Kopzorgen inderdaad. Over Kwebbel. Het vorige blogje schreef ik gisteravond in zwaar geëmotioneerde toestand. Misschien maar even een korte uitleg daarover.
Op het eerste gezicht is er niets mis met Kwebbel. Ze is een blonde 10-jarige met dromerige blauwe ogen en een heel vriendelijke aard. Ze is behulpzaam, gezellig, sociaal, altijd in voor een praatje. Ze past zich in iedere situatie aan, zonder moeite. Althans, dat denken we.
Des te lastiger is het om dan je vinger te leggen op de dingen die opvallen bij Kwebbel. Was ze maar zo'n typische rondstuiterende ADHD'er. Of een uitgesproken autist. Want dan waren haar 'stoornissen' veel eerder opgevallen door mensen uit haar omgeving. Haar moeder, zelf iemand met ADHD, heeft inmiddels al een paar keer aangegeven dat haar niets bijzonders is opgevallen aan haar dochter. Ze ziet het simpelweg niet, waarschijnlijk vanwege haar eigen ADHD. Wel merkte ze laatst op dat ze het jammer vind niet zo'n echte vriendschapsband met haar dochter te hebben. Iemand met wie je even gezellig de stad in gaat of op een terrasje gaat zitten. Dit shockeerde me enorm. Niet omdat ik haar veroordeel maar omdat ik precies hetzelfde gevoel heb, maar vaak gedacht heb dat dit voortkwam uit het ontbreken van een bloedband. Dat dit de oorzaak was van het ontbreken van een band met mijn stiefdochter.
Langzaam begint het echter tot mij en manlief door te dringen dat er waarschijnlijk meer aan de hand is met Kwebbel dan 'alleen ADHD'. We hebben eens zitten terugdenken en feiten zitten koppelen. Als Kwebbel thuis komt uit school vertelt ze niets. Ik vraag haar uiteraard of ze een leuke dag heeft gehad en wat ze allemaal gedaan heeft. Dan antwoord ze daarop, ze somt de dingen op die de revue gepasseerd zijn, rekenen, topo en wat ook maar. Maar nooit, echt nog nooit heb ik haar een verhaal horen vertellen over wat er gebeurd is op school. Wat de meester verteld heeft in de les. Waar de spreekbeurten van klasgenoten over gaan. Wie er wel en niet meededen met gym. Wie er jarig was of wie er ziek was. Wie een leuke mop verteld heeft of wie een nieuwe jas aanhad. Nooit.
Tijdens de rapportbespreking aan het begin van dit jaar ben ik voor het eerst mee geweest. Ik ken het klaslokaal van Kwebbel wel, de meester ook, maar nu had ik eens de gelegenheid om op mijn gemak rond te kijken. Er was een hoek ingericht met zaken over de Tweede Wereldoorlog. Meester vertelde dat hij zoveel enthousiaste reacties kreeg van ouders die vertelden dat hun kinderen honderuit vertellen over de oorlog. Kwebbel niet. Ze heeft het er met niet één woord over gehad. Terwijl ze in de klas een mooi verhaaltje had kunnen vertellen over haar bezoek aan Amsterdam op 4 mei vorig jaar, waar we getuige waren van de kranslegging bij de Dam door Hare Majesteit. Het komt niet in haar op om iets te vertellen. Zo vertelde ze bijvoorbeeld ook niet dat ze gepland stond in januari voor een spreekbeurt. Die dag was ze aan de beurt, de meester vroeg haar om te beginnen met haar spreekbeurt en ze zei doodleuk dat dat niet ging, omdat ze niets gedaan had. Bij wijze van uitzondering maakte ze daar thuis wel een opmerking over, op zodanige manier dat ik na wat doorvragen maar eens poolshoogte ben gaan nemen op school en daar uiteraard ontzettend schrok van deze stunt.
Helaas geldt dit voor alles. Ze is in de afgelopen mei-vakantie een hele week in België geweest met haar moeder, haar stiefvader, haar broertje, haar opa en haar oom. Haar oom ziet ze niet vaak, hij woont in het buitenland. Ze heeft een eenwieler-fiets van haar oma gekregen. Niet één woord heeft ze losgelaten over wat ze beleeft heeft. Wat ze gezien heeft. Hoe het met haar oom was. Of het leuk of moeilijk was om op zo'n eenwieler te fietsen. Uiteraard vragen wij of ze een leuke vakantie gehad heeft. Dan dreunt ze het op; we hebben twee keer gezwommen en zijn naar PlopsaKo geweest. Daar blijft het bij. Als je doorvraagt krijg je een paar vage antwoorden over spelletjes enzo. That's it. C'est tout.. En ik ken haar niet anders. Dus ik hoor haar nooit terugdenken aan een verjaardagsfeestje waarbij een buikdanseres kwam om een workshop te geven. Ook hoor ik haar nooit over het logeerfeestje van afgelopen weekend waar ze met 10 kinderen in een huiskamer de hele nacht hebben liggen keten. Ze vertelt dat ze wilde slapen maar dat dit niet erg goed lukte en dat een van de meisjes wel sliep en in haar droom allemaal rare gebaren maakte. Dat is het dan weer. Met enig doorvragen kom je erachter wat ze gegeten hebben en krijg je wat meer details maar alleen als je de juiste (gerichte) vragen stelt. Ze antwoord op die vraag maar ziet daarin geen aanleiding om uit zichzelf verder te vertellen.
Nooit vraagt Kwebbel om zakgeld, nieuwe kleren, andere schoenen, een snoepje, een uitje, waar gaan we dit jaar naartoe op vakantie, wanneer zet papa het zwembad weer in de tuin, waar zijn de poezen, die heb ik gemist. Niets. Nooit. Nooit zal Kwebbel vragen wat wij gedaan hebben in de week dat zij bij haar moeder was. Wat wij gegeten hebben. Nooit zal ze vragen of ze bij een vriendinnetje mag spelen. Nooit zal ze vragen of ze iemand mag bellen. Dit doet ze slechts als ze door mij of door iemand anders op het idee gebracht wordt.
Het besef dat dit waarschijnlijk nooit bij zal trekken, dat mijn uitvluchten als 'ze is nog zo jong, dat komt wel' of 'als ze wat ouder is neemt ze vast ook wel wat meer initiatief' niet langer op zullen gaan, dat besef begint langzaam door te dringen. Dat Kwebbel iemand is die niet sociaal is, terwijl ze dat van de buitenkant wel lijkt. Dat Kwebbel iemand is die geen emotionele banden aan kan gaan, terwijl ze aan de buitenkant zo spontaan lijkt. En oei, wat doet dat pijn...
|
