Twee keer per week kun je hier in het dorp je bloed laten prikken, en wel tussen 08:00 en 08:45 op dinsdag en donderdag. Lukt dit niet, dan kun je naar het ziekenhuis in Heerenveen, waar ze een doorlopende voorstelling hebben. Amper geslapen vannacht dacht ik slim te zijn door er voor te zorgen dat ik al om 07:45 aanwezig was. De vorige keer was het namelijk heel druk. 'En waarom zou dat dit keer dan anders zijn, Tat' zegt een stemmetje me nu.... Inderdaad. Om 07:45 zaten er al zo'n 25 mensen te wachten in het wachthok. Ik zeg met opzet 'hok' omdat dit de beste omschrijving is. Een vierkante kamer van ca. 6 bij 6 meter, met alleen maar stoelen tegen de wanden. Als je binnenkomt kijken 25 paar ogen je onderzoekend aan en scannen je van top tot teen. In de vroege ochtend moet je het woord richten tot deze massa, je wilt immers weten wie er als laatste is binnen gekomen zodat je weet wanneer je aan de beurt bent. Verwarring, een helder antwoord geven op een simpele vraag is niet de meest makkelijke opdracht voor een groep van 25 mensen die maar 1 ding gemeen hebben. Ze zitten er allemaal om zich in hun arm te laten prikken om zodoende een paar buisjes bloed te kunnen vullen voor onderzoek....
ALs je dan toch uiteindelijk achter bent wie er voor jou in deze bloedcultuur stapte, ga je ongemakkelijk zitten en staart wat naar de grond. Recht voor je uit kijken levert zonder twijfel oogcontact op met degene die 6 meter verder tegenover je zit. En daar heeft Tat niet veel zin in. Tat zoekt dus haar toevlucht in de telefoon. Het sms gedeelte wel te verstaan. Afleiding zoeken enzo, tijd doden. De vrouw naast me begint zich steeds ongemakkelijker te bewegen en als er verderop een man is opgestaan, doet zij dat ook, loopt richting de vrijgekomen stoel en zegt tegen de man die daar naast zit: "Ik kom even bie joe zitt'n." (Op z'n onvervalst Stellingwerfs hθ... ) "Die mevrouw is aan 't bellen....."
Waarop die man naast haar op luide toon zegt:"Ja dat is een generatie verschil hθ. Ik heb ook zo'n ding maar ik moet er toch niet aan denken dat het mijn leven gaat bepalen. Ik neem 'm nooit mee." zegt hij op niet mis te verstane wijze. " Nσσit!" zegt hij er ter bevestiging nog een keer achteraan.
Dit trek ik niet meer, zoveel shit op een vroege ochtend. Ik sta op en loop de deur uit. Daar staan enkele tafels in een halletje dat toegang geeft tot de prikpost. Ik ga op een tafel hangen en wacht mijn beurt af. Drie kwartier wachten tot ik aan de beurt ben. Een prikzuster is nog met de buisjes van de vorige cliλnt bezig als ik mag zitten. De naald zit er zo in, de buisjes zitten zσ vol en ik haal opgelucht adem. Dit is weer achter de rug. Volgende keer rij ik naar het ziekenhuis in Heerenveen. Op een tijdstip dat mνj uitkomt.....
Vrijdag is de uitslag binnen.
| 