Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Homeopathie-Equilibrium


Homeopathie, gecombineerd met voedingsadviezen en suppletieadvies op maat. Cellulaire geneeskunde, herstel vanuit de basis. Pijn reductie. Gewichtsreductie. Balancering van de hormoonhuishouding. Stimulatie of demping van het zenuwstelsel. Stimulatie of demping van in- en uitwendige orgaanfuncties. Coaching en psychotherapeutische adviezen.​

Home | Profile | Archives | Friends


Genezing, hoe werkt dat?

Posted at 08:04, 20/1/2014

​​​Genezing, hoe werkt dat?

Er bestaat verschil van zienswijze tussen de reguliere en de additieve geneeskunde hoe genezing in zijn werk gaat. In de natuurgeneeskunde, zoals in de antroposofie, homeopathie, orthomoleculaire- en cellulaire geneeskunde, wordt er vooral een appel gedaan op het zelfgenezend vermogen van het lichaam. Het zelfgenezend vermogen wordt door de hersenen, via het centraal zenuwstelsel (CZS), in werking gesteld en is de enige manier waarop het lichaam en de daarin onderscheiden delen van het organisme kunnen genezen en wanneer er schade is, of bij een disfunctie, dit kunnen herstellen.

  • Geneesmiddelen, in welke vorm dan ook, genezen niet, maar verbeteren slechts de condities voor het lichaam om zichzelf te kunnen genezen! Antibiotica bijvoorbeeld zal, door het elimineren van hele groepen 'schadelijke' bacteriën, de condities voor het lichaam verbeteren, waardoor het lichaam zelf beter in staat wordt gesteld om terug te keren tot de 'normale' situatie en zichzelf te herstellen.

 

Het verschil tussen de farmaceutische geneeskunde en de natuurgeneeskunde ligt vooral in de benadering van de ziekte of aandoening. De reguliere medicus zal de direct verstorende elementen trachten op te heffen, die als oorzaak van de ziekte werd gediagnosticeerd en zo vervolgens het lichaam verder de ruimte te geven om zichzelf te kunnen herstellen. Is de oorzaak niet weg te nemen, zoals bij een virale infectie of bij een auto-immuunziekte, dan wordt er vooral palliatief gewerkt, dit betekent niet curatief (genezend) maar verlichting van de symptomen.

 

Een praktijkvoorbeeld. Iemand breekt zijn been.

  • Reguliere praktijk:. In de reguliere praktijk wordt het been in het ziekenhuis eventueel gezet, er gaat gips om, de patiënt krijgt eventueel een receptje voor pijnstillers, maar meestal moet hij die zelf betalen en halen bij apotheek of drogist. Vervolgens krijg hij rust en misschien op termijn fysiotherapie voorgeschreven.

 

  • Natuurgeneeskundige praktijk: in de natuurgeneeskundige praktijk wordt het been in het ziekenhuis eventueel gezet en er gaat gips om. Afhankelijk van de persoon en situatie wordt er een phytotherapeutisch en of homeopathisch middel voorgeschreven die het herstel bevordert en de pijn vermindert. Daarna worden er een aantal zaken nagegaan. Hoe is het ontstaan, kan het te maken hebben met een onveilige omgeving, zoals bij ouderen het geval kan zijn. (Valaccidenten scoort in beenbreuken en heupfracturen heel hoog bij onze bejaarden.) Met een checklist kan worden onderzocht of de leefomgeving of arbeidsomstandigheden wel veilig genoeg zijn en of er vanuit preventie oogpunt iets moet worden veranderd.
  •  

Er wordt gekeken of de patiënt misschien wel heel gemakkelijk iets breekt, bijvoorbeeld als gevolg van een verzwakt beendergestel. De leefstijl, voeding en psychische toestand wordt globaal belicht en wanneer hier aanleiding toe is, verder onderzocht en indien nodig behandeld. De natuurgeneeskundige zal dus de oorzaak van de klacht onderzoeken, trachten de aanleiding weg te nemen of te corrigeren en tegelijkertijd het lichaam helpen zich te herstellen met zo min mogelijk belastende, natuurlijke geneesmiddelen. Bovendien wordt lichaam en geest betrokken in de 'behandeling', omdat er vanuit wordt gegaan dat beide een geheel vormen.

 

In de reguliere praktijk worden dus vooral pijnstillers, ontstekingsremmers, verdovingsmiddelen, en soms virusonderdrukkers ingezet, maar heel veel verder dan dat gaat het meestal niet. Als voorbeeld moge dienen mijn verhaal over griep en verkoudheid, waarin ook het lijstje werd opgenomen van middelen die in de reguliere praktijk gewoonlijk worden voorgeschreven in vergelijking met de rest van het artikel, waarin de behandelingsmethode vanuit de 'alternatieve praktijk wordt belicht.

In de farmaceutische praktijk is er dus zeker niet altijd sprake van het wegnemen van de werkelijke oorzaak, maar wordt het 'vervelende' symptoom, zoals pijn, jeuk, ontsteking, hoge bloeddruk behandeld en zo mogelijk onderdrukt. Is er sprake van een voor antibiotica resistente bacterie, of een virus die zich niet laat onderdrukken met Tamiflu, dan is deze dus ook onbehandelbaar. Afwachten en, nadat de veroorzaker uitgeraasd is, de balans opmaken. Oh ja, en vooral ook het kwaad chirurgisch wegsnijden, hoewel hier tegenwoordig wat terughoudender mee om wordt gegaan, lijkt het.

Ziedaar, dit is de werkwijze van de zo oppermachtige farmaceutische geneeskunst!

 

De natuurgeneeskundige daarentegen zal de condities van het lichaam zo verbeteren dat de voedingsbodem, het milieu of oorzaak van de aandoening verandert en bijgevolg de aandoeningen 'van zelf' zullen verdwijnen. Er wordt een direct appel gedaan op het zelfgenezend vermogen van het lichaam door dit op enigerlei wijze te stimuleren.

 

Ook in de natuurgeneeskundige praktijk worden, wanneer de situatie dit vereist,  natuurlijke phytotherapeutische en/of homeopathische antivirale, antibacteriële en/of antimycoticische geneesmiddelen ingezet, of stoffen die parasieten zullen doen verdrijven. Pas wanneer de invasie onbeheersbaar dreigt te worden, worden er zwaardere middelen ingezet, zoals de atoombom onder de bacteriebestrijding: antibiotica. (Hier werkt de additief geneeskundige samen met een liefst homeopathische of natuurgeneeskundige arts, indien het niet anders kan met een regulier 'farmaceutische' arts.)

 

In de natuurgeneeskunde wordt er van uitgegaan dat de protozoa al op en in het lichaam aanwezig zijn.

Protozoa zijn bijvoorbeeld:

  • Parasieten,
  • bacteriën,
  • bacillen,
  • spirocheten,
  • bacteriofagen
  • virussen,
  • gisten en
  • schimmels 
     

Wanneer de protozoa van nature in een organisme, zoals de mens, voorkomt, wordt dit een commensale habitat genoemd, of wel het zijn natuurlijke bewoners die in harmonie met elkaar samenleven. Dit geeft geen problemen, omdat er een gezond evenwicht is. Zolang deze entiteiten kwalitatief en kwantitatief in dit juiste evenwicht zijn, op hun eigen plek blijven en de condities van, op en in het organisme niet verstoord raken, is de persoon gezond. Wordt echter het evenwicht wel verstoord, doordat bijvoorbeeld de milieucondities veranderen, of komt een darmbacterie bijvoorbeeld in de maag, de urinewegen of in de longen terecht, dan kan er grote schade ontstaan.

