Ik was 33 toen ik mijn eerste auto kocht. Natuurlijk had ik daarvoor ook weleens een auto maar die stond nooit op mijn naam en ik zat nooit achter het stuur. Nee, ik bedoel een auto, helemaal van mij alleen. Met mijn eigen kentekenpapieren bij mijn rijbewijs. Dat had ik op dat moment trouwens ook nog maar een jaar of 3.
Ik werd verliefd op een donkerblauwe Citroën BX. Een Citroën is een auto voor kunstzinnige, artistieke mensen, wist mijn vader mij destijds te vertellen. Goh, en dat wist ik niet eens van tevoren *angelface*. Liefkozend noemde ik mijn auto "Biks". Het is BX als je het heel snel zegt maar ik vond het leuk klinken, heel vriendschappelijk. Ik en mijn Biks. Trots voelde ik me, als Biks de wielen omhoog krikte nadat ik mijn sleutel erin gestoken had. Heerlijk was het, om vanuit mijn woonplaats vlakbij de Duitse grens 'gewoon even boodschappen te doen in Duitsland', zoals veel mensen dat daar doen. Met de fiets doe je zoiets niet en met het openbaar vervoer is al helemaal geen optie. Ik reed ook in Biks naar mijn werk. Een stukje van niks, maar na 33 jaar OV wilde ik nu graag eerst een poosje met Biks. De kruising was een heel overzichtelijke. Hij was leeg. Er kwam iemand van links in een knalrode Citroën Picasso. Ze reed zo hard richting kruising dat ik me begon af te vragen of ze wel wist dat ik voorrang had. En voor ik het wist zat ik met mijn armen overstrekt, mijn ogen op schoteltjes en gillend vlakbij, tegen, in en weer voorbij de rode Citroën....
De lantaarnpaal op de stoep heeft mijn dollemansrit beeindigd en ik kon alleen maar hysterisch huilen. De motorkap belemmerde mijn uitzicht maar ik zag wel heel goed hoe er rook onder vandaan kwam. Trillend stapte ik uit en ging naast de auto staan. Daar zag ik dat de lantaarnpaal dubbelgeklapt was en half onder mijn auto zat. De mevrouw uit de rode Citroën stapte ook uit, kwam naar me toe, zei heel kalm dat ze me niet gezien had en vroeg waarom ik zo geschrokken was.... Een man kwam aangerend vanuit een huis, begon onder de motorkap aan de accu te morrelen en even later hoorde ik sirenes. Een politieagent vroeg me hoe ik me voelde. Hij informeerde of ik ook last van mijn nek had. "Ik weet het niet. Een beetje wel geloof ik" zei ik nog steeds niet helemaal kalm. Weer sirenes. In no time lag ik op een brancard en werd met een nekkraag naar het ziekenhuis afgevoerd. Daar bleek het later allemaal heel erg mee te vallen. Maar dat gold niet voor Biks. Ze was tot mijn verdriet total-loss. En ik had haar net 3 weken! Op dat moment besloot ik dat ik me nooit meer zou hechten aan een auto, laat staan dat ik hem of haar een naam zou geven.
Ik kreeg meer van de verzekering terug dan ik voor Biks betaald had en een poosje later kocht ik mijn tweede auto. Een 5-deurs donkerblauwe Renault 21. Een slagschip inderdaad. Want ik had me heel goed gerealiseerd dat het anders met me zou zijn afgelopen als ik in een klein koekblikje tegen die rode Citroën en die lantaarnpaal was geklapt. Ik reed nog geen 50 en toch, zo'n enorme klap. Het heeft mijn kijk op auto's voor altijd veranderd. Als er op dat moment iemand op die stoep gelopen had, bij die lantaarnpaal.... Dat zijn scenario's die ik af en toe nog steeds voorbij zie komen, op de meest ongelegen momenten. Trauma, noem je zoiets geloof ik.....
Zeven jaar heeft de Renault 21 het volgehouden. Met genoegen liet ik er een radio-cdspelertje inbouwen door de garage aan de overkant. Ik liet mijn bestuurdersstoel repareren toen ik opeens in een schommelstoel achter het stuur zat omdat er iets afgebroken was. Ik belde de wegenwacht omdat ik niet wist hoe ik die lekke band moest verwisselen nadat ik over een beugelflesje gereden was. Ik belde de wegenwacht omdat er allemaal rode lampjes op het dashboard knipperden en rook onder de motorkap uit kwam. Ik liet mijn auto nakijken en repareren omdat de wegenwacht me vertelde dat er niet genoeg koelvloeistof in de wagen zat en ik de motor bijna opgeblazen had. Ik was bij vorst altijd lichtelijk panisch om op tijd op mijn werk te komen omdat de kachel en de blower het niet goed deden. Ik raakte gewend aan het piepje in het stuur. Aan de kapotte interval van de ruitenwissers. Aan de nukken van de achterruit-verwarming. Aan de kapotte veer in de kofferbak zodat die nooit meewerkt als je hem opent. Ik raakte gewend aan het missen van een trekhaak en centrale deurvergrendeling. Aan sturen zonder stuurbekrachtiging. Aan geluidsoverlast boven de 80 km/u, zodat je de radio niet meer kunt horen. Ik reed met de Renault een half jaar lang op en neer naar Friesland en eenmaal daar werd het langzaam niet veel meer dan een veredelde boodschappenwagen.
De Renault is nog steeds vrijwel roestloos maar vertoont wel steeds meer gebreken. Dus hebben we besloten om een andere auto te zoeken. Een grote auto weer, alleen al omdat manlief met zijn bijna-twee-meter comfortabel wil zitten en rijden. Dus binnenkort moet ik afscheid nemen van mijn ouwe trouwe blauwe Renault 21. Hij mankeert technisch vrijwel niets en ik heb er dan ook best moeite mee. Misschien mag hij nog even een paar maanden op de stoep staan. Of komt iemand hem voor een klein rotprijsje nog ophalen. Ik ben er nog niet helemaal uit. Ook de Skylge-sticker op de bumper zal ik missen....
| 