Ik plaats even wat stukjes van het Hypoforum (die ik dus niet zelf geschreven heb) opdat zoveel mogelijk mensen kennis kunnen nemen van wat hormonen met een mens kunnen doen. In de hoop op wat meer begrip voor Hypo's en andere hormonale wrakken:
Ik merk dat ik de laatste tijd vaak een zgn. 'kort lontje' heb.  Ik kan soms vreselijk uit m'n slof schieten om futiliteiten. Met name naar de kinderen toe en m'n man. Ik schrik daar zelf ook van.
Herkenbaar?
Commentaar:
Ja 
Ik kan als ik hypo ben echt maar een ding tegelijk. Nu ik beter ben ingesteld merk ik dat dat vooruit gaat maar het is nog niet zoals vroeger.
In een gezin moet je gewoon heel veel ballen in de lucht houden........en daar wordt je erg moe van en je raakt heel erg uit je hum als je op je tenen loopt en je hebt het gevoel dat je de zaak niet onder controle hebt zal ik maar zeggen.....
en ja dan schiet je wel eens uit je slof ............
Commentaar:
Bij mij wisselt het op dit moment hevig [ en dat terwijl ik al 16 weken op de zelfde dosis zit]
    en dan weer van voren af aan met niet altijd goede moed ,ik wil af en toe wel door de 
Het is echt een hormonale hel
Het wisselt echt heel snel bij mij .thuis is er nog niemand de dupe van geworden maar een docent op school was vorige week het haasje en dat terwijl ik haar juist hartstikke aardig vind
Houd het dan ook nooit es op??? Het maakt me helemaal in de war en ik voel me echt hopeloos 
Vandaag gaat het tot nu toe aardig goed , had de moed om naar de kapper te gaan [als je haar maar goed zit  ] Zit gezellig met de kapster te babbelen vraagt ze mij over de opleiding die ik doe en ikke helemaal in 
Krijg ik een bemoedigend schouder klopje en een exuus van haar
terwijl ze er niets aan kan doen en ikke ook niet,drie minuten later is het weer helemaal oké met mij [alleen speelt er dat liedje dan door m'n hoofd "ik ben mezellef niet en al die jaren nooit geweest !!! ik ben de gangmaker op het verkeerde feest "]
Het aller ergste vind ik nog ,dat het er in sluipt, je overvalt ,je geen ideeeee hebt in eerste instantie waar het vandaan komt ,je aan alles gaat twijfelen , je het antwoordt niet kunt vinden en denkt dat je hartstikke gek wordt, ik ondertussen in paniek ben omdat niets meer wil lukken [ ik m'n opleiding wel in de wilgen kan hangen want concentreren is er niet meer bij ] en héél langzaam dringt het tot me door dat ik weer eens in die hormonale achtbaan terecht ben gekomen en slaak dan een zucht van verlichting ;
Is DAT 'T waar ik zo'n last van heb !!!!!!!!!!![hormonale dysbalans in lijf en leden en in m'n hoofd ]
Dan raap ik alle moed weer bij elkaar en ga vanaf dit punt weer verder in onzekerheid in de hoop dat het ééns een keer goed komt .
| 