  • In de eerste situatie krijgen bacteriën, die normaal gesproken maar in bijvoorbeeld 2% van het geheel voorkomen, alle ruimte om zich te vermeerderen en hierdoor het gezonde evenwicht enorm te verstoren met alle gevolgen van dien.
  • In de tweede situatie, protozoa op een verkeerde plek, is ons adaptief (aanpassend) immuunsysteem hierop niet ingesteld en wordt hierdoor overweldigd waardoor er geen onmiddellijk defensief optreden mogelijk is.
  • Op de derde plaats kunnen de afvalstoffen, die deze bacteriën produceren, zeer toxisch zijn, of de pH waarde van het milieu veranderen, of wat dan ook. De slijmlaag van de darmen, of de luchtwegen, maag, slokdarm en zo voorts, kan erdoor aangetast raken waardoor de persoon plotseling een darmpatiënt wordt, of maagpatiënt, COPD-patiënt enz.
  • Doordat de slijmlaag aangetast wordt, kunnen vervolgens andere protozoa toegang krijgen op plaatsen waar zij helemaal niet behoren te komen. (Verkoudheid en griep zijn virale infecties die de slijmlaag van de luchtwegen aantasten, dit veroorzaakt de verkoudheids- en griepsymptomen. Doordat de slijmlaag aangetast is, kunnen er ook bacteriën door binnendringen, die dat eerst niet konden. Hierdoor ontstaan combinatie-infecties, die dikwijls ernstiger en moeilijk te genezen zijn.


Huid- en darmflora:

Er zijn 'goede' en er zijn 'slechte' planten, de slechte noemen we onkruid. Complete onzin natuurlijk, maar dit illustreert wel dat het onderscheid tussen goede en slechte bacteriën net zo'n grote onzin is. Alle protozoa in de huidflora en darmflora leven met elkaar en komen in verhouding tot elkaar voor. Onder gezonde omstandigheden houden ze elkaar in stand. Er is een grens aan de kwantiteit van de huid- en darmflora. De darmflora bijvoorbeeld kan uit niet meer dan een vaste hoeveelheid (vol=vol) verschillende bacteriën bestaan, waarbij de gezondheid bepaalt wat de onderlinge verhoudingen tussen de bacteriën zullen zijn. Een gezond milieu bepaalt dus ook de hiërarchie en daarmee van welke bacterie er verhoudingsgewijs het meeste voor mag komen. Alleen al de verschillende soorten bacteriën wordt geschat op zo'n vierhonderd, waarvan slechts enkele tientallen uitgebreid werden onderzocht en omschreven. Het meer dan overgrote deel is dus met recht aliens, onbekend qua eigenschappen en vooral ook wat deze in ons lichaam doen. Onbekend maakt onbemind, misschien dat deze bacteriën daarom 'slecht' worden genoemd, het onkruid van de darmflora.

 

  • Een gezond persoon met een goede weerstand en adaptief immuunsysteem zal niet zo snel verkouden worden of de griep krijgen. Ook tijdens cholera, pest, tyfus en wat voor andere epidemieën dan ook, zijn er altijd mensen die onmiddellijk de klos zijn en anderen die helemaal niet ziek worden. Daar tussenin is nog een groep die slechts kort aangedaan raakt en dan direct alweer hersteld. De iets afwijkende virus, bacterie of wat dan ook werd herkend en vervolgens geëlimineerd. 

Wanneer een bacterie, virus, schimmel of gist, zelfs een parasiet, problemen veroorzaakt, is dit dus meestal het gevolg van veranderde omstandigheden of migratie naar een ongewone plaats in of op het lichaam. Voorop staat dan om deze veranderde omstandigheden terug te brengen naar het 'normale'. Mogelijk werd de weerstand verlaagd door stress, vermoeidheid, slechte voeding, te veel alcohol, (te veel) roken, kortom een slechte leefstijl. Het is dan zaak om hierin corrigerend op te treden en zo het evenwicht te herstellen. De omstandigheden normaliseren en als vanzelf zal ook het interne milieu zich herstellen, waarbij de darmflora weer bestaat uit de normale verhoudingen tussen de verschillende protozoa. De schade aan de (epitheel)cellen die intussen werd aangericht,, geuit door ontstekingen, zweren en degeneratie, moet door het lichaam zelf worden opgelost, aangestuurd vanuit de hersenen. Dit laatste kan op verschillende manieren worden gestimuleerd.

Geen infectie maar trauma, wat dan?

Ook hier geldt weer dat de natuurgeneeskundige het slachtoffer helpt in het genezingsproces en dit proces stimuleert, terwijl in de reguliere geneeskunde na het eventueel zetten van stelpen van bloedingen, hechten van wonden, zetten van botbreuken, kortom na het verlenen van de eerste hulp, de patiënt gecedeerd wordt en pijnstillers krijgt toegediend.

 

Hoe werkt het zelfgenezend vermogen?

Al een aantal keren werd er in dit artikel de kreet geslaakt: "Zelfgenezend vermogen". Maar wat is dat nu en hoe werkt dit? Hier volgt een uitleg:

​De geneses van de verschillende weefsels:

Ieder meercellig organisme, zoals de mens, ontstaat door celdeling. Hoe gecompliceerde het organisme, hoe meer verschillende soorten cellen er in het organisme zullen voorkomen. Om bij de mens te blijven, wij bestaan uit vooral huidcellen (dit is immers ons grootste orgaan), maar ook uit levercellen, hartcellen, longcellen, hersencellen enz. Je moet je daarbij bedenken dat al deze verschillende cellen voortkomen uit de samensmelting van een eicel en een zaadcel, waaruit door celdeling een embryo, dan een foetus en uiteindelijk een volwassen mens ontstaat. Vanuit deze eerste cel, die oorspronkelijk uit twee componenten bestond, maar samen één cel werden, ontstaat het gehele organisme met al zijn onderscheiden onderdelen. Dat kan, omdat tijdens de celdeling in de kern het chromosoom bepaalt hoe deze celdeling zich zal moeten gaan voltrekken. Om de uitleg niet te uitgebreid en ingewikkeld te maken, beperk ik me om te zeggen dat tijdens de eerste delingen er drie mantels of lagen ontstaan, zodat het embryo bestaat uit het:

  • endoderm (binnenste blad)
  • mesoderm (middelste blad)
  • ectoderm (buitenste blad). 

Uit deze drie kiembladen ontstaat het gehele lichaam, waarbij moet worden opgemerkt dat elk kiemblad een specifiek deel van het lichaam voor zijn rekening neemt. Hierover verderop meer.

 

Proliferatie en differentiatie:

Het proces van het ontstaan van de drie kiemlagen uit één cel wordt proliferatie genoemd. Dit is een proces dat zich nog een aantal malen zal herhalen, waardoor er verschillende gespecialiseerde stamcellen ontstaan. De stamcellen kunnen nog verder worden geprolifereerd, maar ze kunnen ook differentiëren, dit is: 'binnen de soort zich als het ware verder specialiseren'.

Bijvoorbeeld, er ontstaan door proliferatie stamcellen die de oervader zijn voor alle bindweefselcellen. Nu zijn er velerlei soorten bindweefsel (huid, kraakbeen, slijmvlies, botten, kortom alle droge, natte, zachte en harde weefsels), zodat er verdere proliferatie moet komen van de (oorspronkelijke) stamcellen.

Zo ontstaat bijvoorbeeld de huid, die zelf weer uit wel vijf verschillende lagen bestaat met allemaal weer verschillende cellen, waarin zich ook nog allerlei orgaantjes bevinden, zoals aderen, zenuwen, haren, talgklieren, zweetklieren, geurklieren enz. De geprolifereerde cellen van een hoofdgroep worden aangezet tot differentiatie, dit is het 'zich doen verschillen of onderscheiden van elkaar'.

Zo ontstaan bijvoorbeeld uit de bindweefselstamcellen door proliferatie de hartcellen, waarbij door differentiatie de hartcellen de binnenwand van het hart, de buitenwand en de hartspiercellen ontwikkelen, maar ook de hartkleppen enz.  

 

Het wonder van de genesis van ons lichaam:

Uiteraard is het al wonderbaarlijk dat het mogelijk is dat vanuit één cel al deze verschillende cellen kunnen ontstaan, die daarbij de verschillende organen gaan vormen met ook allemaal nog heel verschillende functies. De organen hebben allemaal een eigen plek in het lichaam en een te voren vastgestelde grootte. Wanneer de geëigende plek iets afwijkt van het normale, of de grootte is afwijkend, dan resulteert dit gewoonlijk tot functiestoornissen. Nog opvallender wordt het, wanneer we ons realiseren dat al deze organen met elkaar samenwerken om het organisme te laten groeien, onderhouden en in stand te houden. Elk onderdeel is daarin essentieel, een verstoring in het één, veroorzaakt problemen in het geheel.

