Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Tat Tikt . . .

21 August 2009 - Handdoek

Posted in Persoonlijk

Kat weggelopen, wasmachine kapot, psychische nood maar een wachtlijst voor hulpverlening, onbegrip en gebrek aan energie en (zelf-)vertrouwen. Ik gooi de handdoek in de ring. Ik heb genoeg om over te bloggen maar het idee dat er een paar mensen hier meelezen op wie ik het liefst zou willen kotsen, belemmert me in mijn vrijheid. Dus ik ga elders op het web een ander plekje opzoeken. Anoniem.

Bedankt voor het lezen. Hasta la vista!

• 7 Comments • Permanent Link

18 August 2009 - Oh ja!

Posted in Persoonlijk

Is ook zo, ik had heb een weblog! En ik ben jarig! Alweer 41. Man man man.

Birds fly, men die

zei mijn vader altijd. Heeft ie zelfs nog wat brood mee verdient, met die slogan. Vraag me verder geen details. Ik ben nu een oude vrouw met een minimaal geheugen!

Morgen meer. ....

• 2 Comments • Permanent Link

14 July 2009 - Positief

Posted in Persoonlijk

In tegenstelling tot hoe het misschien mag lijken gebeuren er in mijn leven gelukkig ook regelmatig heel positieve dingen. Die zijn alleen niet altijd even interessant om over te bloggen. Maar deze video draag ik op aan dat meisje waarmee ik samen in de eerste klas van de Mavo zat. We verloren elkaar bijna 30 jaar lang uit het oog en plotseling vond ze mij een poosje geleden op Hyves, en ontstond er in no-time een intense mail-vriendschap. Waar Hyves toch allemaal niet goed voor is.... 

Take these broken wings, and learn to fly again....

 

• 4 Comments • Permanent Link

13 July 2009 - Even weg

Vandaag is een prachtige dag voor een bezoek aan Mokum. Manlief heeft de ochtend vrij en moet dan voor een paar storingen naar Amsterdam. Ik heb ook vrij dus ga lekker met hem mee. Het weer werkt ook nog eens mee, dus het moet haast wel een lekker dagje worden.

De benaming 'Mokum' komt overigens van het Hebreeuwse 'Makom', dat 'stad' of 'plaats' betekent. Heb je weer wat geleerd vandaag

 

• 3 Comments • Permanent Link

12 July 2009 - Vitriool monoloog

Posted in Persoonlijk

Omdat ik het niet los kon laten doopte ik mijn virtuele pen in vitriool en schreef een monoloog voor een vrouw die haar ex-echtgenoot tegenkomt nadat hij haar uit het niets op haar weblog heeft laten weten dat hij nooit is vreemd gegaan. Zij weet wel beter en weet ook dat hij al zó lang in deze leugen leeft dat  hij er in is gaan geloven. Dit patroon zie je vaker bij mensen die niet in de spiegel durven kijken en liever liegen dan de waarheid onder ogen te komen.

Pure fictie natuurlijk, deze tekst.

Ik zit zelf te denken aan Annet Malherbe als de uitgelezen persoon voor deze monoloog.

Alleen, op een leeg podium in een eenvoudige maar elegante zwarte jurk en torenhoge hakken., in een algemene, bescheiden belichting. Zij mag zichzelf daar gerust in regisseren, dat lijkt me haar wel toevertrouwd. Muziek is nog niet bekend.

Hier komt 'ie.

VITRIOOL

 

Zo. Dus jij bent in de veronderstelling dat je me nooit bedrogen hebt.

 

Je hebt het over mijn dynamische geheugen. Laat me je dan behulpzaam zijn en het jouwe eens een beetje opfrissen met wat feitjes en verhaaltjes uit het verleden. Het lijkt erop dat het na al die jaren wat verstoft is bij je.

 

Zo kan ik me bijvoorbeeld nog goed herinneren dat je me voor de voeten gooide nooit met mij te hebben willen trouwen. Dat ik je daar min of meer toe had overgehaald en psychisch onder druk gezet had. Daarbij kan ik me ook nog als de dag van gisteren herinneren hoe je me op de trouwdag van je beste vrienden op het zonnige Kreta, waar je nota bene haar getuige was, het idiote plan opvatte om mij temidden van al die mensen ten huwelijk te vragen door op je knieën te gaan onder die idyllische, eeuwenoude Kretense dode boom. Je zei me later dat je het niet van plan was geweest maar dat dit je het uitgelezen moment had geleken. Dat klinkt toch wel anders dan een gedwongen huwelijk of een shotgun wedding.

