Voor mijn gevoel ben ik de laatste maand alleen maar bezig geweest met mijn stiefdochter en dan bedoel ik natuurlijk 'gevoelsmatig bezig geweest'. Afgelopen week was het hier crocusvakantie en Kwebbel ging van zondag tot en met dinsdag logeren bij een oud-klasgenootje dat inmiddels verhuisd is naar Drenthe. Het oud-klasgenootje, dat ik nu even Mathilda zal noemen (god mag weten waarom) was vorig jaar in de zomer- én kerstvakantie al een paar dagen bij ons geweest, dus was het tijd voor een return-visit.
Op dinsdagmiddag zou Kwebbel thuisgebracht worden door Mathilda en haar moeder. We hadden geen tijd afgesproken. Rond een uur of 3 ging de telefoon. Het was Kwebbel. Ze vertelde dat ze naar het zwembad was geweest en dat ze gevallen was. Ik reageerde daar nogal laconiek op omdat Kwebbel met regelmaat van de klok ergens over of op valt en daar dan een heel issue van maakt. Vervolgens vertelde ze me dat ze op weg waren naar de gynaecoloog. Op dat moment werden mijn ogen zo groot als schoteltjes. Dit soort mededelingen vallen niet meer onder de noemer 'ik kan het beter even melden'. Dan krijg ik van de moeder van Mathilda in het kort het verhaal.
Kwebbel is samen met Mathilda in het nieuwe zwembad te Drenthe. Moeder van Mathilda is daar niet bij, die maakt van de gelegenheid gebruik om snel even de boodschappen binnen te halen. Kwebbel staat in een overvol zwembad in de rij om te mogen springen op een of andere acrobatiekmat als ze een elleboog in haar zij krijgt van de jongen vóór haar in de rij. Ze valt om, achter/zijwaarts het bad in met de benen gestrekt. Dat wil zeggen dat ze met haar kruis vol op de betonnen rand van het zwembad terecht komt en vervolgens gillend van de pijn in het water belandt. Daar word ze gelukkig heel snel weer uit gehesen maar dan ontstaat er paniek bij het zien van zoveel bloed dat tussen haar benen wegkomt.
Om een lang verhaal kort te maken: er is op dat moment een verpleegkundige ambulancebroeder aanwezig, hij is aan het zwemmen met zijn kinderen. Deze meneer geeft het advies om toch wel even naar een arts te gaan. De moeder van Mathilda is met haar naar de huisarts geweest, die een kleine snijwond in de lies meteen geplakt heeft en met zwaluwstaartjes heeft afgedekt. Maar omdat hij de rest niet vertrouwde moest de hele boel door naar een gynaecoloog in het ziekenhuis van Assen. Aldaar constateerde betreffende arts dat hij niet kon onderzoeken zonder Kwebbel geheel onder zeil te brengen. En omdat ze net voor de valpartij een patatje-met had gegeten moest het arme kind eerst ontnuchteren. En alles op een afstand van de bewoonde wereld tot Assen. Het was, om het in populair Limburgs te zeggen, een kwestie van geduld. Gelukkig kon manlief er rond de klok van zessen zijn maar het duurde nog tot ver na middernacht voor hij met Kwebbel weer thuis kwam. Het arme kind was inwendig gehecht en ook de enorme blauwe plek en alarmerende bloedvlekken maakte me niet erg gerust. Twee dagen later moest ze ook nog met spoed naar de tandarts om een rotte melkkies te laten trekken. So much for a holiday.
Inmiddels is Kwebbel met haar oma vertrokken voor een gezellig weekendje quality-time, dat heeft ze wel verdiend. Wat die twee uitspoken samen is mij niet bekend, maar ik heb vaak genoeg de tevreden smoeltjes van zowel grootmoeder als kleindochter gezien om zeker te weten dat ze het erg naar de zin hebben, zo saampjes. En dan kan manlief ook even tot rust komen met de stiefmama..... | 