Herman de Raaf

Belevenissen en foto's van een beginnend natuurfotograaf. Alle foto's zijn gemaakt met mijn Canon 450D en een Canon 100-400 USM L Lens. Op sommige landschapfoto's is de standaard 18-55 mm lens gebruikt. De originele foto's zijn scherper dan de hier geplaatste foto's. Let op: De volgorde is (nog) niet correct.

Kwikstaart

Zilverreiger

Torenvalk

Buizerd

Buizerd

De (Mercedes)boer....hij ploegde voort.....en valt mij lastig

Voor mijn weekje †vrij, op donderdag wel te verstaan, is het een prachtige zonnige herfstdag. We hadden op mijn werk een bijeenkomst bij het Naardermeer† en beter weer konden we ons niet wensen.† Maar het was werk en mijn camera kan dan maar beter thuis blijven omdat men mij anders niet meer terug zou zien. AchÖde volgende dag ben ik toch vrij en dan kan ik er wel weer eens op uit richting Arkemheen. Ik was daar tussendoor wel eens even geweest maar dat was dan kort en heeft weinig opgebracht wat fotoís betreft. Het beloofde vrijdag wel regenachtig te zijn in tegenstelling tot die donderdag wel jammer, misschien komt er wel helemaal niks van fotoís maken, nou ja, we zien wel.

En inderdaad, het was een grijze regenachtige maar ook winderige dag. Toch waren er in de middag momenten waarop het licht toch even meewerkte. Ben dus richting Arkemheen gereden en begon mijn rondje. Als eerste stuitte ik op een dode zwaan, tenminste ik denk dat ie dood is omdat ie met zín kop wel heel lang onder water bleef.† Die kan nog niet zo lang dood zijn, zag er niet gehavend uit, ook geen gevecht met wat dan ook geweest, waarschijnlijk was het zín tijd. Dat was het anders ook wel maar dat is een ander verhaal. Goed door maar weer. Gelukkig is het er niet druk maar het blijft uitkijken voor al die mensen die of naar het strandje gaan in hun stacaravan of diegenen die een sluipweg richting Nijkerk nemen. Sommigen van die laatste groep verdenk ik van roekeloos rijden want die stuiven met een rotgang mij voorbij op die smalle landweggetjes hier. Er is hier en daar wat omgeploegd en ik zie een witte kwikstaart met een bijna volwassen kwikstaart door de modder rennen. Ze bleven redelijk dichtbij dus ik heb maar even wat fotoís gemaakt. Verder weer. Veel eksters in de weer, torenvalkjes ook en ook een buizerd en een tja, hoe zal ik Ďm noemen, de ĒMercedesboerĒ. Hoe zit dat toch met die MercedesboerÖ.

Er zit een buizerd op een paaltje. Niks bijzonders op zich maar zet die maar ís op de foto zonder zelf een goede schuilplek te hebben. Ik kom er aan, buizerd weg, ik had niet anders verwacht. Meestal vliegen ze een paar paaltjes verder het land in maar deze wilde vaste grond onder zín klauwen voelen en ging dus redelijk dicht bij op de grond zitten. In de auto, zat deze buizerd , gezien vanuit de bestuurdersplaats, schuin rechts voor. Doorrijden tot ik ter hoogte was van de buizerd zou dat beest weer afschrikken. Raampje passagierskant inmiddels opengedraaid (ja, ik draai gelukkig nog) maar ik ben niet van elastiek dus mijzelf verlengen en het bochtje maken door het raampje van de passagierskant wordt lastig. Meer oprijden is lastig dus, op de passagiersstoel zitten wordt lastig want ik sta te veel op de landweg en het kan er toch wel druk zijn. Oplossing was om de auto nog iets op te laten rijden en dan naar links te draaien zodat ik schuin op de weg zou staan. Ja inderdaad, hiermee ook de weg geheel blokkeren. Het leverde mij wel een vrij zicht op de buizerd. Af en toe in de achteruitkijkspiegel kijken en schieten maar. Toch weer donker en iso 800. Het kan prima (zie de foto van de putter) maar op deze afstand maak ik toch kennelijk te veel beweging bij een te lage sluitersnelheidom een echt scherpe foto te maken. Toch ben ik er blij mee. Buizerd vliegt weg en gaat wederom op een paaltje, vlak bij de weg zitten. Nu kan ik weer wat oprijden en rij dus half door de berm richting buizerd. Ik heb iets meer opgereden richting die buizerd dan normaal maar hij bleef zitten, dat is mooi, goed vrij zicht en schieten maar. Gelukkig heb ik inmiddels genoeg materiaal, daar zal best iets bruikbaars tussen zitten. Plotseling staat er een Mercedes achter mij. De bestuurder lijkt mij een boer, gezien zín kleding, en hij had zín vrouw of weet ik wie mee. Stapt gewetenloos, zonder te groeten over het hek, de vrouw er achter aan, inspecteert zeer chagrijnig en daadgericht een paar graspollen en loopt weer terug. Uiteraard was de buizerd vertrokken. Tja, die boer moet gewoon zín werk doen en graspollen inspecteren. Vanuit mijn auto kijk ik al rijdend nog even in mijn achteruitkijkspiegel en zie de boer al weer teruglopen naar zín auto. Vreemde actie, maar ja, ik kom uit de stad , het zal wel.

