De ontdekking van het jaar deed ik vandaag! Ik schreef al eerder over de bloedprikdrama's hier in het dorp. Twee keer per week 3 kwartier in een hok als was je een varken gereed voor het abbatoir .... nee, deze Tat neemt andere maatregelen. Gewoon bloedprikken in het lab van het ziekenhuis behoort namelijk ook nog steeds tot de mogelijkheden...!
Iedere werkdag tussen 8:30 en 16:30 kun je er terecht met je prikformuliertje. Parkeren is gratis als je binnen 20 minuten je zaakje kunt afhandelen: moet ik nog meer voordelen benoemen?
Zo gezegd zo gedaan, het is er altijd een enorme drukte bij de Tsjongerschans in Heerenveen (tjonge jonge jonge inderdaad), de toegangsweg is eigenlijk veel te krap en het parkeerterrein is een noodgreep, maar goed. Ik heb mijn auto op een normale plek kunnen zetten en loop richting pas-verbouwd-dus-imposante hoofdingang. Hedendaagse architectuur maakt bij voorkeur gebruik van vierkante meters glas en zodoende zie ik mezelf aan komen lopen in spiegelbeeld.... Ik wend mijn blik af maar weet natuurlijk best dat ik dat ben, daar in die reflectie. Zo dik... ben ik dat??
Echt... ik herken mezelf maar ook weer niet. Nooit gedacht dat ik als dikkertje door het leven zou gaan. Ik zie dikke dames in mijn dagelijks leven en probeer mezelf te vergelijken: ben ik zo dik als die? Of ben ik slanker? Heb ik ook zo'n ontzettend dikke reet? Hoe werk ik mijn onderkin(nen) weg??
Het moge duidelijk zijn; Tat zit niet al te best in het vel. Of juist wel
Hoe dan ook: ik stiefel naar het lab en geef daar mijn bingokaartje af. Het duurt amper 4 minuten en dan komt een zuster me roepen. We geven elkaar netjes een hand en ik hang mijn jas op. Ik ga zitten en stroop mijn linkermouw op, de arm bloot. Of dit de goede arm is, vraagt ze. Verwonderd antwoord ik; Ik heb geen idee, ik doe dit nog niet zo lang' maar herinner me tegelijkertijd dat deze arm de vorige keer ook al moeilijk was om te prikken. Overtollig vet dat in de weg zit? opper ik nog, heel onschuldig...Mijn andere arm dan maar. Op de stoel zit een armsteun voor de rechterarm, misschien is het usance om deze aan te bieden tijdens bloedtesten??
De zuster is bijzonder aardig maar toch: ik keer mijn hoofd af, die naalden in levend vel zien gaan is nooit en zal ook nooit een hobby van me worden. Pijn doet het niet, maar het gevoel van een naaldje in je ader is gewoon akelig. Ik kijk wat rond en vraag me af of ze een goed plekje in de ader kan vinden maar dan hoor ik: "hou dit maar even vast." Er zit een watje op mijn arm....
al klaar?? Ik heb er echt helemaal NIETS van gevoeld. Dat is opmerkelijk want meestal voel je het naaldje toch wel even in en/of uit gaan. Nu dus niet!
Het nadeel van zo'n prik-geniale zus is wel dat je je standaard-norm gaat aanpassen. De volgende keer verlang je misschien, maar hoop je toch zeker dat zo'n prikje gevoelloos zal zijn. Je weet nu immers dat het mogelijk is.....
Tot slot nog even wat bloederige muziek. Ik zie in het Vara TV Magazine vaak muzieklijstjes van Giel Beelen staan. Hij grijpt iedere gelegenheid aan om leuke muzieklijstjes te maken. Wie ben ik dan om dat niet te doen?
A love like blood - Killing Joke
Too much blood - Rolling Stones
Sunday bloody sunday - U2
Blood on the dancefloor - Michael Jackson
Jesus' blood never failed me yet - Gavin Bryars feat. Tom Waits
Tat. Vrouw. Tikt graag. Tukker. Wereldburger. Bouwjaar 1968. Leeuw. Bitch. Aap. Anglofiel. Fijnproever. Grote mond. Klein hartje. Fel.Defecte schildklier. Enqueteur. Postcrosser. Lui. Foodie. Kritisch. Ezelverzamelaar.
Woont met manlief, om-de-week-stiefdochter Kwebbel (10) en 3 katten in een keurig dorpje vlakbij de Linde, in een keurig rijtjeshuis in een keurige buurt.
.... nee, deze Tat neemt andere maatregelen. Gewoon bloedprikken in het lab van het ziekenhuis behoort namelijk ook nog steeds tot de mogelijkheden...! 
al klaar?? Ik heb er echt helemaal NIETS van gevoeld. Dat is opmerkelijk want meestal voel je het naaldje toch wel even in en/of uit gaan. Nu dus niet! 