 
Elke celkern heeft de volledige blauwdruk in zich:

De organisatie van dit geheel ligt in de chromosomen van de celkern en is genetisch bepaald. Dit betekent dat er in de celkern als het ware een blauwdruk ligt opgesloten met daarin alle constructie of bouwtekeningen van het gehele lichaam. Het is verwonderlijk dat deze blauwdruk tijdens elke celdeling volledig wordt gekopieerd en doorgegeven aan de volgende cel. Hiermee is gezegd dat iedere lichaamscel met een kern de volledige blauwdruk van het gehele organisme in zich heeft, van de likdoorncel tot de hersencel! Dit laatste is heel belangrijk, want dit heeft alles te maken met het zelfgenezend vermogen van het lichaam, bij mens en dier, fauna en flora.

​Onze hersenen de regisseur:

De hersenen hebben de regiefunctie in het functioneren van het gehele organisme. De hersenen bestaan uit onderdelen die elk hierin een taak hebben, terwijl de noodzakelijk informatie verkregen en verzonden wordt via het zenuwstelsel, het communicatiekanaal van ons lichaam. Alle informatie wordt vergeleken met de oorspronkelijke blauwdruk en afwijkingen worden onmiddellijk hersteld of tenminste gecompenseerd. Dit proces vindt plaats door informatie te sturen naar al de verschillende organen die hierbij zijn betrokken. Even terug maakte ik je er op attent dat ons gehele lichaam uit vele verschillende organen bestaat, die in orgaansystemen​ samenwerken.

 

Restauratie werkzaamheden:

Alles in ons lichaam werkt dan ook samen en elk onderdeel is betrokken bij het normale functioneren, maar ook bij het niet normaal functioneren. Daarom ook is het noodzakelijk dat bij een eventueel herstel ook elk onderscheiden onderdeel van het lichaam betrokken is of kan zijn. Bovendien is de betrokkenheid van deze onderdelen tijdens het herstelproces 'moment'-afhankelijk. Tijdens het herstel verandert de 'status' van het lichaam voortdurend in zijn geheel en bij de afzonderlijke organen in het bijzonder. Geen enkel moment is dus hetzelfde, daar het 'genezingsproces' een dynamisch proces is, door aanpassingen constant aan veranderingen onderhevig.

 

Communicatie:

De status van alle lichaamscellen, georganiseerd in weefsels, organen en orgaanstelsels, wordt gecommuniceerd met de onderscheiden onderdelen in de hersenen, die hierbij als het ware een regiefunctie hebben. Deze communicatie vindt plaats via de bloedbaan en via het CZS en is een twee richtingsgesprek. De communicatie vindt plaats via het zenuwstelsel door middel van chemische stimulatie met behulp van de zogeheten transmitters. Transmitters die via het bloed worden vervoerd heten hormonen en transmitters via het zenuwstelsel worden neurotransmitters genoemd. Hormonen werken minder acuut, maar hun werking duurt over het algemeen langer, neurotransmitters werken wel acuut, maar meestal slechts voor korte tijd.

 

Het crisiscentrum:

Dus, de actuele status wordt gecommuniceerd met de hersenen en daar wordt, door vergelijking, gecheckt of deze status overeenkomt met de zogenaamde 'blauwdruk'.

Zodra er signalen binnenkomen dat er iets niet goed gaat, zal de regisseur (onze hersenen) onmiddellijk het ermee corresponderende hersendeeltje tot een soort crisismanager aanwijzen. Dit hersendeel wordt dan het Crisiscentrum of het 'Dominante centrum' genoemd en zal daarbij haar normale functies op een wat lager 'pitje' zetten om zich zo goed mogelijk aan de herstelwerkzaamheden te kunnen weiden. De normale functie wordt onderdrukt, totdat het herstel zo volledig mogelijk is, of totdat er geen signalen meer komen dat er iets niet juist functioneert. Hierna wordt het 'Dominante centrum' opgeheven en keert het hersendeeltje terug tot de orde van de dag, het hervatten van haar normale functies.

 

Zijn er dus afwijkingen, dan worden er corrigerende pulsen gegeven aan alle organen die het herstel ervan kunnen bewerkstelligen. Deze organen kunnen bijvoorbeeld klieren zijn die (extra of juist minder) klierstoffen vrijgeven, zoals hormonen, neuropeptiden e.d., en worden het zogenaamde 'functionele systeem' genoemd en het vermogen van ons lichaam om zich aan te kunnen passen aan een veranderende situatie het 'adaptogene systeem'.

 

Homeostase:

Het functionerende organisme (ons lichaam in werking, fysiologie) kent balans in al zijn functies. De balans in de verschillende functies wordt de 'homeostase' genoemd. Het gaat er hierbij om dat het interne milieu in een stabiele toestand wordt gehouden, omdat de omstandigheden van het externe milieu, de omgeving waar in het organisme leeft, voortdurend zal blijven veranderen. Om dit voor elkaar te kunnen krijgen, zijn de bovengenoemde regelsystemen nodig. Zij reguleren onder ander de pH (zuurgraad), het zuurstofgehalte, het glucosegehalte en de osmotische waarde (hoeveelheid opgeloste stoffen) in het lichaam. De pH van het interne milieu bijvoorbeeld is essentieel voor de levensvatbaarheid van het lichaam. De pH in het bloed bijvoorbeeld moet altijd stabiel blijven tussen zeer nauwe grenzen, net een beetje boven neutraal (tussen pH 7,35 en pH 7,45), omdat anders bijvoorbeeld de werking van het hemoglobine in het bloed niet goed kan functioneren en veel enzymen in de cellen niet hun optimale werking kunnen hebben.

 

Het adaptogene systeem:

Zodra nu de homeostase wordt verstoord, past het lichaam zich automatisch aan deze veranderde omstandigheden aan. Dit is het adaptogene vermogen van ons lichaam en het verloopt in de meeste gevallen zonder dat je er ook maar iets van merkt.

Het aanpassend vermogen is verstrekkend. Soms betekent het dat een niet goed functionerend orgaan, door corrigerende inregeling via het 'functionele systeem', volledig wordt hersteld in zijn normale functie(s), maar soms is dit niet goed mogelijk en wordt de balans zo hersteld, dat het organisme (het lichaam) hier zo min mogelijk hinder van ondervindt.

 

*Bijvoorbeeld, het met een holle rug gaan lopen aan het einde van de zwangerschap. Dit is een compensatie voor het extra gewicht dat gedragen wordt. Blijft de verstoring echter bestaan, dan is het adaptogene systeem niet in staat geweest om het equilibrium (het evenwicht of balans) te herstellen en dan ontstaat bijgevolg een ziekte of aandoening.

​​
Het functionele systeem:

Uiteraard zijn er allerlei factoren die het adaptogene systeem kunnen verstoren. Wanneer we zien waaruit het totale functionele systeem allemaal bestaat, dan wordt dit misschien duidelijker:

 

  • Het zenuwstelsel:
    • Reticulaire formatie
    • centrale zenuwstelsel
    • somatische zenuwstelsel
    • perifere zenuwstelsel
    • vegetatieve zenuwstelsel
    • sympathische zenuwstelsel
    • parasympathische zenuwstelsel
    • enterisch zenuwstelsel
  • Klieren met inwendige secretie
  • Bloedvatenstelsel
  • Immuunsysteem
  • Inwendige orgaanfuncties
  • Huid
  • Receptoren van resultaten

 

De formatio reticularis:

In de hersenen zijn verschillende onderdelen betrokken in dit proces, zoals de reticulaire formatie, de hypothalamus, hypofyse enzovoorts. De reticulaire formatie bestaat uit een netwerk van onderling aan elkaar verbonden zenuwcellen. Dit netwerk ligt voor het grootste deel in de hersenstam, het verbindende deel tussen de hersenen en het ruggenmerg. De reticulaire formatie is verantwoordelijk voor de regulatie van de activatietoestand van het zenuwstelsel.

De zogenaamde 'receptoren van het resultaat' controleren of de uitgezonden signalen ook inderdaad gedaan hebben wat ze moesten doen. Is het werk gedaan en de situatie naar beste vermogen hersteld, dan wordt het 'Dominante centrum' opgeheven en kan dit deel van de hersenen zich weer volledig richten op de eigenlijke functie(s).