Inmiddels rijdt ik over een weg waar eigenlijk niet zoveel te beleven is. Maar het is altijd opletten hier. Daar vliegt weer een buizerd, volgens mij dezelfde en volgens mij het hij ook het gevoel dat we onprettig zijn gestoord in ons fotomomentje. De buizerd gaat weer op een hek dit keer zitten en ik rijdt weer op. Ik heb nog niet kunnen nadenken vanuit welke positie ik de buizerd deze keer zal fotograferen of ik zie een Mercedes naderen. Je raadt het al. De Mercedesboer en zín vrouw naderen mij met gezwinde spoed, passeren mij (de buizerd vliegt inmiddels weg door de vaart) en zet zín auto neer, klimt samen met zín vrouw weer over het hek, inspecteert volgens mij ditmaal ťťn graspol en klimt terug over het hek de auto in zijn vrouw in zín kielzog meenemend. Ze rijden deze keer helemaal terug en ik zie in de verte, ja hoor , hetzelfde ritueel. Als ik nu maar heel even zou snappen wat deze goeie man †aan het doen was, dat zou mij veel helpen, wie weet kom ik er nooit achter.

Een volgend moment krijg ik een torenvalk in zicht, redelijk dicht bij de weg, biddend boven het land met schaapjes. Het was weer aan de rechterkant maar deze keer stond ik genoeg in de berm, het is op deze plek sowieso een stuk rustiger. Het blijft een gedoe om zoín torenvalk met mijn apparatuur goed vast te leggen maar deze keer is de beste sinds ik mijn lens heb. Ooit zat ik met Henk in de auto en keek ik een torenvalk recht in zín ogen terwijl deze in de lucht hing. Een poging om dit te fotograferen mislukte, geen idee waarom maar dat was toen erg balen, zo dichtbij als die toen was. Deze keer ga ik zelfs de auto uit en blijf roerloos bij een hek staan. De torenvalk bleef vliegen, bidden, vallend naar beneden en weer opnieuw een positie uitkiezen om een prooi te vangen. Ik hoop natuurlijk dat ie steeds misgrijpt zo lang ik daar ben want als ie verder op gaat eten duurt dat wel even, inclusief uitbuiken en een tukkie doen. Ben je wel een half uurtje verder. Wie weet komt ie nu toch steeds dichterbij, ik blijf hopen. En plots hoor ik een auto, stapt er een man uit, klimt over het hek en gaat naar zín schaapjes. Toren valk weg en ik denk, nee he, weer een figuur die mij hier stoort. Lijkt het een keer te lukken en ja hoor, daar komt de boer een stokje voor steken. Nooit lopen ze in de weg maar juist nu. Oh jaÖ.vraagt de laatste ook nog of het luktÖ.Mijn antwoord heb ik in mijzelf gegeven. Ik knikte de man vriendelijk goedendag en ben maar weggereden. Op weg nog een zilverreiger meenemend is het ondanks de boeren toch best een geslaagde middag geweest.

