Ik ben me lam geschrokken. Frédérique Huydts is vandaag op 38-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van darmkanker.
Hieronder de link naar het nieuwsbericht zoals dat op
http://www.telegraaf.nl/prive/36426061/Frédérique_Huydts_overleden.html te lezen is.
Ik heb het begin van 'Wie is de Mol' gevolgd. Het is een leuk programma en als al die BN'ers er aan mee doen vind ik het eigenlijk nog leuker. In de tijd dat ik nog in Den Haag woonde zag ik haar heel soms weleens in mijn stamkroegje, Frédérique..... Ze werd bekeken, nagekeken, bewonderd. Een mooie dame die respect afdwong, niet alleen door haar uiterlijk maar ook door de prestaties op haar vakgebied.
Ik zag haar voor het eerst na haar chemokuren weer in 'Wie is de Mol' en toen zei ik al tegen Manlief: wat staan haar ogen toch vreemd. Die blik, die de dood reeds in de ogen heeft gezien.... Ik herken ze nog van mijn moeder, toen ze zo vreselijk ziek was. Het is niet goed met die meid, zei ik nog...... 
Ontdaan en huilerig scharrel ik wat door het huis. Manlief is net even naar de sportschool, het eten staat op en ik heb mijn hoofd nergens bij, behalve bij de impact die kanker iedere keer weer teweeg brengt. Er zijn zoveel nieuwsberichten die me koud laten. Overstroming in Tsjechie? Heel naar maar het raakt me niet. Oorlogen in het Midden-Oosten? Afschuwelijk maar ik ben er inmiddels imuun voor geworden (of heb me er voor afgesloten)
Als ik het eten sta op te scheppen komt Manlief naast me staan en vraagt me wat me nou erger raakt; het feit dat ze overleden is of het feit dat ik dat misschien al min of meer zag aankomen? Stamelend zeg ik 'Allebei' en laat de tranen nu maar de vrije loop.....
Het bericht over een moedige jonge vrouw die heeft geknokt, geknokt en gevochten, die dacht dat ze er weer helemaal boven op was, die vond dat ze het niet kon maken om dood te gaan omdat haar ouders al haar broer verloren hadden...... Een jonge, mooie, veelbelovende vrouw heeft de strijd verloren.
Dat raakt me recht in mijn hart.  | 