Tjonge jonge jonge.......... Ik heb me vaker suf gevoeld. Ik heb vaker het gevoel gehad dat ik de Himalaya besteeg bij het traplopen. Ik heb vaker het gevoel gehad dat ik ιcht even moest gaan zitten na die stofzuigbeurt. Ik heb vaker het gevoel gehad dat ik dingen op moet schrijven omdat ik anders het overzicht kwijt raak. Maar zo erg als vandaag? Nee..... helaas is dit een (non)gedenkwaardig dieptepunt... Ik heb alle vervelende symptomen, maar dan ook echt heel direct en heel voelbaar. Niks ontkennen, niks verschuilen..... Gewoon: Tat; je bent ziek. Punt.
Ik zit op mijn negende dag van medicatie. Het kan heel goed dat ik de bekende en beruchte terugslag heb. Je lijf krijgt een lekkere boost doordat je opeens schildklierhormonen van buitenaf toevoegd. Hey!   denkt dat lijf; dα's lekker!! En gaat daar meteen op reageren.
Na een paar dagen blijken die hormonen vιr beneden de behoefte en zakt je enthousiaste lijf als een kaartenhuis ineen. En dan is het zoeken naar de juiste dosering. Ik denk dat ik het zo redelijk omschrijf. Als leek 
Ik voel me echt ongelukkig, wanhopig, very pms-erig. Bah. Bah. Bah. En het erge is: ik ga er geen half uur vroeger door mijn nest in..... ik ben en blijf die koppige nachtuil die denkt; ik kom er morgen tσch niet uit...... dus waar maak ik me druk om.
| 