Buiten is het een graad of 26, de warmte drukt en ik loop een supermarkt binnen. Het is er niet druk en lekker koel. Een vrouw voor me loopt van het ene schap naar het andere en op het moment dat ze mij passeert zie ik dat er een klemmetje onder haar haar uitsteekt, vlakbij haar oor. Het is een klemmetje in dezelfde kleur als haar kapsel, maar geen haarklemmetje. Ik herken het meteen. Het is van een pruik.
Haar coupe is nét iets te egaal van kleur en nét iets te strak gekapt. Daardoor kan ik meestal al zien dat het om een pruik gaat maar bij het zien van dit klemmetje wist ik het zeker. En ik dacht: Wat moet ik nu doen? Haar een seintje geven of net doen alsof ik niets in de gaten heb?
Het klemmetje was voor mij zichtbaar, dus voor anderen ook, was mijn redenatie. De reden dat iemand een pruik draagt heeft meestal te maken met een ziekte en dat hoeft lang niet altijd om de gevolgen van kanker en een bijbehorende chemokuur te gaan. Denk aan de perikelen rondom de recente stunt van een roddelblad om Sylvie van der Vaart met een kaal hoofd in een fototrucage af te beelden en je weet hoe gevoelig deze zaken liggen.
Uiteraard dacht ik ook weer aan mijn moeder. Ze besteedde altijd veel aandacht aan haar kapsel, deed onvermoeibaar kleuren in het haar om het grijs te maskeren en knipte er zelf soms lustig op los. Ze droeg na de tweede chemokuur ook meteen een pruik, wilde niet met een kaal hoofd de straat op. Ze had een soortgelijk exemplaar als de mevrouw die ik in de winkel tegenkwam en ik had dat ding eens opgezet na de klaagzang van mijn moeder dat het echt vreselijk irritant was om met zo’n geval op je hoofd te lopen. Het is warm, het broeit, het gaat jeuken, het voelt niet comfortabel. Aan de binnenkant zit een netje dat om je hoofd past. Aan dit netje zitten de nepharen bevestigd. Om het netje beter op zijn plek te kunnen houden zit er een elastieken bandje aan met twee haakje, die lijken een beetje op een ouderwets behabandje. Je kunt het verstellen zodat het beter past en het is de bedoeling dat niemand het ziet. Anders kun je beter meteen met een bord op je voorhoofd naar buiten gaan waarop staat dat je een pruik draagt.
Dus, wat moest ik doen? Ik passeerde haar nog een paar keer en zag inmiddels ook een jongere man bij haar, ik vermoed dat het haar zoon moest zijn. Later zag ik ze samen in een auto stappen, hij reed. Ze maakte geen zieke indruk maar daar kun je niets op baseren. Ik wist niet, wat ik ermee moest.
Zo zijn er dagelijks dingetjes die ik associeer met de zwartste periode in mijn leven, waarin ik binnen 3 maanden tijd letterlijk alles verloor wat me dierbaar was. Ik kreeg een miskraam na 13 weken zwangerschap, verloor mijn moeder aan kanker en mijn ouderlijk huis omdat het leeg moest. Mijn toekomst toen ik erachter kwam dat mijn destijds echtgenoot vreemd ging met een vriendin van mijn moeder, aan wie ik nota bene net al mijn moeder’s kleding gegeven had. Ik had ook net mijn fulltime baan ingeruild voor een parttime baantje om mezelf wat meer rust in het hoofd te gunnen en met het mislukte huwelijk verloor ik ook mijn eigen woning omdat ik die niet kon betalen, en de vader voor mijn toekomstige kind. Ik verloor daarbij nog veel meer dromen en illusies en kreeg er veel angst, achterdocht, wantrouwen en woede voor terug. Ik was op het nulpunt en misschien nog wel dieper.
Om suïcide niet nog verder aan de oppervlakte te brengen ben ik toen naar een psychiater gegaan en ben met anti depressiva begonnen. Het waren de hoogtijdagen van de Prozac generatie. De psychiater, een replica van Sigmund Freud wist mij al snel te vertellen dat ik zeer waarschijnlijk een chronische depressie had, al sinds mijn puberteit. Die was inderdaad niet over rozen gegaan maar dat heb ik altijd op de leeftijd gegooid. Waarschijnlijk had hij gelijk.
Ik heb me redelijk goed door deze periode heen geworsteld. Stopte na anderhalf jaar met Prozac, bezocht een psycholoog die me weer een heel eind op de rit hielp en kon weer verder. Dat is nu zo’n 9 jaar geleden.
In de tussentijd is er ook weer erg veel gebeurt en helaas was niet alles even positief. Ik ervaar vrijwel dagelijks negatieve associaties die te maken hebben met een miskraam, kanker, het verlies van een ouder, depressie, ontrouw, overspel. Niet gezond dus, zelfs al had ik een gezonde geest gehad. Dus tergend langzaam ben ik toch weer teruggegleden in dat zwarte gat. Weliswaar lang niet zo diep als destijds, en echt, ik tel mijn zegeningen. Maar ik heb toch weer voor hulp aan de bel moeten trekken. De maatschappelijk werkster die ik onlangs twee keer bezocht constateerde samen met mij dat mijn rugzak nog steeds veel te groot en te zwaar is. Dat die chronische depressie nog steeds, of wéér, zijn verwoestende werking heeft op Tat en dat er wellicht ook sprake zou kunnen zijn van een vorm van PTSS. En hoe langer ik daar over nadenk, hoe meer ik denk dat ze gelijk heeft. Tijd dus, om in de spiegel te kijken en gericht op zoek te gaan naar hulp. Morgen eerst maar weer eens naar de huisarts…
Want hoe ouder ik word, hoe meer ik me realiseer dat het niet om de generale repetitie van mijn leven gaat, maar om mijn leven zelf. En dat is verdomd de moeite waard. Nu alleen dat knopje nog zien om te draaien…
Artist: Banderas
Title: This Is Your Life
Where is the purpose in your life
Where is the truth
Do you remember your hopes
Your dreams
They are no longer your own
This day is for loving your own life
Don't let this world capture your heart
Your passion lost to a thousand themes
Surrendered to the screen
This is not a story
This is not a book
this is your life
And this is not a play
Some TV show you've seen
This is real life
There is no rehearsal
No second chance
No false start
no
better circumstances
This is not a story
This is not a book this is your life
And this is not a play
Some TV show you've seen
This is reallife
You know that
| 