 

Korte uitleg als voorbeeld:

Het functionerende systeem bestaat dus uit zeer veel onderdelen en het adaptogene systeem maakt gebruik van al deze functies. Dit betekent dat, wanneer er bijvoorbeeld een leverfunctieverstoring gaande is, het adaptogene systeem niet alleen de lever zal stimuleren of juist zal temperen in zijn functie, maar ook een beroep zal doen op al de andere onderdelen van het functionele systeem. Hierdoor kan het zo maar zijn dat de bijnieren geactiveerd worden en bijvoorbeeld de alvleesklier, terwijl de hypothalamus en de hypofyse worden getemperd. De hersenen zijn constant bezig met communiceren, vergelijken en corrigeren op de telkens veranderende omstandigheden. Alle signalen gaan via de formatio reticularis en worden hierdoor zowel naar boven als naar beneden gedistribueerd.

 

Sensibele sensoren:

Belangrijk is te begrijpen dat de genoemde communicatie altijd via het Centraal Zenuwstelsel verloopt. Dit zenuwstelsel verkrijgt zijn informatie via vele verschillende sensibele (gevoelige) sensoren (voelers), met bij elke groep weer een specifieke functie. Deze sensoren zitten overal in ons lichaam, de vijf zintuigen zijn hiervan een voorbeeld, maar ook al de benodigde sensoren die de homeostase 'meten' behoren hierbij. Er zijn dus sensoren die gevoelig zijn voor temperatuur, licht, beweging, vocht, aanraking, zuurstof, zuurgraad, zuurstof, kooldioxide en zo voorts.

 

Moderne technologen zijn na-apers:

  • Iets dergelijks, maar dan in een zeer eenvoudige uitvoering, zien we in de moderne techniek. Lichtgevoelige sensoren die de buiten- of binnenlamp aan en uitzetten.
  • Beweegmelders die systemen in werking kunnen zetten, zoals een lamp, een sirene, een camera, een waarschuwing op afstand, een deur, luik of hek dat opengaat.
  • Temperatuurmeters die meten of het wegdek bevroren of glad is.
  • Een meter die waarschuwt bij lekkages.

 

Moderne auto's bijvoorbeeld worden in de garage op een computer aangesloten en de monteur kan de status van de motor precies uitlezen en zien waar iets niet goed functioneert. De hersenen doen zo iets dergelijks ook, maar dan  heel veel uitgebreider en voert daarnaast vervolgens ook (up to date) de reparatie of herstelwerkzaamheden uit, een externe monteur is daarbij niet nodig. Indien mogelijk zullen de hersenen ons functionele systeem geen achterstallig onderhoud laten oplopen. Wanneer dit dan toch gebeurd, dan is er iets fout gegaan in de manier waarop er met dit systeem werd omgegaan.

 

Op het moment dat er iets 'fout' gaat in ons lichaam wordt dit per acuut gesignaleerd en gecommuniceerd met de hersenen. Deze stelt onmiddellijk een Dominant centrum aan, dat onverwijld aan de gang gaat met de herstelwerkzaamheden. Dit herstel gaat gepaard met allerlei uitingen, lichamelijke reacties die we symptomen noemen.

​Er zijn allerlei symptomen die het ziektegevoel kunnen veroorzaken:

  • Pijn
  • Jeuk
  • Misselijkheid
  • Duizeligheid
  • Draaierigheid
  • Spijsverteringsstoornissen als diarree en verstoppingen
  • Vermoeidheid
  • Stress

 

Uiteraard kunnen er ook zichtbare symptomen:

  • Huidverkleuringen:
    • Roodheid
    • Bleekheid
    • Geelachtig
    • Blauw(achtig)
    • Groen(achtig)
    • Purper
    • Iriserend
  • Huidverschijnselen:
    • Puisten
    • Bulten
    • Pukkels
    • Korsten
    • Schilfers
    • Kloven
    • Schaafwonden
    • Oedeem
    • Haaruitval
    • Transpiratie
    • Temperatuur

Soms is er zelfs sprake van een ziektegevoel, zonder dat er enige lichamelijke aanleiding voor te vinden is. Het ziektegevoel kenmerkt zich vooral doordat 'het normale functioneren' wordt verstoord.

 

Deze symptomen zijn de uitingen van het zelf herstellend vermogen:

Er kan dus gesteld worden dat het lichaam reageert op het herstelproces. 

De reactie, (de symptomen), geeft het gevoel van ziekzijn of te wel herstel!

 

Dit betekent:

  • Ziekte is een reactie van het adaptieve vermogen van ons lichaam.

 

  • Ziekte is vaak een cyclus van een aaneenschakeling van lichamelijke uitingen, de zogenaamde pathologische systeem cyclus.

 

  • Adaptieve reacties moeten door ons lichaam zelf worden beëindigd om een volledige herstel te kunnen bereiken.

 

Blokkadevorming in de communicatie:

Jammer genoeg zijn er helaas tal van oorzaken waardoor het lichaam het probleem niet zelf (meer) kan oplossen.

*Bijvoorbeeld, al de geboorte proberen mensen het kind te helpen om 'het proces van homeostase te kunnen behouden'. Op verschillende manieren wordt dan getracht om het herstelproces van de baby te versnellen, nadat iets 'een ziekte' heeft veroorzaakt. Aan de ene kant kunnen we dit hulpproces niet bekritiseren, maar aan de andere kant veroorzaakt dit wel nieuwe problemen in het adaptieve vermogen van het lichaam van deze nieuwe mens:

 

  • Allereerst wordt de cirkel van het werkende 'functionele systeem' niet afgerond. Dit proces zal worden geblokkeerd en in het lichaam worden geconserveerd in een soort van chronische staat.
  • Ten tweede zal de volgende keer, wanneer een gelijkende, beschadigende stimulus het organisme opnieuw prikkelt, het menselijke adaptieve systeem niet meer naar behoren kunnen functioneren, de herinnering van het adaptieve reactievermogen zal namelijk veranderd zijn.

  • Er zijn ook nog andere oorzaken die het organisme tegen kunnen werken en waardoor het zelfgenezend vermogen kan gaan stagneren. Deze oorzaken zijn de dikwijls regulier toegepaste behandelmethoden om het 'gevoel van ziekzijn' op te heffen. Deze vaak farmaceutische remedies beïnvloeden wel de specifieke symptomen, maar niet de oorzaak van deze symptomen. Met andere woorden:
  • Deze symptoom-onderdrukkende behandelingen werken niet genezend op de 'lijdende' organen en
  • Hierdoor kunnen de pathologische cycli hun ziekmakende werk continueren of worden op zijn best enige tijd, enigszins onderdrukt.
  • Door deze therapie blijft het pathologische (ziekte)proces niet langer in het acute stadium, maar wordt het chronische aandoening, waardoor de problematiek voor de organen een meer serieus of ernstiger  karakter gaan krijgen.

 

Stress:

Er is nog een oorzaak waardoor het menselijk organisme niet iedere keer succes heeft in het zelfgenezingsproces. De mens is namelijk een sociaal wezen en soms kan iemand, vanwege de heersende sociale regels, niet zijn eigenlijke, spontane reacties op een acute situatie tonen.

 

Het is bijvoorbeeld in gevaarlijke situaties niet altijd mogelijk om te vluchten, of om openlijk te reageren op iemands agressie. Soms veroorzaakt de sociaal geaccepteerde norm dus innerlijke conflicten, wat we (dis)stress noemen.

De volgende reactie volgt hierop:

  • het reactieve functionele systeem wordt geblokkeerd
  • hierdoor wordt het pathologische systeem cyclus geformeerd wordt. Een pathologisch systeem is voor het lichaam en de geest altijd waardeloos en schadelijk.
  • Deze cycli veroorzaken dus ziekten.
  • Deze ziekten zijn  vaak chronisch.

 

Communicatieproblemen als blokkade:

Het communicatiesysteem 'lichaam versus hersenen' kan gefrustreerd raken.

