Ja, het kan altijd erger. En in mijn geval is dat het geval. Na een tweede helse nacht doorgebracht te hebben in wat door moet gaan voor een bed, ben ik met de moed der wanhoop uit dat bed geklauterd en jankend van de pijn naar beneden gestrompeld. Ons huisje is klein, manlief noemt het met een haat-liefde term 'het kabouterhuisje' en er is maar één toilet aanwezig. Dat zit beneden in de gang. Ik heb nog steeds last van verkoudheid en mijn keel, daardoor moet ik vaker iets drinken en op die manier ook vaker naar de wc. Maar dat is echt een martelgang met die rugpijn. Dus daar zat ik. Om 6 uur in de ochtend aan de eettafel, te proberen een zithouding te vinden die het minst pijnlijk was. De eerste ibuprofen was toen nog niet werkzaam. Na een poosje ging manlief's wekker (van andere dingen wordt hij niet wakker) en kwam hij beneden. Zijn werkdag begon vandaag om half acht. Hij gaf me een kop thee en heeft mijn koude voeten in sokken gehuld. Zelf lukte me dat niet.
Ik zat om acht uur klaar om de huisartsenpraktijk maar weer eens te bellen. Heb mijn verhaal uitgelegd en kreeg direct het advies om 'hoog in de pijnstillers te gaan'. Ontstellend vakjargon natuurlijk, maar ook wel geruststellend. Ik kan er wel een poosje zoet mee zijn, met deze pijn. Reken maar op een week, dat is wel het minst, kreeg ik te horen. Dus daar ga je dan. Vier keer per dag 2 paracetamol en als dat nog niet afdoende is mag ik er 3 ibuprofen van 400 mcg per dag bij slikken. Men onderschat het dus niet. Ik ben helemaal geen pijnstillerslikker. Alleen als ik echt erg hoofdpijn heb, en dat heb ik zelden, wil ik nog weleens een paracetamolletje naar binnen werken. Maar nu ziet het er naar uit dat ik de complete voorraad er binnen een week doorheen ga jassen. Want alles, echt alles is beter dan die verdomde pijn in mijn rug.
|
