Vanochtend samen met Kwebbel, vandaag vrij van school, naar het ziekenhuislaboratorium geweest om mijn bloed weer eens te laten prikken. Kwebbel heeft een grote fascinatie voor bloed. Een soort haat-liefde verhouding. Aan de ene kant doodeng want auw maar aan de andere kant ook razend interessant want je hebt wat te melden als je 't over je wonden hebt.
Een beetje huiverig bleef ze op de stoel tegenover me zitten toen de prikzuster de naald in mijn arm stak. Alweer zo'n goeie trouwens want ook deze prik was geheel pijnloos. Ik keek naar Kwebbel (die naald door mijn eigen vel zien gaan zal nooit een hobby van me worden) en vroeg of ze niet even wilde kijken. Ja, dat was genoeg om haar over de streep te trekken.
Ogen zo groot als schoteltjes bij het zien van dat rode spul, netjes door een naaldje in een buisje. En wat, nee nog eentje? En dat doet geen pijn?? Ongeloof.....
Ik verzeker haar dat het geen pijn doet en dat de zuster het ook wel heel erg goed kan, dat prikken. De zuster moet er om lachen en dan zijn we alweer klaar. Nou zeg, dat het zo snel gaat, het is wat! 
Huppelend naar de lift en even later zitten we alweer in de auto. Of ze echt dierenarts gaat worden, zoals ze nu beweerd? Ik weet het niet, Het zou mooi zijn! 
| 