Het leven kabbelt voort, net als de zomer. Jammer dat het nu toch weer een echte Hollandsche kwakkelzomer dreigt te worden, precies wanneer de schoolvakantie begint. Kwebbel was hier meteen maandagavond al weer. Haar moeder is maandagochtend vroeg bevallen van een jongetje en dat moest er op het laatst met zoveel geweld uit dat het arme ventje er een gebroken bovenarmpje aan over hield. Moeder zelf was ook niet meer geheel intact bij het geboortekanaal dus die zijn afgevoerd naar het ziekenhuis. Kwebbel en haar andere broertje zijn geparkeerd bij een tante maar tegen zessen belde ze toch met een beetje zielig stemmetje op of ze bij ons kon komen. Dat gebeurde uiteraard.
Dinsdagmiddag ben ik in onze nieuwe zwarte bolide met Kwebbel naar het ziekenhuis gereden voor kraambezoek. Een dubbele airco, cruise-control, elektrisch verstelbare spiegels, elektrische ramen, centrale deurvergrendeling, verstelbare stoelen, zowel voor- en achteruit als omhoog en omlaag, een muzieksysteem dat je nog goed kunt horen, ook als je boven de 80 km/u rijdt, een cd-speler die álle ceedeetjes pakt, een laadruimte waar je met gemak een tweepersoonsbed van zou kunnen maken, een wegligging waar je u tegen zegt, en dan het allerbelangrijkste: stuurbekrachtiging en een automatische versnelling. Wat wil je nog meer? Weinig! Ik heb met respect nog even gezwaaid naar mijn ouwe trouwe blauwe die om de hoek in een parkeervak staat. Maar de kans dat ik daar nog eens een stukje in zal rijden is minimaal. Ik ben helemaal om!
In het ziekenhuis kon ik meteen zien waarom het zo'n moeizame bevalling was. Dit ventje is echt al heel groot. Hij lijkt als twee druppels water op zijn drie jaar oudere broertje. Die snapt er maar niets van, waarom de baby en zijn moeder in het ziekenhuis moeten blijven. Gelukkig zijn ze gisteren alletwee weer thuis gekomen maar dat gebroken armpje maakt het er wel wat lastiger op. Zo kan het babietje niet op schoot bij zijn grote zus of zijn grote broer maar mag ook niet in bad etc. Zielig hoor. Over drie weken moet alles weer in orde zijn en ik hoop dat Kwebbel dan haar grote-zus-kwaliteiten tentoon kan spreiden en lekker kan tutten met haar levende babypop. |