 

Weet je nog dat  die eeuwenoude boom de volgende ochtend in duizenden gruzelementen op de grond lag? The Gods above me, who must be in the know. Dat had mij al moeten waarschuwen.

 

Je vertelde dat je weg wilde, kamperen, even alleen zijn, even niets aan je hoofd om dingen op een rij te zetten. Je drukte me op het hart dat ik niet mee mocht. Alsof ik geen behoefte had om samen te zijn en mijn gedachten van me af te zetten, mijn zinnen te verzetten. Nee, je moest persé alleen op pad, dat was de essentie. Dus daar gingen de kampeerspullen in de auto. Je vertrok zonder me te laten weten waar naartoe, zonder te weten hoe lang je weg zou blijven en ik vertrouwde je. Ik ging er oprecht vanuit dat je inderdaad ergens in een tentje op een camping zou zitten.

 

Kun je het je nog herinneren?

 

Misschien kun je je dan ook enigszins verplaatsen in het gevoel dat ik kreeg toen ik erachter kwam dat je helemaal niet alleen op pad was. Dat je vanaf het eerste moment al bedacht had dat zij met je mee zou gaan, niet ik.

Dat zij in mijn slaapzak, op mijn matrasje in mijn tent met mijn echtgenoot ergens aan de kust een weekje doorbracht, zonder mijn medeweten of toestemming, valt bij jou dus niet onder de categorie bedrog. Bij mij wel. En ik verwacht dat ik daar niet eens zo heel alleen in sta.

 

In één moment veranderde je van mijn beste vriend, de persoon in wie ik het meest vertrouwen had, van wie ik het meest hield, van de persoon aan wie ik mijn huwelijkse trouw beloofd had, in mijn grootste vijand.

 

Je hoeft echt niet eerst je pik in iemand te steken om iemand te bedriegen, om vreemd te gaan. Haar een half jaar lang bellen en bij haar langsgaan zonder mijn medeweten is meer dan genoeg. Of je nou daadwerkelijk met haar naar bed geweest bent of niet. Ik wil het niet eens weten. Ik wil niets meer van jou weten. Mijn hele leven lang niet meer. Ik haat je niet. Dat zou nog te dicht bij liefde kunnen liggen. Nee, ik haat je beslist niet. Ik veracht je. En alles wat je zou doen om daar verandering in te brengen zal de mate waarin ik je veracht alleen maar doen toenemen.

 

Als het mogelijk zou zijn om een pil te slikken die alles uit mijn geheugen zou wissen dat met jou te maken had, had ik die pil jaren geleden al zonder enige twijfel tot me genomen. Ik vind het niet leuk dat ik nog steeds terugkijk op wat in mijn ogen het grootste bedrog is geweest in mijn leven. Ik schep daar geen genoegen in. Ik hou dat niet moedwillig in stand. Ik wentel niet in zelfmedelijden en ik koketteer niet met mijn rugzak. Het is allemaal wél iets te groot en iets te traumatisch geweest. En die rugzak zal ik dan ook nooit kunnen afdoen.

 

Ik vind je een zwakkeling, een man zonder ruggengraat. Een slappe lul die zichzelf ziet als iemand die zich in een huwelijk heeft laten dwingen. Een dromer die zijn hart uitstort in een niet-bestaande wereld, omdat hij de echte wereld niet aan kan. Een zacht ei dat jankt bij een speldenprikje maar het ook net zo makkelijk weer kwijt is als hem dat beter uitkomt. Een man met veel vals sentiment en krokodillentranen. Een man vol angsten over ouder worden en lessen leren. Iemand die denkt dat hij de wijsheid in pacht heeft en daardoor blind is voor die van anderen.

