastgemaakt met 2 schroeven). Tevens werd ook mijn knieschijf verplaatst en ze zouden dan tijdens OK gaan kijken wat ze verder aantroffen. Ik zou 3 weken van te voren bericht krijgen, spannend dus!

1 juli 13:00 uur. Pré operatief spreekuur. Na een heel pakket met boekjes thuis te hebben gekregen en die te hebben doorgelezen, gingen we weer met volle moed op weg naar Nijmegen. Ik dacht; binnen 10 minuten ben ik weer weg, maar nee. Het werd pas 4 uur dat we weer weg kwamen! Ik moest namelijk naar een verpleegkundige toe om alles door te nemen en bloeddruk te controleren (deze was zoals gewoonlijk wat te hoog door de spanningen). Hierna moest ik naar een anesthesioloog (ook wel anesthesist genoemd :p) om te bepalen wat voor verdoving ik kreeg. Algehele narcose was geen optie, aangezien ik daar misselijk van werd. Ruggeprik is niet mijn ding dus dat streepten we ook weg. Het werd dus een blokverdoving (ook wel een-been verdoving genoemd). Helemaal stond ik hier niet achter, maar de anesthesist wist mij te overtuigen en nam er toch maar genoegen mee.... Daarna op naar de arts-assistent die mijn longen en hart wilde controleren. En toen nog maar even naar een apothekersassistente die mij uitleg wilde geven over medicijnen die ik ging krijgen, maar gelukkig was ik daar binnen 2  minuten weer weg omdat ik de meesten wel ken aangezien ik ook in de verpleging werk.

8 juli kreeg ik een brief thuis dat ik 4 augustus geopereerd zou worden! Brrrr!

De operatie + opname!