Ziekte is enerzijds een vorm van de adaptieve (aanpassende) reactie van het lichaam. Anderzijds is ziekte de status-vorm van een crisis binnen het organisme. Er zijn tenminste drie soorten crisis te onderscheiden die in het lichaam kunnen spelen:

  • de lichaamsstoffencrisis,
  • de energiecrisis.
  • de informatiecrisis,

 

Lichaamsstoffencrisis:

Dit kan bijvoorbeeld wanneer de juiste voedingsstoffen, die essentieel zijn om het systeem correct te laten functioneren, te laten groeien, te onderhouden en eventueel te herstellen, niet of onvoldoende aanwezig zijn. Er kan roofbouw op het lichaam gepleegd worden door een leefstijl te hanteren, die een veel grotere behoefte aan de essentiële voedingsstoffen vergt dan ooit via de voeding of anderzijds kan worden aangeleverd, waardoor er tekorten ontstaan. Maar ook kan een grote hoeveelheid waardevolle lichaamsstoffen worden verspild tijdens de pogingen tot herstel, maar zonder de zo noodzakelijke resultaten (lichaamsstoffencrisis).

 

Deze lichaamsstoffen worden in het organisme geproduceerd om de homeostase te behouden en om, indien noodzakelijk,  te worden gebruikt in het functionele systeem. Deze stoffen zijn neuropeptiden (een peptide is een kleine keten van aminozuren die een eiwit(je) vormen) en soortgelijke.

 

De Energiecrisis:

Een grote hoeveelheid energie wordt verspilt tijdens de vergeefse pogingen van het lichaam om zich te kunnen herstellen. Energie die beter besteed had kunnen worden en die ook ten koste gaat van vele grondstoffen.

 

Informatiecrisis:

Ook kunnen er blokkades worden opgeworpen die het communicatiesysteem blokkeren of misleiden. Zo'n blokkade ontstaat bijvoorbeeld doordat het lichaam niet meer de juiste of helemaal geen signalen meer krijgt via het zenuwstelsel. Blokkades verhinderen dat het aan de aandoening gerelateerde hersendeeltjes het signaal krijgen dat er iets niet goed zit, zodat de vereiste actie niet meer wordt ondernomen.

 

  • Blokkades zijn:
    • Pijnstillers
    • Ontstekingsremmers
    • Onherstelbare schade aan het lichaam
    • zeer zwak werkend functioneel systeem (door degeneratieve processen, uitputting van het lichaam, onvoldoende ontwikkeld (zeer jonge kinderen)).
    • chemotherapie
    • corticosteroïden
    • röntgenstralen
    • fysieke stress
      • vereist ook opheffing van de oorzaak
    • psychische stress
      • vereist ook opheffing van de oorzaak
    • milieu stress
      • vereist ook opheffing van de oorzaak
    • geen, te late of onmogelijke behandeling van een bacteriële invasie
      • bacteriële ontsporingen of besmettingen moeten via specifieke geneesmiddelen worden behandeld. Het lichamelijk milieu kan wel worden gecorrigeerd en verbeterd.
    • geen, te late of onmogelijke behandeling van een virale invasie
      • virale ontsporingen of besmettingen moeten via specifieke geneesmiddelen worden behandeld. Het lichamelijk milieu kan wel worden gecorrigeerd en verbeterd.

         

        Werking blokkade:

Wanneer de 'receptor van de resultaten' langere tijd via de communicatiekanalen geen informatie meer ontvangt van de inwendige organen, kan het onmogelijk bepalen of de pathologische situatie werd opgeheven of dat het nog verder moet gaan met het zelfgenezende proces. Hierdoor  wordt de situatie zeer gecompliceerd:

  • Het werk van het functionele systeem sorteert klaarblijkelijk niet het noodzakelijke effect.
  • Het werk van het functionele systeem wordt hierdoor nutteloos en kan soms zelfs schadelijk zijn.
  • Het werk van het 'functionele systeem' veroorzaakt geen fysiologische resultaten, het verwordt tot een 'pathologische systeem'.

     
     
    Pathologische cyclus:

    Wanneer de 'receptor van de resultaten' langere tijd via de communicatiekanalen geen informatie meer ontvangt van de inwendige organen, betekent dit dat er op sommige plaatsen enkele blokkades werden gevormd, waardoor wordt voorkomen dat het functionele systeem de zo noodzakelijke nuttige veranderingen kan verrichten. Dit resulteert in de vorming van de pathologische cyclus, die al bij zijn ontstaan in zich enkele blokkades erft. 

     

    Een pathologische cyclus heelt niet, maar maakt kapot en al werkende gebruikt dit systeem veel energie van het organisme en veroorzaakt dus een energiecrisis. Ook worden er veel belangrijke stoffen in het organisme verbruikt als gevolg van de activiteiten van een pathologische cyclus en veroorzaakt zo dus een lichaamsstoffen crisis. 

     

    Het zelfgenezend vermogen (re)activeren:


    Wanneer het zelfgenezende vermogen van ons lichaam faalt, heeft dit dus altijd een, zoals hierboven uiteengezet, aanleidinggevende factor. Blokkades kunnen historisch verworven zijn, maar ook in de tegenwoordige tijd zijn ontstaan. De logica gebiedt dat actuele blokkades zo veel mogelijk uit de weg moeten worden geruimd en oorzaken die men weg kan nemen ook daadwerkelijk aan te pakken en op te heffen. Dit betekent dat de leefstijl, de voeding en het geestelijke evenwicht zal moeten worden hersteld met een evenwicht in rust en beweging. Daarnaast zal moeten nagegaan of de farmaceutische medicatie een oorzaak van de blokkade kan vormen en, indien van toepassing en mogelijk, in samenwerking met de behandelende arts of specialist worden afgebouwd.

     

    Feitelijk kan het zo geformuleerd worden dat, om het lijdende orgaan te kunnen behandelen en zijn normale functionele activiteiten te kunnen herstellen, er vier acties moeten plaatsvinden opdat het mogelijk wordt om de helingscycli hun werk af te kunnen laten maken:
  • de blokkades uit de wegruimen,
  • de reorganisatie van de energie,
  • de reorganisatie van de lichaamsstoffen en
  • de reorganisatie van de informatiebronnen. 


    Extra stimulatie van de helingcycli:

    Wanneer de situatie zich voordoet dat het herstelprogramma, gecontroleerd door het dominante centrum in de hersenen, niet effectief genoeg is, dan kan het resultaat vergroot worden wanneer we gebruikmaken van het zogenaamde 'extra brein'.  Deze 'extra hersenen' is de huid.

     

    De huid, de hersenen en het centrale zenuwstelsel (CZS) zijn alle drie ontstaan vanuit het ectoderm van de embryo. Dit is hierboven al 'kort' uiteengezet, verderop kom ik hier voor de meer geïnteresseerden nog uitgebreider op terug.

     

    Doordat de huid, het CZS en de hersenen feitelijk zeer aan elkaar verwant zijn en de hersenen door middel van het CZS verbindingen onderhoudt met de huid, is het mogelijk om via de huid te communiceren met de hersenen. Door gebruik te maken van dermatomen, dit zijn specifieke gebieden die door specifieke zenuwbanen worden verzorgd en in verbinding staan met specifieke organen, is het mogelijk om organen te activeren en deactiveren. Bovendien is het mogelijk om, door specifieke plaatsen in de huid te stimuleren, de hersenen te prikkelen tot het op zich nemen van de regiefunctie om de bedoelde aandoening te genezen.  Hiertoe wordt er een 'Dominante Centrum' ingericht, die zoals hierboven omschreven het helingsproces op gang brengt en alle functionele systemen gebruikt om tot genezing van de aandoening te komen.

     

    Activatie via de huid:

    Er zijn in de loop van de menselijke geschiedenis al vele keren, onafhankelijk van elkaar, over de gehele aardbol heen, ontdekkingen gedaan die het empirische bewijs oplevert dat er inderdaad genezing bewerkstelligd kan worden via de huid:
  • Acupunctuur:
    • Acupressuur
    • Elektro-acupunctuur,
    • laser-acupunctuur,
    • hand-acupunctuur,
    • Auriculo-acupunctuur,
    • cerebraal-acupunctuur
  • Sportmassage
  • Drukpuntmassage
  • Reflexologie
  • Voetzool massage
  • Elektro-reflexologie
  • E.a.

     

    Acupunctuur: 

    Acupunctuur is zo'n 5000 jaar geleden in het oude China ontwikkeld. Het is ontstaan in het vruchtbare gebied van de gele rivier en aan de kust van de Chinese zee. Van daaruit verbreidde deze geneeswijze zich langzamerhand over heel het Chinese rijk en later over het gehele Aziatische continent met vooral Japan en Korea. Tegen de 17e eeuw had deze geneeswijze ook Eurazië en Afrika bereikt en uiteindelijk begon ook de westerse wereld zich ervoor te interesseren.  is een wereldwijde ontdekking, hoewel alleen de Chinese versie bekend is. In Egypte, Tibet en Ceylon bleek een of andere vorm van acupunctuur voor te komen en archeologisch onderzoek leverde acupunctuurnaalden op, gevonden bij de Bantoes in  Zuid- Afrika en in het Noordpool gebied.

     

    Massagetechniek: 

    Je hoofd stoten is wrijven over de zere plek. Heb je maag- of buikpijn, dan wordt er ook over deze streek, of juist in de omgeving, gewreven of gedrukt om de pijn te verminderen. 

     
    Dit is de primaire manier waarop wijzelf intuïtief met een behandeling beginnen. Gezien deze primaire reactie is het aannemelijk dat de mensheid al zeer vroeg in zijn geschiedenis aan een vorm van massage deed. In de loop der tijd heeft deze massagetechniek zich ontwikkeld tot zijn huidige vormen.


    De herkomst van het woord massage:

    Het Arabische woord mass betekent drukken en het Hebreeuwse woord maschsch betekent betasten. Ook het Griekse woord massein voor kneden spreekt voor zich. Veel Franse benamingen vinden we overigens in de massageliteratuur terug: effleurage (strijking), petrisage (kneding), frictie (wrijving), vibratie (trilling), en tapotage (klopping). Deze vijf handgrepen komt men door de hele geschiedenis van de massage tegen, te beginnen bij de Chinezen.


    Enkele leuke wetenswaardigheden uit de massage geschiedenis:

    Het eerste geschrift waar iets over therapie vermeld staat, voornamelijk ademhalingsoefeningen, dateert van ongeveer 2700 voor Christus. Dit werk is de Chinese 'Kong Fu'. 
     

    Uit India stamt de Áyur-Veda'dat een onderdeel vormt van de Atharva-Veda (ongeveer 1800 voor Christus). In dit geschrift werd de massage als een gezondheidsbevorderend middel genoemd dat iedere ochtend toegepast diende te worden in de vorm van: de mond reinigen, het lichaam zalven, oefeningen doen en vervolgens gemasseerd worden.
     

    In Griekenland werd de massage zeer veelvuldig toegepast met name in de vorm van een algemene lichaamsmassage als hygiënische maatregel of bij sportwedstrijden om de vermoeidheid te bestrijden en blessures te behandelen. Hippocrates, ook wel de vader van de geneeskunst genoemd (460/377 voor Christus), behandelde al zeer uiteenlopende aandoeningen met massage, waarbij hij in het algemeen stelde dat een stevige massage het lichaam toniseert en een zachte massage het lichaam ontspant.
     

    Na de val van het Romeinse Rijk kreeg in ons deel van de wereld de kerk het voor het zeggen. Het gevolg hiervan was dat er een taboe kwam te rusten op het lichaam: er mocht alleen nog aandacht worden besteed aan de psyche. De massage raakte hierdoor in de vergetelheid.

    Pas in de zestiende eeuw vermeldde Ambroise Pare, chirurg, dat hij vond dat zijn patiënten beter genazen met massage, dan wanneer er niets gebeurde. Behalve dat hij de gekwetste delen liet masseren werd er ook een algehele lichaamsmassage gegeven om de schadelijke stoffen, die zich bij gebrek aan beweging kunnen vormen, af te kunnen voeren. Dit wordt tegenwoordig lymfemassage genoemd.
     

    Hoffa (Technik der massage, 1893) was een groot voorstander van een massage die gebaseerd was op kennis van de anatomie en de fysiologie. Hij masseerde geïsoleerde spieren volgens het verloop van de venen en lymfevaten, van perifeer naar centraal, waar volgens hem een voortstuwende en aanzuigende werking op werd uitgeoefend (mechanische denkwijze). Hij gebruikte ook technieken als  effleurage (strijking), petrisage (kneding), frictie (wrijving), vibratie (trilling), en tapotage (klopping). Met name de effleurages van tegenwoordig zijn nog voor een groot deel gebaseerd op de visie van deze Hoffa.

     
    Dr. J.G. Mezger (1838/1909, geboren in Amsterdam) is voor de spreiding van de massage in West Europa uitermate belangrijk is geweest. Hij behandelde met succes zijn beroemde patiëntenkring (koningen, prinsen etc.) waardoor veel internationale artsen bij hem kwamen om de technieken te leren en deze toe te passen in eigen land.

    In Nederland is in 1889 als eerste een vereniging voor masseurs en heilgymnasten opgericht. De huidige sportmassage heeft zich ontwikkeld uit de therapeutische massage. 
     

    Reflexologie: Al zo'n zesduizend jaar geleden werd er al reflexologie toegepast, daar de eerste duidelijke hiërogliefen dateren uit circa 2300 voor Christus, gevonden op de graftombe van een Egyptische arts in Saqqara, vermoedelijk vond dus in Egypte reflexologie zijn oorsprong. Vanuit Egypte zou reflexologie zich via het Romeinse Rijk verder over de wereld hebben verspreid.
     

    India en in andere delen van Azië werd duizenden jaren geleden ook al reflexzonetherapie toegepast, maar raakte daar langzaam aan in de vergetelheid.
     

    En dan is er de SCENAR-technologie.

De Scenar technologie is een doorbraak in de gezondheidszorg voor behandeling van chronische pijn en langdurige ontstekingen. Een Scenar behandeling is niet belastend, pijnloos en werkt via de huid. 

SCENAR staat voor Self Controlled Electro Neuro-Adaptive Regulator, oftewel "u reguleert zelf de zenuwaansturing in uw lichaam via trillingen". De Scenar communiceert via de zenuwuiteinden en meridianen met het lichaam, zoals dat ook bij andere op de natuurgeneeskunde gebaseerde behandelmethoden het geval is (bijv. acupunctuur, massage en reflexologie).

 

Wetenschappelijk onderzoek heeft laten zien dat patiënten tot wel 70% sneller kunnen herstellen door een directe interactie met één van de voornaamste controlerende mechanismes in het menselijk lichaam: de zenuw reacties. (Zie ook de observatie van Dr. Mezger onder de geschiedenis van massage, gebaseerd op massagetechnieken. De Scenar-techniek is hiermee vergeleken veel meer geavanceerd en doeltreffender). Het onderzoek heeft aangetoond dat door de juiste stimulans, de communicatie wordt hersteld tussen de hersenen en de aandoening, waardoor er een Dominant centrum wordt ingericht (zie boven). Hierdoor zal het herstel aan chronische pijnen, ziektes en andere verwondingen op gang komen, versnellen en of volledig gemaakt worden.

 

De Scenar technologie en de Scenar behandelprotocollen zijn ontworpen om dit proces te bevorderen en om een sneller resultaat neer te zetten dan de meeste andere therapievormen. Diverse therapeuten in Nederland bieden u een volledige service om ervoor te zorgen dat u snel weer in balans bent, weer kunt sporten en dat de pijn verdwijnt.

 

Geschiedenis:
Scenar werd oorspronkelijk ontwikkeld in opdracht van de Russische autoriteiten. Er moest een therapie komen waarmee kosmonauten in de ruimte zichzelf eenvoudig konden genezen en die zonder medisch geschoold personeel overal te gebruiken zou zijn. Het meenemen van een volledige apotheek was onmogelijk, dus moest er een behandeling worden ontwikkeld die zonder medicatie en zonder chirurgische ingrepen kon plaatsvinden.

Er werden meer dan 50.000 medische behandelingen geanalyseerd!