 

Ik kan me nog goed herinneren hoe geschokt je was toen je erachter kwam dat ik mijn trouwring verpatst had bij de juwelier. Hoe ik in staat was om zo’n mooie herinnering (!!!) zo achteloos om te zetten in geld. Op dat moment realiseerde ik me heel bewust dat jij jezelf werkelijk van alle schuld had vrijgepleit en dat er in jouw beleving inderdaad geen sprake was van ontrouw of bedrog. Je had jezelf letterlijk ingeprent dat je niets verkeerd gedaan had. 

 

Weet je het nog? Hoe het écht zat?

 

Ook kan ik me nog goed herinneren dat ik net verhuisd was en jij in het koophuis bleef wonen. Ik kwam langs om nog wat spullen te halen. Weet je nog dat je in de vensterbank zat, weet je nog dat ik mijn fiets tegen het raam zette? Weet je nog, de verslagen, lege blik in mijn ogen?

 

Je had het complete huis gestript, overal was de dode kunst van je nieuwe liefde aanwezig. Geel en blauw hadden plaats gemaakt voor grijs en zwart. De dood had zijn intrede in dat huis gedaan en ik schrok me wezenloos van het gemak waarmee je het had binnen gelaten.

 

Ik ben uiteindelijk naar mijn nieuwe huis gefietst. Mijn tranen mengden zich in het schemerdonker met de stromende regen, tot een punt waarop ik nog slechts een paar centimeter bij zelfmoord vandaan was. Op dat punt ontwaarde ik een oerkracht in mezelf. En die heb jij nooit gezien. Die kende ik zelf nog niet eens.

 

Dat het überhaupt in je gemankeerde geest is opgekomen om naar het graf van mijn moeder te gaan, een paar weken na haar dood, om daar vergeving te vragen voor hetgeen je mij van plan was aan te doen, zegt mij meer dan genoeg over bedrog. Het zegt mij dat je verdomd goed wist dat wat jij deed en nog van plan was te gaan doen, nooit de schoonheidsprijs zou winnen. Dat je timing uitermate belabberd was. Dat je allang begonnen was mij leugens op de mouw te spelden waarbij geen weg meer terug was. Dat je leugens verkoos boven de waarheid. Dat je huwelijksbeloften wel uitgesproken had, maar niet kon waarmaken en daardoor jezelf niet meer in de ogen kon kijken, zodoende wel móest vluchten in leugens.

 

Dat jij het nu in je hersens hebt gehaald om over mijn moeder te schrijven in je commentaar, haar aan de duiden als ‘jouw lieve, gekke moeder’ en daarmee valse sentimenten tentoonspreidt zou haar kotsmisselijk gemaakt hebben. Het zou haar in haar graf doen omdraaien.

 

Ik hoop dat ze je in vele nachtmerries zal bezoeken en zal blijven vreten aan je geweten tot het pijn blijft doen en zal gaan etteren.

Want als ze nog geleefd had, had ze gehakt van je gemaakt en had je nooit meer één stap in haar huis mogen zetten. Datzelfde geldt misschien nog wel in grotere mate voor je huidige vrouw. Als ze geweten zou hebben dat dit de ware reden van haar vele ziekenbezoekjes was geweest, had ze haar in het gezicht gespuwd van walging.

 

Er kwam een kat in je leven en het werd je lievelingskat, met de toepasselijke naam Amor. De kat waar je altijd vol liefde naar keek, mee speelde, van genoot. Plotseling over in tranen was bij het besef dat dit beestje ooit eens dood zou kunnen gaan.

 

Weet je het nog? Je lieve Amortje?

 

Naar deze kat heb je nooit meer omgekeken toen bleek dat je nieuwe liefde allergisch was voor katten. Je zei: “Ik heb hem nu al weken niet meer gezien, ik heb er geen moeite meer mee.” Je hebt je nooit meer om hem bekommerd. Doodongelukkig was hij zonder jou. Ik heb hem naar het asiel moeten brengen omdat hij mij overduidelijk te min vond en mijn huis onderzeek en onderkotste. Het beest werd de belichaming van mijn gevoelens over jou.

 

In mijn woordenboek staat het woord bedrog met grote letters. Daarachter staat jouw naam als definitie daarvan.

