Veertien was ik toen het gebeurde.

Doordat ik veel voetbalde kreeg ik een peesonsteking in me knie.

We hadden een trainer die alle jongens masseerde als iets niet goed zat.

De jongens waarmee ik voetbalde zeiden dat ik makkelijk naar de trainer kon gaan. Zo gezegd, zo gedaan.

Het was op een maandagavond.

In de E.H.B.O kamer wachte ik op me trainer.

Wanneer hij eindelijk binnen kwam, deed hij de deur op slot.

“Wat raar” dacht ik nog.

Hij legde uit dat ik me broek uit moest doen, zodat hij het los kon masseren.

Hij begon

Met me knie.. toen me lies..

Waarom was dat?

Ik durfde niks te zeggen, het werd zwart voor me ogen.

Hij legde me hand op zijn geslachtsdeel, ik wist niet meer wat er gebeurde.

Wanneer hij klaar was met zijn vingers, tong en zijn alles..

Trok ik mijn kleren aan en ben weggegaan.

Het was de eerste avond dat ik me zo leeg voelde, die leegte is nooit meer weggegaan.

Mijn lichaam is niks meer waard, iedereen kan het gebruiken en zitten doe ik er niet mee.

Nu ik 21 ben, denk ik: “wat moet er gebeuren om normaal te worden”

Zal het ooit gebeuren dat ik mezelf accepteer, dat ik met mezelf kan leven?

Jij bent die lul die me het gevoel gaf dat ik niks meer was.
Jij nam alles van me af.
Jij bent die lul waardoor ik niet meer om mezelf geef
Jij laat me steeds weer voelen dat ik de liefde niet bedreef
Jij bent die lul die tegen me zei dat dit kon.
Jij liet me geloven dat jij het won
Jij bent die lul die mijn leven van me af nam.
Jij vind dat dit gewoon kan.
Jij bent die lul die mij een muur om me heen liet bouwen.
Kan ik ooit iemand nog vertrouwen?
Jij bent die lul die mij van iedereen afstand liet doen.
Terwijl ik elke avond en ochtend me lichaam boen.

Jij bent die lul die ik maar niet kan vergeten omdat jij mij zoveel pijn hebt gedaan.
Hoe kan je zoiets doen in godsnaam?

Jou tijd komt nog.

Daar staat hij dan.
De jongen die jou het gevoel geeft dat je de enige bent op aarde.

Hij kijkt je aan en lacht.
Die ogen die je aankijken, de lach die je een warm gevoel geeft.

Daar loopt hij.
De perfecte jongen op dit moment.
Hij loopt langs je heen.
Je kijkt hem na.

Wanneer durf je eindelijk tegen hem te praten?

Op wie kan je rekenen?

Als je denkt dat iemand er voor je is laat diegene je dan net zo makkelijk weer vallen?

Vrienden, vriendinnen wie zijn ze eigenlijk?
Ouders, blijven die er altijd voor je?
Broers en zussen kan je daar altijd terecht.

op wie kan jij rekenen?

Als je het weet, weet je het dan ook zeker.

Word je nooit door diegene teleurgesteld of maakt diegene het altijd goed met een vlotte babbel, een lief gezicht of een cadeautje?

Dagen die belangrijk voor je zijn, dat je personen nodig hebt die er voor je zijn en die zijn er dan niet.

Vriendinnen kan je snel vergeven of vergeten. Broers en zussen kan je soms ook begrijpen.

Maar als het je vader is die je keer op keer weer teleursteld, wat dan?