|
Een vriendin liet per e-mail weten met me mee te leven en stelde een aantal vragen. De antwoord mail plaats ik hier onder, een beetje aangepast om privacy redenen.
Lieve Tat,
Ongelovelijk!!! Jeetje ik sta perplex!!! Wat vreselijk voor je. Daarnaast eigenlijk ook een beetje een opluchting lijkt me voor jezelf te weten dat het beestje een naam heeft, want onderhuids heb jij je dit dus al een lange tijd afgevraagd lijkt me, wat er met je aan de hand is. Je zult uiteraard een heel circus aangaan om dit te stabiliseren. Want ga je hiervoor medicijnen krijgen? Moet je je leven er op gaan aanpassen? Sterkte met alles wat voor je ligt!
Ik zal je vragen ook snel even beantwoorden. Ik krijg inderdaad medicijnen, een soort schildklierhormoon in de vorm van pillen. Ik moet zogenaamd 'ingesteld' worden, net als met diabetes moet bekeken worden op welke dosis je lichaam het beste reageert. Ben vanochtend dus begonnen met mijn eerste pil. Sommige mensen merken na een paar dagen verschil, anderen pas na twee maanden. In de regel is het zo: zo lang je klachten hebt, zo lang kan het ook duren voor je weer op peil zit met medicijnen. In mijn geval zou ik er eerst dus nog wel 2 jaar druk mee kunnen zijn, maar dan ga ik van het meest ongunstige uit. Ik denk dat ik al minimaal 2 jaar klachten heb, sowieso al sinds ik niet meer rook, en dat is in mei van dit jaar alweer 2 jaar..... Het is een 'trigger' voor deze aandoening trouwens, het stoppen met roken. Dat was nog wel het meest bizarre dat ik er over las.
Verder is het voor mij nog behoorlijk abracadabra..... ik moet binnenkort weer bloed laten prikken en zal (wil) ook nog naar een internist. Bloedprikken gaat wel tot de standaard controle behoren. Ach, alles went..... Ik hoef geen rekening te houden met een bepaalde levensstijl, maar ben momenteel wel geneigd om eerder toe te geven dat ik gewoon doodmoe ben. Tot voor gisteren vond ik dat ik me niet moest aanstellen, nu denk ik daar een beetje anders over.
Manlief en ik hebben ons net vorige week ingeschreven bij de sportschool, mijn eerste fitness heb ik achter de rug, en hier ga ik ook zeker mee door, want beweging kan natuurlijk nooit kwaad. Mijn schoonzus heeft deze aandoening trouwens ook. Op zich wel fijn, om met een lotgenoot te kunnen praten. Ze had eerst het omgekeerde, een veel te snel werkende schildklier. Na een jodiumkuur heeft ze een te traag werkende schildklier gekregen.
*wat tekst weggelaten, niet relevant voor hier*
Liefs,
Tatiana
|