 

En oh ja, ik weet wat je nu denkt. Ik weet dat je vindt dat ik het allemaal verkeerd zie. Dat ik de waarheid verdraaid heb en dat ik niet inzie hoe oprecht je eigenlijk bent. Hoe een wijs en beminnelijk persoon je eigenlijk bent. Hoe je je hoofdschuddend ergert aan de woorden die ik gebruik. (Nou nou, moet dat nou zo, kan dat niet wat minder)

 

Hoe je volslagen niet begrijpt hoe ik in elkaar zit, hoe ik denk, hoe ik dingen ervaren heb en wat ze met me gedaan hebben, hoe ik redeneer en wat mij drijft. Hoe je me nog steeds beschouwd als een rancuneus, depressief  hoopje ellende met een zeulende rugzak, een dynamisch geheugen en herhaaldelijk opdreunende klaagzangen. Hoe ik het nooit zal bereiken, dat geluk dat voor jou geluk is. Hoe arm ik eigenlijk ben zonder die vergevingsgezindheid naar jou toe. Hoe je totaal onbekend bent met wie je ooit in het huwelijk getreden bent. En laat me je verzekeren dat dit laatste in elk geval volkomen wederzijds is.

 

Mijn weblog is mijn podium. Een plek waar ik mijn woorden dump, loslaat, op reis stuur, geboren laat worden of hartgrondig spui. Het is geen exacte afspiegeling van mijn leven, maar een eenzijdig beeld van dat, wat ik op dat moment kwijt wil.

 

In mijn woorden ligt mijn kracht.

 

Mijn woorden zijn soms heftig en krachtig. Net zoals ik heftig en krachtig kan zijn. In elk geval té heftig en te krachtig voor jou.

 

In het begin viel je daar voor. Aan het eind viel je eraan ten prooi.

 

En ook nu ben je er weer met beide benen ingestapt. Niemand weet dat de verhalen op mijn weblog soms over jou gaan. Ik heb jou nooit bij naam of toenaam benoemd. Alleen mensen die mij lang en goed kennen kunnen weten dat ze over jou zouden kunnen gaan.

 

Ik vraag mij steeds meer af waarom jij je nu opeens zo aangesproken voelde om datgene te schrijven wat je deed.

 

Want,

 

Jij bent wel de laatste persoon die het recht heeft om mij het advies te geven om mezelf eens diep in mijn ogen te kijken.

 

Wie denk je wel wie je bent?! Wat weet jij van mij? Waarom ben je er zo zeker van dat ik dat al niet heel lang doe? Dat ik niet wegloop voor de waarheid. Dat ik heel wat bereikt heb, alleen niet de dingen die in jouw straatje passen of op de manier waarop jij het zou aanpakken.

 

Ooit zal ik dansen op je denkbeeldige graf. Met prachtige muziek, veel kleuren, veel drank, eten en feest. Ongeveer zoals de Mexicaanse Indianen doen. Dat heb ik van je vrouw geleerd.

 

 

 

 

Permanent Link

11 July 2009 - Wie de schoen past...

Omdat het zo'n lekkere meezinger is.... Met de grote L van LUL. Graag gedaan.

• 1 Comments • Permanent Link

10 July 2009 - Overwin je angst

• 0 Comments • Permanent Link

10 July 2009 - Jeetje!

Posted in Persoonlijk

Dat creatieve heeft Kwebbel van mij, kijk maar eens naar haar prachtige tekening op het geboortekaartje van haar broertje. En dat het kind er écht uit moest kun je zien aan de maten: 4610 gram en 58 (!!) cm.

• 1 Comments • Permanent Link

10 July 2009 - Bedrog?

Posted in Persoonlijk

Een schok gaat door me heen als ik zie wie de afzender van het commentaar op mijn blog ‘Geen generale’ is. Mijn ex echtgenoot? WTF?

 

Als je een openbaar weblog hebt probeer je rekening te houden met van alles en nog wat. Eerlijk is eerlijk,ik google ook weleens op bepaalde namen. Maar dit had ik nooit verwacht. Ik had het niet aan zien komen en toch past het perfect in het plaatje dat ik voor mezelf kan schetsen op dit moment.

 

Ik ben erg bezig met het verleden en opeens komen er via de mailbox berichten van diverse mensen uit het verleden. Een paar heel positieve maar vandaag dus ook een negatieve. Want ik kan met de beste wil van de wereld niet positief terugkijken op mijn huwelijk met deze ‘ex- echtgenoot’, laat staan op zijn reacties op mijn blog ‘Geen generale’.