4 augustus 6.00 uur. Tijd om op te staan (Gelukkig was opname tijd van 8 uur gewijzigd in 11:30 uur). Ondanks de zenuwen toch wel redelijk geslapen. Na een douche genomen te hebben en mijn laatste slok drinken, was het tijd om op weg te gaan naar mijn taxi in Drenthe :p 8:45 uur. Besluit genomen om voor 2 dagen afscheid te nemen en op weg te gaan naar Nijmegen onder begeleiding van mijn broer en vader =). Tijdens de enorme rit van 2,5 uur werd het steeds spannender. Toen ik de bordjes Arnhem zag, schoot ik echt even vol. Zeker omdat er nog niet geheel duidelijk was wat voor operatie ik zou krijgen. Nijmegen kwam steeds dichterbij en ik werd steeds misselijker.... 11:15 uur netjes gemeld bij de Opname balie waarbij ik de opdracht kreeg om mij te melden op afdeling C1. Oké, doen we dat. Heel langzaam ben ik naar de lift gelopen, het besef was er nog niet dat ik over een paar uur niet meer normaal zou kunnen lopen, maar spannend was het zeker. Na daar verwelkomt te zijn op de afdeling, kreeg ik een gesprek met een verpleegkundige. Na een enorm boekwerk aan papieren ingevuld te hebben en een aantal toezeggingen te hebben gedaan, kreeg ik mijn kamer toegewezen. Ik kwam te liggen op een 4 persoonskamer bij 3 andere vrouwen (zeg maar gerust ouderen, want de gemiddelde leeftijd was wel boven de 60 :p). Tegen 2 uur zou ik geholpen worden en het was inmiddels 12 uur geworden. Tijd om pre operatief pijnmedicatie in te nemen en afscheid te nemen van mijn vader en broer. Dat viel even zwaar, maar goed, blijven was ook geen optie. Het werd 13:00 uur, de anderen kregen eten en ik lag daar maar met een knorrende maag die een afdeling verderop wel te horen was :p De tijd ging enorm langzaam, maar gelukkig wisten mijn kamergenoten mij ook nog moed in te spreken. Het werd 14:00 uur, maar nog geen telefoontje gehad dat ik naar de voorbereidingsruimte mocht. 14:45 uur kwam het verlossende telefoontje en mocht ik mij omkleden en dat malle operatiepakje aan trekken. Gelukkig was de OK op de etage waar ik al lag, dus was 1 deur uit en de andere deur weer in. Eenmaal daar aangekomen mocht ik op een smal bed gaan liggen. Ik kreeg zon mal haarnetje op en toen werd het echt heel spannend, het was tijd om de verdoving toe te dienen! Er kwamen allerlei vreemde apparaten aangeschoven en der werd hier en daar wat weggepakt. Ze zoeken allereerst aan de achterkant je gevoelszenuwen enzo op en op die plek krijg je een prik en 4 cm verder op nog een prik. Aan de voorkant doen ze hetzelfde, maar dan in je lies. En dan voel je heel langzaam aan je been niet meer, dat is echt een rare gewaarwording haha. Toen moest er nog een infuus geprikt worden.. Bigggggg problem! Het lukte niet! (Wat ik ook al aangegeven had). Ze wilde hem in mijn elleboog prikken, maar daar heb ik maar even een stokje voor gestoken en uiteindelijk is het toch gelukt in m'n hand (wel in een kleine ader dus de hoop was groot dat die niet zou sneuvelen...). Ik mocht naar OK 2 en daar aangekomen en kort kennis gemaakt te hebben met de arts die me ging opereren, kreeg ik een slaapmiddel toegediend. Dit was om 15:00 uur en om 18:45 uur werd ik weer wakker. Der kwam zo'n ventje van de PACU naar me toe en vroeg of ik pijn had, keek hem aan en zei dat ik niets voelde. Mijn bloeddruk was nog wat aan de lage kant, net zoals mijn hartslag, maar niet verontrustend. Gelukkig! Ik mocht gehaald worden en werd rond 19:30 uur opgehaald. Was bekaf en kon het bezoek van mijn mede kamergenoten wel schieten, maar goed. Ik moest plassen van die verpleegkundige, maar dat lukte natuurlijk voor geen meter op een po, laat staan met zo'n been die helemaal ingepakt is in het verband en een immobiliser. En aangezien ik een liter infuus per keer kreeg, die nog al vreselijk snel liep, moest ik om het uur, arme verpleegkundigen haha. Maar der werd gedreigd met een katheter.. toen maar even m'n best gedaan en gelukkig hoefde dat niet! De eerste nacht was echt vreselijk! Mijn infuus moest weer aangekoppeld worden omdat er besloten was dat ik toch nog 2x antibiotica moest hebben en dus extra vocht. En de dag erna ging ook niet van harte. Het gevoel in mn been kwam langzaam aan terug en mijn voet sliep daarbij ook nog eens. Na een kleine 22 uur na de operatie had ik weer 100% gevoel in mn been. Weliswaar niet heel veel pijn, maar wel genoeg voor een spuitje dipi. Maar helaas, ook dit keer werkten alleen de bijwerkingen en gaf het niet het gewenste resultaat. Tegen 13:00 uur een stukje gelopen met de fysio en dat ging prima. Ik mocht gelukkig naar het toilet toe lopen en zelf m'n bed uit. Daarna kreeg ik nog bezoek die me even van afleiding heeft voorzien! Thnx daarvoor! Daarna ging het helemaal fout. Ik werd enorm misselijk en al m'n avondeten kwam er weer uit. Ik voelde me echt net een kasplantje! Hele avond wat liggen suffen en m'n kamergenoten vonden dat nog al eng. Ik zei dat het vrij normaal was en er niks aan de hand was, maar uiteindelijk had ik toch koorts, veel drinken --» veel overgeven. Naja.. gelukkig tijd om te slapen en ik heb een zalige nacht gehad! Werd om klokslag half 7 wakker, controles waren nog niet helemaal goed, maar ja. Tegen 8 uur werd het verband er af gehaald, helemaal vastgeplakt in de wond --» natweken en stukje hechting kwijt! Kan gebeuren.. Het zag er totaal niet uit en het was absoluut niet mooi gehecht! Daarna kwamen er 3 co assistenten kijken om de wond te beoordelen, de een vond hem aardig blauw, de ander aardig dik en de ander vond hem weer rood. En het klopte alle 3 ook nog, applaus, goed opgelet! Omdat de wond nog niet droog was, mocht ik eigenlijk nog niet naar huis.. maar omdat mijn ouders en broer met aanhang dat weekend dichtbij verbleven, mocht ik met hun mee, jeej! Tegen 18:00 uur ben ik uiteindelijk met ontslag gegaan en heb ik de operateur nog even getroffen. Der is dus buiten het feit dat er schroeven in geplaatst zijn, ook nog een plaat in gekomen op de plek van de peesaanhechtingen. Ik moest maar rustig aan doen, want hij ging me goed in de gaten houden, vandaar dat ik heerlijk 8 weken met immobiliser/gipskoker mag lopen ipv 4 á 6 weken.. Ben je weer klaar mee! MAAR! Ik mocht naar huis! :D

Echter moest ik 11 augustus wel terug komen om mijn gipskoker op te halen en mijn wond te laten controleren......

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Onbegrepenheid? Onoplettendheid? Afschuiving?

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer