Nog steeds ben ik lichamelijk erg moe en ik vraag me regelmatig af wanneer er eens een opwaartse spiraal komt in mijn fysieke gesteldheid. Afgelopen week had ik eigenlijk bloed moeten laten prikken maar vanwege de vakantie is dat niet gelukt. Dat moet nu morgen maar. Ik heb vooral erg veel moeite met (kleine) afstanden lopen. In de vakantie zijn we natuurlijk een paar keer het strand op geweest maar zo'n duin beklimmen of een stukje door mul zand lopen is haast een marteling. Het enige dat ik doe is mezelf op de been zien te houden, letterlijk. Ik loop erbij te hijgen als een oud molenpaard en weet me met mijn bijkomende gevoelens geen raad. Van fietsen heb ik weinig last, ik raak er niet van buiten adem enzo, dus logisch dat ik liever op een fiets zit. Maar met regelmaat maak ik me zorgen over hoe-nu-verder. Wat-nou-als...... Nee, dat is niet verstandig en ja, ik weet dat het allemaal tijd kost, maar heb je wel eens geprobeerd om dat maalwerk stil te zetten? Om niet vooruit te denken en niet te weten hoe je er over een jaar bij zit? Of je ooit nog een normale baan zult vinden.?
Etc etc. Genoeg geklaag voor een dag.  Kwebbel komt vanmiddag weer en ik moet hier in huis maar weer eens wat gaan doen. Het lijkt erop dat de vakantie nu echt voorbij is..... Gelukkig komt er nog eentje, in augustus.  |