Ginkelse Heide

Maandagavond rond een uur of elf wist ik het zeker. Met de Leusderheide in mijn achtertuin, maar daar mag je niet komen........besluit ik naar de Ginkelse heide te rijden om er een zonsopgang mee te maken en te fotograferen. Iedereen die mij kent weet dat ik een winterfan ben, niet alleen omdat het koude vriesweer aangenaam is maar ook omdat een zonsopgang dan rond een uur of acht half negen is. Dan sta je nog op een christelijke tijd op. Deze dinsdag ging de wekker om 05.25 uur. Nog even over de Leusderheide, die op 6 km van mijn huis verwijders is; dat is dus verboden gebied. Levensgevaarlijk zelfs als je de borden aldaar moet geloven, want ze schieten daar (met losse flodders weliswaar) en op de schietbanen met scherp. Ook tanks schieten daar (met losse flodders) en op de schietbanen met scherp. Zo'n 32 jaar geleden (dit is echt erg als je het zo opschrijft) heb ik daar als soldaatje rondgerend, ja.....ik.....in levensgevaarlijk gebied. Ook toen schoten ze met losse flodders en met scherp op de schietbanen. Ondertussen struinden wij als soldaten van de 41e pantserinfanterie stoottroepen (uit Ermelo, de generaal Spoorkazerne) daar onder leiding van een werkelijk idiote kapitein door alle bossen, bosjes, heide en zandvlakten. Met gevaar voor eigen leven want de borden levensgevaarlijk stonden er toen ook al (zouden het nog dezelfde zijn?). Ik wil maar zeggen....ga niet bij de schietbaan lopen, dat is levensgevaarlijk ja. Maar door de Leusderheide, zeker in de zuidoosthoek, kan je prima genieten van het mooie gebied. Natuurlijk vind je daar wat van die soldatenspulletjes, zoals losse flodders of zaken die soldaten-mannetjes en vrouwtjes daar verloren zijn maar je loopt er echt niet op een landmijn, haha. Toen wij daar oefenden waren er redelijk wat "burgers" , haha, ja zo heten we als we dat apenpakje weer aan de wilgen hangen, die naar ons kwamen kijken tijdens het uitlaten van de hond. Paard rijden deden (of doen?) ze ook daar, zo gevaarlijk is het er. Een oudjaarsnacht in de stad is gevaarlijker. Je kunt er gewoon lopen dus maar het mag nu eenmaal niet. Ik ga toch binnenkort daar aan de rand 's een kijkje nemen en ook 's kijken hoe ver ik die rand achter mij kan laten, nu bloeit de heide nog. Als ik een bekeuring krijg zal ik deze kopieren en hier laten zien.....

Goed, †de wekker ging om 05.25 uur en niet veel later zat ik in de auto richting tankstation. Hier vlakbij is zo'n tankstation waar je automatisch met je pinpas kan tanken, dus dat is lekker makkelijk en snel. Geen gezeik of dat ik nog een aanbieding wil kopen of punten wil sparen, gewoon tanken en wegwezen.....maar niet op dinsdagmorgen om even over half zes. 't Ding was gewoon dicht. Nou, dan maar rijden. A28, knooppunt Hoevelaken, A1 en dan de A30 naar Ede. Tankje wordt leger en leger maar de Ginkelse heide moet te halen zijn. De Driebergweg, die ik gepland had in TomTom, is verboden voor alle verkeer. Ik rijdt door maar als 't verderop niks wordt ga ik toch terug die weg in. Maar dat bleek niet nodig, de N224 heeft parkeerstroken en daar poot ik mijn auto en ga de Ginkelse heide op (aan de Ginkelse kant). Veel grondmist en langzaam maar zeker wordt het oranje-geel aan de horizon. Alhoewel het uiteraard al licht is schijnt de zon nog niet op dat stukje aarde waar ik nu ben. Op de laatste foto onderaan van deze serie van 4 kun je zien hoe ook ik uiteindelijk in het zonlicht kom te staan, de foto is net voor die tijd genomen. Blijft mooi om zo'n zonsopgang mee te maken en ik kan dat iedereen aanraden. Ik snap dat velen dit dan ook het liefst in de winter doen vanwege het latere tijdstip. Maar ja, dan is het natuurlijk weer te koud en draai je je liever nog een keer om, haha.