In de jaren zeventig van de vorige eeuw lukte het een groep wetenschappers, onder (medisch-inhoudelijke) leiding van de Russische neuropatholoog professor dr. Alexander Revenko uit Jekateringburg, een op lichaamseigen trillingen gebaseerde techniek te ontwikkelen waardoor met het lichaam als het ware in haar eigen taal kon worden gecommuniceerd. De hoge mate van effectiviteit van Scenar therapie is juist hieraan te danken. Dit heeft geleid tot de Scenar technologische apparatuur en de huidige lijst van vele behandelprotocollen, variërend van eenvoudige pijnbestrijding en heling van kwetsuren, tot pijnbestrijding bij oncologische patiënten.

Begin jaren negentig, na de val van de muur, kwam de Scenar apparatuur beschikbaar voor medische toepassingen ten behoeve van de gewone burgerij, omdat de Russische regering uit geldnood de kraan voor verdere ontwikkeling dichtdraaide en de geavanceerde technologie vrij gaf voor particuliere exploitatie. In Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland wordt de Scenar therapie al veel gebruikt.

Nu is deze Scenar therapie ook beschikbaar in Nederland.

 

Pijntherapie met behulp van lichte stroomtrillingen is echter al eeuwenoud:

De Egyptenaren gebruikten al elektriserende vissen om mensen te genezen en in de tegenwoordige tijd wordt de zogenaamde TENS-therapie al jaren gebruikt bij de behandeling van pijn.

In Rusland wordt de Scenar therapie al meer dan twintig jaar in verschillende ziekenhuizen gebruikt. En in West Europese landen, zoals Engeland, Duitsland, Italië, Zwitserland en Oostenrijk zijn al veel mensen door Scenar-therapeuten geholpen met deze technologie. Naast gebruik door de vele therapeuten (alleen al in Duitsland 6000 therapeuten) wordt de therapie in diverse ziekenhuizen (o.a. in Duitsland) toegepast bij pijn.

 

Belangrijk feit:

De Europese Unie heeft de Scenar-therapie gecertificeerd als 'pijnbestrijdingstherapie'. Therapeuten, artsen en wetenschappelijk onderzoek hebben laten zien dat bij (gemiddeld) 70 procent van de behandelde patiënten sprake is van een aanmerkelijke vermindering van de klachten, dan wel het volledige herstel. Ook is daarnaast gebleken dat de Scenar therapie in 79 tot 93 procent van de behandelingen in elk geval een positief effect liet zien.

 

Pijntherapie èn genezing:

Pijntherapie is één van de belangrijkste, maar ook de moeilijkste opgave voor de medische wetenschap.

Pijn is één van de beschermende mechanismen van ons lichaam om het evenwicht tussen alle functies in het lichaam (de zgn. homeostase) te kunnen handhaven. Met behulp van verschillende regelmechanismen reageert het lichaam op beschadigingen aan en in het systeem en zet het de genezingsprocessen in gang. Waar de medicamenteuze behandeling de pijn probeert te onderdrukken, probeert de natuurgeneeskundige met deze lichaamseigen regelmechanismen de pijn fysiologisch te beïnvloeden. De Natuurgeneeskundige probeert daarbij, door het stimuleren van het zelfregulerend vermogen van het menselijk lichaam, een (snellere) genezing op gang te krijgen.

Op blijvend herstel gerichte elektrotherapie heeft met de ontwikkeling van Scenar therapie een nieuwe plaats gekregen in de medische geschiedenis. Sinds enkele jaren zet de Scenar therapie dan ook een nieuwe trend in de behandeling van pijn.

 

SCENAR techniek diagnosticeert en behandelt:

Scenar therapie is een meet- en behandelmethode. Het werkt via huidcontact en maakt gebruik van de elektrische reactiemogelijkheden van het lichaam. Daarmee is het een uitgebouwde vorm van impulstherapie. De impulsen, die voelen als lichte trillingen, passen zich automatisch aan de veranderingen in de toestand van het lichaam aan. De aard en de duur van de therapie worden door de gebruiker bepaald.

De resultaten zijn verbazingwekkend: snel herstel en directe verlichting van alle soorten pijn.

 

Verschil met andere TENSOR- technieken:

De Scenar-technologie is er op gericht om het adaptieve (aanpassende) vermogen van ons lichaam te omzeilen. Dit is in tegenstelling tot de andere zogenaamde Tensor technologieën, die slechts een te voren vastgestelde frequentie of prikkeling continu uitzend ter behandeling van een specifieke plek. De Scenar verandert voortdurend haar frequenties in vorm, snelheid en grootte, waardoor het  'Dominante centrum' en het CZS zich onmogelijk kan aanpassen aan deze situatie en er hierdoor een constante stimulatie plaats vindt. Zover mij bekend heeft alleen de Scenar deze technologie.

 

Gebruik en werkwijze

Het Scenar apparaat reageert wanneer het op de huid wordt geplaatst door middel van de impedantietechnologie. Via het zenuwstelsel worden de ontvangen en gegeven impulsen verwerkt. Het doel van de therapie is het nastreven van het evenwicht in het lichaam, het equilibrium. Blokkades in het lichaam worden overwonnen. Het belangrijkste criterium voor de Scenar behandeling zijn de actuele klachten.

  • De actuele symptomen vormen telkens het uitgangspunt van een behandeling.
  • Daarna worden onderliggende klachten aangepakt.

     

    Als pijnbehandeling en pijnbestrijding is de Scenar therapie een snel, ongeëvenaard en effectief hulpmiddel, maar daarnaast helpt de Scenar therapie het lichaam om zichzelf te kunnen genezen. De Scenar gebruikt de plaatselijke symptomen om het gehele lichaam te kunnen activeren in plaats van de symptomen te onderdrukken. Daarom wordt na 'Scenar behandeling' niet alleen de pijn minder, maar treedt er ook een algemene verbetering op en krijgt men meer energie. Vaak is dit zelfs het eerste, men krijgt meer energie en voelt zich prettiger, daarna treedt verder herstel op.
  • Scenar herstelt niets....  de Scenar traint het lichaam om zichzelf te herstellen.

     

    Toepassingsmethoden:

    Dankzij de algemene, regulerende werking van de Scenar therapie is de breedte van de toepassing ruim:
  • alle door regulering te beïnvloeden symptomen zijn met Scenar te behandelen:
    • pijn
    • oedeem
    • jeuk
    • misselijkheid
    • draaierigheid
    • enz.
  •  beperkingen
  • ziekten.
    • orgaanstoornissen,
    • astma,
    • ontstekingen van het slijmvlies van de maag of de dikke darm,
    • constitutioneel eczeem en
    • functiestoornissen met de Scenar therapie te behandelen.

      Behandeling van vers letsel met beschadigingen van:
  • peesweefsel,
  • spierverwondingen,
  • kneuzingen,
  • zwellingen
  • e.a.

    behoort ook pijnmanagement tot het domein van de Scenar methode. Zoals bij aandoening van het:
  • schoudergewricht,
  • pijn in de rug,
  • (actieve) slijtage aan knie- en heupgewrichten,
  • slijmbeursontstekingen,
  • pijnlijke functiestoornissen als
    • het carpaal tunnelsyndroom,
    • tenniselleboog,
    • pijnlijke achillespees,
    • een hernia
    • zelfs na een beroerte. 

       

      Ook pijnlijke aandoeningen van de inwendige organen reageren ongewoon goed op de toepassing van de Scenar: duidelijke verbetering bij:
  • chronische darmontstekingen,
  • pijnlijke menstruatie en
  • terugkerende cysten.

     

Wat kunt u verwachten van een Scenar behandeling?

De Scenar therapie heeft in 79 tot 93 procent van de behandelingen positieve effecten, zoals:

  • Oedeem (vocht) verminderend
  • Ontstekingsremmend
  • Koortsverlagend
  • Stofwisseling herstellend
  • Verbetering van de bloedsomloop
  • Het in balans brengen van de hormoonspiegel
  • Bij pijn in de
    • rug,
    • borst,
    • nek,
    • spieren,
    • pezen,
    • hoofdpijn,
    • zenuwpijn,
    • kortom: vrijwel alle pijnklachten

 

En in het algemeen krijgt u meer:

  • energie,
  • slaapt u beter,
  • voelt u zich lekkerder en
  • hebt u een beter humeur.