 

Wat zal ik hier nu eens mee? Dat was de eerste vraag die door mijn kop schoot. En het feit dat hij eindigt met het zeggen dat "Kijk jezelf diep in de ogen, stop met wijzen naar anderen en neem je verantwoordelijkeid. Alleen dan zul je die rugzak af kunnen leggen." (inderdaad, nu wijs ik weer) het lef heeft om te zeggen dat ik mijn rugzak pas zal kunnen afleggen als ik dáár mee stop geeft mij de moed om dan ook meteen maar mijn héle verhaal bloot te geven.

Inclusief míjn overwegingen en standpunten, mijn ervaringen, en dan wat minder abstract. Want ik heb er nogal eens moeite mee om aan te geven dat ik, met al dat ‘wijzen naar een ander’, eigenlijk gewoon voor mezelf probeer op te komen. Daarbij zijn er mensen die vrijwel niets van mijn waarheid weten, omdat ze hun eigen waarheid boven die van mij verkiezen.

 

Ik vind het een gemiste kans om nu pas kenbaar te maken dat je meeleest, Thijs.

Ik vind het een gemiste kans om nu pas met dit soort argumenten te komen. Ik kan me andere blogjes herinneren waarin ik ook best je ‘welgemeende’ opmerkingen had willen lezen.

Ik vind het een gemiste kans dat je me niet gewoon een mail gestuurd hebt om je gal te spuwen.

 

Dus ik ga me verlagen. Of misschien wel verlossen, ik weet het niet.

 

Ik ga vertellen hoe het was om wakker te worden in mijn ouderlijk huis waarin je moeder in een ziekenhuisbed in de kamer ligt. Je bent daar omdat je 13 weken zwanger bent en omdat dat helemaal niet lekker loopt, zit je in de ziektewet. Er zit 200 km tussen je echtelijke woning en die van je moeder. Echtgenoot is niet aanwezig, die zit aan de andere kant van het land gewoon zijn werk te doen. Je merkt het bloed in je onderbroek. Je maakt je moeder wakker en zegt nog suf en slaperig dat je vloeit. Zij zegt ook suf en slaperig dat het niet goed is en belt haar huisarts. Omdat de huisarts nog wat goed te maken heeft regelt hij onmiddellijk een echo voor je in het ziekenhuis waar je moeder diezelfde dag een bloedtransfusie ondergaat. Dus blij met deze vroege echo loop je naar de afdeling gynaecologie. Een wat oudere man schudt je hand en is ondertussen bezig met de verwijsbrief en de echo. Je ligt daar, letterlijk moederziel alleen en krijgt een klodder ijskoude gelei op je buik.

Dan zie je zijn gezicht voorzichtig heen en weer schudden, van links naar rechts en weer terug, om precies te zijn. ‘Nee’, zegt hij voorzichtig, met zijn ogen nog op het scherm gericht, ‘nee, dat is niet goed, het hartje klopt niet…’ Ik kijk hem vol ongeloof aan. Hoe ga ik dit aanpakken?

 

Ik ga vertellen hoe het was om in op dat bed in dat ziekenhuis te liggen met een zwangerschap van 13 weken, een afspraak makend voor de volgende dag voor een missed abortion omdat je lijf niet in staat is het dode ding af te voeren, met je moeder op de afdeling oncologie die daar een bloedtransfusie onderging zodat ze mijn hand niet kon vasthouden terwijl ik te horen kreeg dat de baby in mijn buik al weken geleden afgestorven was. Dat ik daarna op een kille gang in dat ziekenhuis belde met de niet-vader van dat kind om te zeggen dat het allemaal niet doorging, dat het hartje niet klopte. Hoe dat was?

 

Dat ik daarna naar mijn moeders kamer liep. Met lood in mijn schoenen alsof ik een duikerspak droeg, om haar te vertellen dat  ik haar geen oma kon laten worden.

 

Ik ga vertellen dat mijn ex het lef had om mij ongeveer een jaar na dato te bellen (“want ik wil niet dat je het van iemand anders hoort”) en te vertellen dat ‘zij’ zwanger waren en dat ze ‘het hartje al gehoord hadden’. Of zal ik toch maar liever zwijgen?