IJsvogel

Wat eerder het jaar in het Lokhorsterbos niet is gelukt lukte vandaag wel. Ben daar trouwens nog eens terug geweest, zoals beloofd, en heb daar zowel de ijsvogels als de bosuil niet gezien. Later hoorde ik dat ijsvogel plotseling verdwenen was van Lokhorst. Vandaag op landgoed Den Treek op een mooie plek deze ijsvogel geschoten. Een plek, niet nader te noemen, omdat daar een schuilhut staat die normaal gesproken niet te vinden is. Klinkt spannend maar blijft gewoon een plek natuurlijk. Met instemming van deze en genen kon ik van deze tijdelijke schuilhut gebruik maken. Een beetje laat in het jaar gaat deze IJsvogel al heel binnenkort z'n kroost zien uitvliegen. Eenmaal plaatsgenomen heb ik alles geinstalleerd en hoop op licht, veel licht. Op zichzelf is dit een donkere plek, geen probleem voor de huidige, nieuwe generatie fototoestellen maar die van mij is al weer een paar jaar oud. Ook die techniek is zowat niet bij te benen. Hoe dan ook, mijn camera geeft gemiddeld genomen toch problemen met deze omstandigheden. Het was ook veel kouder dan gedacht, zat ik daar in m'n t-shirtje. Gelukkig wel beschut maar je zit wel stil. Tot overmaat van ramp trekken er erg veel wolken over. Je begint te rekenen hoeveel keer dit beestje z'n kroost komt voeden en dan kom je uit op ongveer 3 of 4 keer per uur. Dan maar hopen dat er dan geen wolken zijn en de zon maximaal op de bomen boven de tak gaat schijnen als de vissen aan de jongen gevoed gaan worden. Heel even dacht ik dat ze zouden gaan uitvliegen, wat een gepiep van die jongen. Kan ook zijn dat ze zo verwend zijn dat ze binnen de 15 minuten gevoed willen worden en als het langer duurt laten ze van zich horen. Plotseling zie ik de schim van een grotere vogel voorbij komen. Geen idee wat het was, een kraai, buizerd, havik? Ook geen idee of deze gast in de buurt (achter mij dan) is gaan zitten. Wat duidelijk was is dat een ijsvogel die met vis terugkwam, om zich heen keek, de vis doorslikt en met groot alarm terugvliegt. Tja, wat denk je dan? heb ik iets gemist? Zag hij zijn kroost dood in het nest liggen? Of staan ze klaar om weg te vliegen en gaat ie z'n vrouw halen om dat moment mee te maken? Geen idee, wat ik wel weet was dat er een flinke bui boven Den Treek wegtrok. Als ie nu terugkomt wordt het niks wat †foto's maken betreft. Dus, broodtrommeltje open, broodjes eten en ook even wat drinken. Intussen vraag ik mij nog steeds af wat daar die vogel zo heeft laten schrikken. De bui trekt weg en de zon schijnt weer even volop. Er komt weer een ijsvogel aan die werkelijk vanaf z'n tak alle kanten bekeken heeft en het duurde even voor hij z'n piepende jongen ging voeden. Ook daarna zag ik dat ie weer gewoon terugkwam, wat dat geweest is mag Joost weten. Dankzij mijn monopod kan ik mijn toestel maximnaal stilhouden om onder andere bovenstaande foto te maken. Met dank aan Henk en Henk.

Boerenzwaluw

De gierzwaluwen zijn al weer weg, rond 30 april kwamen ze en nu naderen we half augustus en in een keer zijn ze pleitte. Er kan er nog eentje rondvliegen maar het gros is weg. Ze gaan tot 7000 kilometer vliegen om ergens ten zuiden van de Sahara te overwinteren. Deze boerenzwaluw is geboren in Stoutenburg, gemeente Leusden en weet nog niet wat 'm allemaal te wachten staat. Zeker is wel dat z'n gps al aan staat, geprogrammeerd voor dezelfde omgeving als de gierzwaluw. Afrika!! Rond deze tijd verzamelen ze en de komende dagen zullen ze in groepen vertrekken. Volgend voorjaar komt ook deze waarschijnlijk weer terug. Blijft wonderbaarlijk die vogeltrek.