Contra indicaties

Uit voorzorg:

  • Absolute contra-indicatie (reden om deze technologie niet toe te passen) het dragen van een pacemaker, of andere implantaten, die mogelijk door elektromagnetische impulsen in hun werking zouden kunnen worden gestoord.
  • Relatieve contra-indicatie voor behandeling direct boven een tumor, verse trombose, of boven de baarmoeder tijdens de eerste maand van een zwangerschap.

 

Wetenschappelijk onderzoek en case studies:

Gedurende meer dan vijftien jaar wordt de Scenar therapie al succesvol ingezet in Rusland. Er zijn 5000 succesvolle behandelingen gedocumenteerd in de pijnbestrijding. In Europa wordt de Scenar therapie sinds 2002 ingezet. In het regioziekenhuis Wertingen (D) worden sinds 2004 botbreuken postoperatief behandeld met de Scenar therapie. Hierbij wordt een snelle afname van het oedeem en sneller herstel van de mobiliteit waargenomen.

 

Volgens proefondervindelijke bewijzen heeft de Scenar therapie in de afgelopen 15 jaren wereldwijd vele duizenden Scenar therapeuten, artsen en behandelde patiënten doen ervaren dat de Scenar niet alleen acute pijnklachten maar ook voor chronische aandoeningen veelal met succes inzetbaar is. Bijkomstige effecten zijn de mogelijke vermindering van chemische medicamenten, beter humeur, betere eetlust en betere nachtrust: betere kwaliteit van leven. 

 

Meest gestelde vragen over de SCENAR:

 

  • Vraag: Wat is de Scenar?

    De SCENAR (Self Controlled Energo Neuro Adaptive Regulator) is een therapeutisch elektrostimulatie medisch toestel. Scenar therapie is uniek, omdat het interactief metingen kan verrichten op het lichaam en zo probleemgebieden (asymmetrisch) kan opsporen. De meting gebeurt via huidcontact en helpt zo pijn te verzachten en de werking te herstellen.

  • Vraag: Hoe werkt de SCENAR? 

    De Scenar werkt door het lichaam te helpen zichzelf te genezen. Het lichaam reageert en past zich aan de vele interne en externe situaties aan, doch zoekt het lichaam steeds naar homeostase of evenwicht. Wanneer het lichaam tekortschiet in het vinden van een evenwicht of balans, dan kan het in een lichamelijk onbalans terechtkomen of een niet correct functioneren van het lichaam. Het lichaam wordt ziek, dat zich uit in symptomen. 

    Het Scenar apparaat wordt rechtstreeks op de huid geplaatst en gebruikt het principe van actieve biofeedback, dat wil zeggen dat de Scenar met een wisselende impulsstroom deelneemt aan het genezingsproces van het lichaam, gebruikmakend van de impedantie (weerstand) van de huid. Het stelt als het ware constant vragen aan het lichaam en luistert onmiddellijk naar het antwoord van het lichaam ("gemeten" via de "dynamics" van de huid (veranderingen)) en reageert daar weer op. De Scenar geeft dus een response en wacht vervolgens weer het antwoord hierop van het lichaam af. Dit maakt de Scenar tot de ideale gesprekspartner, het luistert zorgvuldig voor dat het antwoordt. 

    Deze acties zijn net alsof er een dialoog wordt gevoerd. De vragen aan het lichaam en daarmee ook de antwoorden van het lichaam veranderen telkens en zo ook de antwoorden van de Scenar weer op de reacties van het lichaam. Deze actieve interactie is zo opgezet dat het lichaam "asymmetrie" gaat vertonen, dit worden de zogenaamde probleemzones genoemd. 

    Asymmetrische plekken kunnen bijvoorbeeld zijn:
  • Plakkerig gevoel aan de huid. (De Scenar 'geeft' het gevoel alsof het aangetrokken wordt als een magneet op de huid)
  • Roodheid van de huid.
  • Overgevoeligheid van de huid.
  • Geluidsverandering wanneer er met het Scenar apparaat over deze zone wordt gestreken.

    De Scenar genereert elektrische impulsen, die in hun vorm gelijkaardig zijn aan de impulsen die door het lichaam zelf ook als neurologische impulsen geproduceerd worden. Omdat deze impulsen met dezelfde fysiologische parameters werken als het lichaam zelf, ziet het lichaam deze impulsen niet als iets bedreigends. Dit heeft tot gevolg dat er zo goed als geen neveneffecten van een Scenar behandeling bestaan.

     
    Simpel uitgelegd:
  • De circuits van de Scenar communiceren met het lichaam van de patiënt.
  • De Scenar bepaalt welke de beste signalen en doseringen van impulsen zijn, noodzakelijk om aan het lichaam toegediend te worden.
  • De Scenar maakt gebruik van de 'eigen' apotheek van het lichaam.
  • De Scenar kent hierdoor zo goed als geen bijwerkingen.
  • De Scenar stimuleert het zelfhelend vermogen van het lichaam.

     
  • Vraag: Van waar komt de Scenar?

    De Scenar werd in de late jaren 1970, om de specifieke problemen van de ruimtevaart het hoofd te kunnen bieden, ontwikkeld door artsen en wetenschappers in het Russische ruimteprogramma. Tegenwoordig wordt de Scenar in Rusland veel als courant medisch toestel gebruikt en na de export over haar grenzen, krijgt het ook over de hele wereld steeds meer erkenning.

     
  • Vraag: Wat kan behandeld worden met Scenar?

    Het Scenar toestel wordt gebruikt bij allerhande ziektetoestanden en/of verwondingen: Spieren en skelet, bloedcirculatie, luchtwegen, verteringsstelsel, urogenitale aandoeningen, huid aandoeningen, gebitsproblemen, etc.. Het heeft ook een invloed op het hormonaal stelsel, voedingsopname, het metabolisme, evenals stress, depressies en mentale problemen. De Scenar heeft ook bewezen het genezingsproces met 50 tot 70% te versnellen. Ook bij ongevallen en dringende hulp heeft de Scenar al zijn nut bewezen, evenals bij brandwonden, fracturen, insectenbeten, allergische reacties, hartklachten, en de meest uiteenlopende soorten sportletsels. 

     
  • Vraag: Scenar als pijnstiller?

    Als therapeutische interactieve stimulatie behandeld de Scenar niet alleen de ziekte op zichzelf, de bedoeling is om een "dynamiek" te creëren. Een dynamiek is een verandering die in het lichaam plaatsvindt om dit lichaam aan te zetten tot de ingebouwde mogelijkheid tot zelfgenezing. De meest uitgesproken en snelste verandering die waargenomen wordt na het gebruik van de Scenar is de pijn vermindering, die dikwijls langer duurt dan gelijk welke andere manier om de pijn te verminderen. Dikwijls is er meer pijnvermindering na een Scenar behandeling dan na de inname van opiaten of andere op morfine gebaseerde medicatie.

     
  • Vraag: Hoe gaat een Scenar behandeling? 

    Eerst wordt er een analyse (anamnese) gemaakt over de persoon en de aandoening in kwestie. Daarna wordt er onmiddellijk begonnen met de Scenar behandeling. Deze is afhankelijk van de mogelijkheden en noden van de cliënt. De behandeling kan op verschillende plaatsen van het lichaam plaatsvinden. De rug en wervelkolom, het abdomen (de buik) of lokaal op de plaats waar er letsel is. Men voelt tijdens de behandeling een zacht tintelende sensatie, of lichte prikjes al naar gelang de soort behandeling. Soms wordt er behandeld op andere plaatsen die op het eerste zicht niet relevant zijn aan de te behandelen symptomen. Maar toch zijn er dan duidelijke tekens waar te nemen. Door deze "anomalieën", of "asymmetrieën" (zoals de Scenar specialisten dit noemen), komt er een dynamiek of verandering tot stand en wordt het genezingsproces in gang gezet. Een behandeling duurt tussen 15 minuten en een uur. Klanten voelen dikwijls direct na de eerste behandeling al een verandering, een losser gevoel, minder pijn, en vooral ook meer ontspannen. Ook hebben de personen na een behandeling een gevoel van "moe" te zijn, dit is een duidelijke reactie van het lichaam op het feit dat er energie nodig is om de eigen apotheek te laten werken.
    { 0 comments } { add comment } { Permanent Link }
Hosting door HQ ICT Systeembeheer