Het zal ongetwijfeld een combinatie van factoren zijn maar vandaag voel ik me ongekend klote!  Ik ben weer zo moe, op het moment dat ik wakker werd (rond half 10) voelde ik me al uitgeput. Ik had ook trek in eten, dikwijls een teken dat het niet lang meer duurt voor ik ongesteld word. Tussen medicijnen innemen 's ochtends en ontbijten moet minimaal een half uur zitten. Dat kon ik maar net afwachten...
Gisteravind ging ik helemaal op in de voorbereidingen en de plannen voor het kinderfeestje. Ik was van plan om vandaag heel veel te doen, inmiddels is het bijna 15:00 en ik ben nog maar net aangekleed. Ik hιb wel veel gedaan (strijken, stofzuigen, toilet schoon, afwas gedaan) maar heb een gevoel van zelfmedelijden en boosheid. Het gevoel dat ik alles alleen moet doen, dat ik nog meer begrip van 'onbekenden' krijg dan hier thuis. Eigenlijk zijn er nauwelijks conflicten over de huishoudelijke taakverdeling sinds we samenwonen, maar ik merk dat er nu toch wat wrijving van mijn kant aan het ontstaan is. Komt natuurlijk omdat het me allemaal zo veel moeite kost. Ik heb daarnet zelfs overwogen of het de moeite waard is om te onderzoeken of ik in aanmerking kom voor Thuiszorg...
Ik zat eergisteren een stukje te lezen op het HypoForum en las hardop voor wat er met een lotgenoot aan de hand was, een hele waslijst aan klachten waaronder recentelijk zelfs borstkanker. Ik zei: Goh, dan heb ik nog niet zoveel reden tot klagen' Antwoord naast me was "Nee". Ik werd er stil van..... en die opmerking gaat dan weer een eigen leven leiden.
Nee, het is niet leuk als je partner loopt te klagen over kwaaltjes en klachten. Je kunt er niets aan veranderen. Je kunt het niet verbeteren, maar ook niet voelen. Dat begrijp ik. Aan de andere kant moet ik ook mijn ei kwijt, dus hoe pakken we dit dan aan?? Ik word er boos, verdrietig en angstig door.... Hoe moet dit verder? Komt het goed, zal het beter gaan, zal het misschien slechter gaan? Ik voel me bij tijd en wijle zo vreselijk beroerd, ik zou willen dat je het aan de buitenkant aan me zou kunnen zien. Dan wist ik tenminste zeker dat mensen me niet als een 'aansteller' zouden bestempelen of zouden denken: Kom op, niet bij de pakken neerzitten...!"
Wat de reden ook is, soms wil je gewoon niet horen dat het allemaal wel meevalt. Soms wil je gewoon een potje janken en een grote warme arm om je schouder. Met veel troost.
Ik ken mezelf niet meer en ik mis me!!   | 