Jonge Boerenzwaluw

Monopod, geheugenkaart, batterij en BIJENETER

Op zaterdagmiddag winkelen in Utrecht. Volgens mij moest ik wel naar Utrecht omdat mijn tas, voor het werk, weer eens kapot was. Weer eens omdat de draagriem eerst kapot ging, en nu de sluiting. En als je iets laat maken moet je ook weer halen dus ineens ben je vaker in Utrecht dan gepland. Maar goed, we waren daar dus en bijna tegenover de tassenwinkel is een fotowinkel gevestigd. Ik dacht er al een tijdje aan om een monopod aan te schaffen. Geen idee wat dit woord betekent, mono is 1 en pod is iets waar je wat op kan zetten? Ipod denk ik dan maar, daar zet je muziek op. Ik kom er zo niet uit, maar het is een statief met 1 poot, ik noem dat maar een eenpootstatief, dan begrijpen waarschijnlijk meer mensen mij. Esther ging een kledingzaak naar binnen en ik 10 meter verderop de fotowinkel dus. De winkel op zich oogt wat verouderd, je zou hier maar zo een ouderwetse rinkelende kassa verwachten of kromme oude mannetjes die handgeschreven bonnetjes op bruin papier met doorslag schrijven. Helemaal niet erg want ondanks het interieur stonden er in de vitrines de nieuwste lenzen en camera’s. Gelukkig maar want je zou bijna zover terug in de tijd gaan dat je een fotorolletje zou willen kopen. “Doe maar Fuji 36, 200 asa”. Ik was aan de beurt en de jonge man vroeg of hij mij kon helpen, ja dus ik zoek een statief met 1 poot. Ik had toen nog niet bedacht dat ik een monopod zou gaan kopen. Nou ja, kopen? Info, daar ging het mij eigenlijk om. Er kwam het een en ander voorbij en kennelkijk duurde het even want ook Esther kwam binnen. Ze zag dat ik in gesprek was en allerlei eenpootdingen vasthield. Das geen info inwinnen dacht ze maar hij gaat wat kopen, dus die kwam ook binnen. Ik was er eigenlijk nog niet helemaal uit maar dacht tegelijkertijd dat € 60,00 nog wel te overzien was, zo net na het beuren van het vakantiegeld. Uiteindelijk werd die € 60,00 € 140,00 omdat er op dat statief een draaikop (dat heet ook anders maar ik zou nu niet weten hoe dat genoemd wordt) gemonteerd moet worden. En op de draaikop moest ook weer iets gemonteerd worden. Tja, van € 60, naar € 110 naar dus uiteindelijk € 140,00. Ik had nog even het idee dat mijn instapcamera met zware lens op zo’n statief wel eens kwetsbaar zou kunnen zijn. Ik heb namelijk steeds het idee dat die stevige zware lens maar zo van de sluiting op mijn camera zou kunnen afbreken. 1 dat gebeurd echt niet (zit tussen de oren) en 2 het statief wordt bevestigd op de lens, dus ook die zorg was weggenomen. Vroeg mij als laatste af of ik nog wel mobiel genoeg zou zijn met zo’n ding. Je loopt wel met, ingeklapt, een korte stok aan je camera, uitgeklapt is ie wel 2 meter denk ik. Aan de andere kant heb je soms best tijd om wat foto’s te maken en dan levert zo’n ding toch 2 stops op (dat is meer belichting). Oftewel, je kunt met zo’n monopod onder lastige omstandigheden (ietwat donker weer bijvoorbeeld) toch foto’s maken wat zonder monopod moeilijker zou zijn. Genoeg over dat ding, ik heb ‘m gekocht. De verkoper vroeg nog wel wat ik dan allemaal fotografeerde en toen hij wist dat dit met name vogels waren vertelde hij dat zijn beste vriendin, ja zo zei hij het echt. Geen idee wat zijn vrouw daarvan vindt en misschien is die beste vriendin zijn vrouw wel, wie zal het zeggen? Maar die mevrouw had tegen hem gezegd dat er een bijeneter bij Zeist was. Nou ben ik niet zo’n exotenjager maar eenmaal thuis heb ik toch op Dutch Bird Alert gekeken en op Waarneming punt nl. En toen bleken er al zeker 1 of 2 dagen meerdere bijeneters daar te logeren, het ging om wel zo’n 15 exemplaren. En Zeist is in de buurt, toch? Iets van 15 km? Jazeker, toch maar even kijken dan. Maar naar later blijkt is  Zeist geen 15 kilometer maar zeker 30 kilometer, qua brandstof dan. Wat is er gebeurd?

