De vriendin die ik al ruim 30 jaar ken is 5 jaar geleden met man en kinderen vertrokken naar de andere kant van de wereld om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Dat is ze erg goed gelukt, het bedrijf loopt goed en ze "doen het goed" tussen de andere Europese emigranten in de Country Club. Eens per jaar komt ze terug naar Nederland om haar grote familie- en vriendenkring te bezoeken. Zo zaten we vorig jaar in juni lekker op een terras bij te kletsen en kwam het gesprek op het 800 jarig bestaan van Borne, het dorp waar we zijn opgegroeid. Er zouden grote reόnies georganiseerd worden en daar zou ze beslist voor terug gaan naar Nederland. Ik vroeg haar of ze ook op 5 mei in het land zou zijn omdat we dan een groot feest voor mijn 40ste verjaardag van mijn lief in de planning hadden. Het antwoord was negatief, ze zou later komen in verband met dat dorpsfeest rond 20 mei.
Na de diagnose Hypothyreoidie heb ik mijn vriendenkring een mail gestuurd en uitgelegd wat er met me aan de hand was. Van mijn overzeese vriendin kreeg ik een mail terug met veel medeleven en allerlei vragen die ik beantwoord heb zover ik kon. Het was voor mij ook allemaal nog vrij onbekend. Heel vaak zag ik haar aanmelden op MSN en ik probeerde dan even met haar te chatten, wetende dat ze het vaak erg druk heeft met 2 kinderen en een eigen bedrijf. Vaak kreeg ik dan ook geen respons. Uiteindelijk besloot ik haar van mijn MSN lijst te halen omdat ik iedere keer teleurgesteld was als ik geen antwoord van haar kreeg, ze was toch online en stond niet op afwezig, was mijn redenering.
In een mail heb ik haar dat uitgelegd en hierop kreeg ik het antwoord dat ze niet wist dat MSN zo in elkaar zat, dat ze een medewerker zou vragen om MSN van haar pc te verwijderen want ze werd er gek van. Verder ging het over het uit elkaar groeien van vriendschappen, dat het haast onvermijdelijk is als je naar de andere kant van de wereld bent gegaan om een nieuw leven te beginnen. Ik ben me ervan bewust dat je uit elkaar zult groeien, het kan ook haast niet anders. Ik vind het wel erg jammer, maar weet zelf ook niet goed hoe we het anders zouden kunnen doen.
Inmiddels is de verjaardag voorbij, de reόnie en de dorpsfeesten ook. De foto's staan online en tot mijn teleurstelling zie ik mijn vriendin op een van de foto's staan.
Al een week loop ik er mee in mijn hoofd en kan ik alleen maar tot de volgende conclusie komen:
Ze is in Nederland. Ze is mijn lief's verjaardag straal vergeten. Ze is mij vergeten. Geen kaartje. Geen mailtje. Geen sms-je. Geen telefoontje met 'ik ben in het land, druk druk druk, lukt het misschien om elkaar even te zien?' zoals ze dat eens per jaar de afgelopen 5 jaar deed. Niets.
En het blijft maar rondspoken in mijn hoofd. Uit elkaar groeien. Gaat dat echt zo eenvoudig? Het maakt me heel verdrietig.
Morgen steek ik de Waddenzee over en heb ik 2 uur de tijd om mij en mijn verleden vriendschappen uit elkaar te laten groeien. "I'm gonna take all my troubles and drown them in the deep blue sea....." zong Sting al in het nummer 'Down so long'. Helaas kan ik de clip niet vinden dus laat ik het hier bij.
| 