 

Ik ga vertellen hoe het was om mijn moeder te zien sterven en me steeds maar af te vragen waarom ‘zij’ steeds van de partij was. Mijn moeder kon me ook niet uitleggen waarom ze zo vaak langs kwam, maar wist me nog wel te vertellen dat ‘zij’ een fascinatie voor de dood had. Mijn hoofd was op dat moment echt te vol om hier verder aandacht aan te besteden. Had ik het maar gedaan, dan had ik de tekenen aan de wand misschien toch wat duidelijker kunnen zien.

 

Na het overlijden van mijn moeder breekt een chaotische periode aan waarin ik nog steeds in de ziektewet zit, zodat ik vrij kan gaan en staan in het ouderlijk huis. Mijn broer probeert nog om in het huis te gaan wonen maar dat mislukt en per 1 september moet het pand leeg. Het is een zwoele hete zomer. Na de afgrijselijke maand april probeer ik de draad weer op te pakken maar merk daarbij weinig medewerking van mijn ex. Hij gedraagt zich anders dan anders. Vijandig, iets dat totaal niet bij zijn karakter past. Hij ontwijkt mijn vragen, doet ze af als onzin en ontvlucht situaties door mij zogenaamd gerust te stellen.

 

Ik vraag hem herhaaldelijk wat er aan de hand is. Niets, verzekert hij me. Toch kan ik mijn intuïtie niet in de steek laten, al kan ik er mijn vinger nog lang niet opleggen. Hij moet weg, zegt hij. En ik mag niet mee. Hij moet nadenken over van alles en nog wat. Nee ik mag niet weten waar hij is, want dat is beter. Voor mij of voor hem, dat ben ik even kwijt. Ik bel tijdens zijn afwezigheid met zijn moeder en die weet me te vertellen dat hij ergens aan de kust aan het kamperen is. Nee, ik geloof niet dat hij alleen is, zegt ze in al haar naïviteit.

 

En dan valt het kwartje. Nee. Hij is niet alleen. Hij ligt daar in onze tent met een andere mevrouw. Die in mijn slaapzak ligt, in mijn tent, op mijn matrasje. Nee hoor. Dat is geen bedrog. Wat het wel is? Wie het weet mag het zeggen.

 

Ik vraag dan gespecificeerde rekeningen op bij de KPN en zie hoe vaak en hoeveel telefooncontact er is geweest, al een half jaar lang, buiten mijn medeweten. Ik heb dat keiharde bewijs nodig om ook mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het rechte eind heb.

Nee hoor, het is geen bedrog. Wat het wel is? Wie het weet mag het zeggen.

 

Onze relatie was kapot, schrijft hij. Ik stond erbij en ik keek ernaar, schrijft hij.

 

Ik stond erbij ja, dat klopt, maar wist niet dat het kapot was. Ik was in de rotsvaste veronderstelling dat een huwelijk van koud een jaar oud bestand zou zijn tegen deze hindernissen en dat we, wanneer alles weer een beetje rustiger zou zijn geworden, de draad weer zouden kunnen oppakken. Ik was me terdege bewust van mijn slechte staat. Ik was alleen niet meer in staat om daar op dat moment ook maar iets constructiefs mee te doen omdat ik in een staat van overleven stond. En op het moment waarop ik dacht te kunnen terugvallen op de persoon met wie ik het jaar daarvoor in het huwelijksbootje gestapt was, trok hij de deur voor me dicht en gaf me nog een trap na door te melden dat hij al bij het graf van mijn moeder was geweest om vergeving te vragen voor datgene wat hij haar dochter zou gaan aandoen. Bedrog?

 

Het is zo warm in die zomer van 1997 en ik word heel vroeg in de ochtend wakker in mijn ouderlijk huis. Merk dat mijn echtgenoot niet naast me ligt en ga naar het toilet. Ik hoor stemmen buiten. Dan begin ik me enigszins te realiseren dat mijn echtgenoot zich uitstekend vermaakt met diepe conversaties met ‘haar’ in de veranda van mijn moeder. Ik ga vertwijfeld terug naar bed en als ik uren later weer in de keuken kom tref ik haar daar. Zij heeft net haar schoonvader verloren. Als ik bezorgd vraag hoe het met haar gaat begint ze te huilen. Ik vraag haar wat er is, maar ze antwoordt niet, komt niet uit haar woorden. Ik neem maar aan dat ze verdriet heeft over haar zojuist overleden schoonvader. Maar achteraf weet ik natuurlijk dat ze moest huilen omdat ze wist dat zij er met mijn man vandoor zou gaan, met zijn medeweten maar zonder het mijne.