Zondagmiddag hebben we besloten om toch maar even te kijken of die bijeneters er nog steeds uithangen. Dus, Leusden uitrijden, de A28 op, bij de Uithof eraf en met de plaatselijke bekendheid van Esther in 1 keer naar de plek gereden waar we moesten zijn. Wisten we dat precies? Nee, het was overduidelijk, enkele tientallen mensen met statieven en camera’s liepen hier rond, dus dat kon niet missen. Esther bleef zitten vanwege de pijn in haar been. Ik pak mijn camera, stap uit en loop richting de plek waar de meeste fotograven stonden. Ik check mijn camera en……….geen geheugenkaart, oftewel, geen filmpje, niks, nada, nothing. De meeste krachttermen die met een G beginnen kwamen welgemeend uit mijn keel. Ik liep terug en begon deze G termen opnieuw aan Esther mee te delen, alsof zij er wat aan kon doen. Geen kaart, dit was ook niet de eerste keer, ik wist zeker dat ik ‘m had meegenomen. Wat nu? Terug naar mijn huis in Amersfoort, kaart halen en weer terug. Toch maar doen want ze zijn overduidelijk nog aanwezig, die bijeneters, gezien al die mensen met camera’s. Dus hup terrein af, UMC terrein over, A 28 op en naar huis, gelukkig woon ik vlak bij de A 28. Ja hoor, kaartje zat gewoon in mijn pc. Weer terug en ik bedacht mij dat de mensen die op de locatie waren waar ik de eerste keer aankwam met z’n allen naar een dooie boom stonden te staren. Daar zitten ze soms in denk ik dan. Misschien is het handiger om juist aan die andere kant te zijn. En dat was handig, er is daar een parkeerplaats en een pad richting het bosperceel. In dat bos is een lang pad van planken gemaakt. Zeg maar een soort brug, vanwege plassen water, vochtig terrein etc. Als een soort Tarzan en Jane liepen we over die planken. Maar waar zijn die bijeneters nou? Verderop stonden zeker 5 personen met camera’s en statieven, geen monopod te zien, maar dat terzijde. Allemaal omhoog kijkend zat daar op een tak een bijeneter. Gauw ertussen wringen, als een soort paparazzi, camera omhoog, steunend op de monopod en knippen maar. D’r kwam nog een 2e bijeneter aan met hommel in z’n snavel, die gaf ‘m aan de andere bijeneter. Of dat nou een jonkie was weet ik niet, zal wel, want lijkt me dat je niet voor je collega’s eten haalt. Toch wel bijzonder om dit zo te zien en ook nog om er foto’s van te maken. Tarzan en Jane liepen daarna verder. Daar vlak bij ligt een grote plas met daarin een dodaard en ?? Esther had inmiddels haar oude werk weer opgepakt en ging in gesprek met een bejaarde  mijnheer, die naar later bleek, vrijwilliger te zijn van het gebied aldaar. Op dit gebied staat het kantoor van het Utrechts Landschap. De foto’s zijn gemaakt en dat kwam goed uit want alhoewel mijn kaartje er nu wel in zat, was de batterij aan het eind van zijn Latijn. Dit was wel het laatste wat ik zou willen meemaken en zeker niet op 1 dag, dag? Middag! Gelukkig kon ik de G termen achterwege laten. Op naar huis, het terrein af, over het UMC terrein, de A28 op en richting Leusden. Dit was me het middagje wel. Voortaan heb ik een geheugenkaart in mijn portemonnee en lijkt me handig om ook een extra, opgeladen batterij aan te schaffen.

Esther


<- Last Page :: Next Page ->