Als je mijn gemiddelde werkweek (18 uur) vergelijkt met die van mijn lief (60 uur) is het niet verwonderlijk dat het grootste gedeelte van het huishouden op mij neerkomt. Ik vind dat uiteraard niet altijd even leuk maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben in dit leven. Boodschappen doen vind ik dan weer helemaal geen straf. Ik bekijk iedere week redelijk obsessief alle aanbiedingen bij Lidl, Aldi, C1000, Super de Boer en Dirk. (We zijn rijk bedeeld in dit dorp maar zitten toch zonder AH, hoe is het mogelijk) en als daar leuke (lees interessante en echt voordelige) aanbiedingen bijzitten ga ik inslaan. We beschikken in ons poppenhuisje over een ruime voorraadkelder (dat dan weer wel) dus die kan tot crisishoogte gevuld worden als het moet. Gezien mijn hamstergedrag zou je haast denken dat ik 'de oorlog nog heb meegemaakt'. Ik ben van '68, dus dat kan niet. Het zal wel in de genen zitten ofzo.
Maar nu ik even niet zo mobiel ben (lees; kreupel als de Klokkenluider van de Notre Dame) moet manlief na zijn werk wel even op pad naar de supermarkt. Ik maak dan een lijstje (zoals het hoort, ik ben een keurige huisvrouw) en manlief gaat braaf alles kopen wat er op dat lijstje staat. Niets meer en ook zeker niets minder. Hij sleept het ons poppenhuis in en bergt alles ook nog netjes op, onder toeziend oog van de DC (Domestic Manager).
Ik blijf me verbazen over dit fenomeen. Waarom lukt mij dat niet? Is het omdat ik steeds lijstjes maak die maar half compleet zijn? Dat ik in de winkel allerlei dingen tegenkom waarvan ik denk; 'Oh ja, dat is ook bijna op'? Of heb ik gewoon last van koopziekte. Hoe het ook zij, die tijdelijke invaliditeit mag dan voor mij niet zo gezond zijn, voor onze bankrekening is het dat zéker wel. | 