Als een boksbal voel ik me. Een murw geslagen boksbal die net iets teveel te incasseren heeft gekregen en letterlijk stijf staat van de dreunen.
Ik ben net ontslagen. Mijn bijbaantje in het gezin liep al een tijd helemaal niet lekker, misschien even een situatie schets. Gezin met 4 kinderen van 4, 8, 10 en 12 jaar. De kinderen van 8 en 12 jaar zijn ADHD (en dat is in dit geval ook echt zo), de andere twee zijn druk en gefrustreerd omdat ze moeten knokken tegen die ADHD'ers. Gezin heeft een leuke boerderij op het platteland gekocht maar moeten nog 3 maanden in een stacaravan naast het huis wonen omdat de verbouwing nog niet klaar is.(je moet wat over hebben voor je gezinsgeluk  )
Vorige week had ik al een flinke aanvaring met ADHD'er van 8 die me al haast deed besluiten om ter plekke mijn boeltje te pakken en te vertrekken. Uit fatsoen en verantwoordelijkheidsgevoel doe je zoiets natuurlijk niet. Gisteren was het raak met probleemgevalletje van 12. Was nog geen minuut binnen of er was al ruzie in de keet. Ook daarop reageerde ik zeer geirriteerd en bedacht dat ik dit niet meer wilde. Bij thuiskomst van de moeder vertelde ik haar (voor de zoveelste keer) dat het niet lekker liep, dat ik vond dat we moesten praten omdat er dingen fout lopen. Dat was goed, en we spraken een tijd af voor volgende week.
Vanochtend werd ik gebeld met de mededeling dat die afspraak van volgende week te lang duurde, dat de situatie niet gelukkig was en dat niemand er verder gelukkiger van werd en dat ze een andere oplossing ging zoeken en met mij niet meer verder wilde.
Gelijk heeft ze. Smijt de deur voor dialoog dicht, geef persoon in kwestie in niet mis te verstane woorden binnen een telefonische minuut even een trap na en ga verder met je leven.
Ben ik nou echt rijp voor een psychiater?? | 