Nee hoor. Dat is geen bedrog. Wat het wel is? Je raadt het al: wie het weet mag het zeggen.

 

 

Twist met mij alsjeblieft niet over bedrog. En wil je dat liever toch, doe het dan met een open vizier. Dan kan ik namelijk nog bepalen of ik er respect voor op kan brengen.

• 2 Comments • Permanent Link

9 July 2009 - Nieuwtjes

Het leven kabbelt voort, net als de zomer. Jammer dat het nu toch weer een echte Hollandsche kwakkelzomer dreigt te worden, precies wanneer de schoolvakantie begint. Kwebbel was hier meteen maandagavond al weer. Haar moeder is maandagochtend vroeg bevallen van een jongetje en dat moest er op het laatst met zoveel geweld uit dat het arme ventje er een gebroken bovenarmpje aan over hield. Moeder zelf was ook niet meer geheel intact bij het geboortekanaal dus die zijn afgevoerd naar het ziekenhuis. Kwebbel en haar andere broertje zijn geparkeerd bij een tante maar tegen zessen belde ze toch met een beetje zielig stemmetje op of ze bij ons kon komen. Dat gebeurde uiteraard.

Dinsdagmiddag ben ik in onze nieuwe zwarte bolide met Kwebbel naar het ziekenhuis gereden voor kraambezoek. Een dubbele airco, cruise-control, elektrisch verstelbare spiegels, elektrische ramen, centrale deurvergrendeling, verstelbare stoelen, zowel voor- en achteruit als omhoog en omlaag, een muzieksysteem dat je nog goed kunt horen, ook als je boven de 80 km/u rijdt, een cd-speler die álle ceedeetjes pakt, een laadruimte waar je met gemak een tweepersoonsbed van zou kunnen maken, een wegligging waar je u tegen zegt, en dan het allerbelangrijkste: stuurbekrachtiging en een automatische versnelling. Wat wil je nog meer? Weinig! Ik heb met respect nog even gezwaaid naar mijn ouwe trouwe blauwe die om de hoek in een parkeervak staat. Maar de kans dat ik daar nog eens een stukje in zal rijden is minimaal. Ik ben helemaal om!

In het ziekenhuis kon ik meteen zien waarom het zo'n moeizame bevalling was. Dit ventje is echt al heel groot. Hij lijkt als twee druppels water op zijn drie jaar oudere broertje. Die snapt er maar niets van, waarom de baby en zijn moeder in het ziekenhuis moeten blijven. Gelukkig zijn ze gisteren alletwee weer thuis gekomen maar dat gebroken armpje maakt het er wel wat lastiger op. Zo kan het babietje niet op schoot bij zijn grote zus of zijn grote broer maar mag ook niet in bad etc. Zielig hoor. Over drie weken moet alles weer in orde zijn en ik hoop dat Kwebbel dan haar grote-zus-kwaliteiten tentoon kan spreiden en lekker kan tutten met haar levende babypop.

• 1 Comments • Permanent Link

<- Last Page • Next Page ->

Waarom een weblog?

Tat. Vrouw. Tikt graag. Tukker. Wereldburger. Bouwjaar 1968. Leeuw. Bitch. Aap. Anglofiel. Fijnproever. Grote mond. Klein hartje. Fel.Defecte schildklier. Enqueteur. Postcrosser. Lui. Foodie. Kritisch. Ezelverzamelaar. Woont met manlief, om-de-week-stiefdochter Kwebbel (10) en 3 katten in een keurig dorpje vlakbij de Linde, in een keurig rijtjeshuis in een keurige buurt.

Recente Posts

• Handdoek
• Oh ja!
• Positief
• Even weg
• Vitriool monoloog
• Wie de schoen past...
• Overwin je angst
• Jeetje!
• Bedrog?
• Nieuwtjes
Hosting door HQ ICT Systeembeheer