In de koelkast liggen een paar buitenlandse biertjes. Ze liggen daar al sinds 5 mei te wachten op een ware liefhebber. Een trappistje zus en een honingbiertje zo. Een grote kabouter om het geheel af te maken. Ik ben al heel lang een bierliefhebber, not very ladylike, I know, maar het moet maar. Van buitenlandse biertjes echter, raak ik het spoor geheel bijster. Er is simpelweg tι veel keuze! Tijdens de proefperiode is er meestal geen vuiltje aan de lucht, dan bepaal ik gewoon: 'die was lekker en die hoef ik niet meer te proeven.' Maar er zijn zσveel verschillende merken bier en daar maken ze dan ook nog weer eens een onderscheid in het soort bier  Blond, brunette, nee, tripel en dubbel ofzo.
Jaren geleden, noem het gerust in een vorig leven, ging ik wel eens op pad met een stel vrienden. Een clubje van een man/vrouw of 12. Altijd op zoek naar nieuwe wegen tot vertier en onzin dus we kwamen dit keer uit in Baarle Nassau. Het kan ook Baarle Hartog geweest zijn, daar wil ik verder niet over twisten. Er zit daar een bierlokaal waar je naar hartelust bier kunt proeven en kopen. Ze maken het je er gemakkelijk want je kunt er zelfs een biermenu bestellen. Net als bij wijn beginnen ze met een licht biertje en dan bouwen ze dat zo prettig op met een stukje Trappistenkaas en een stukje ambachtelijke worst enzo. Een perfecte manier om de argeloze toerist een loer te draaien, of moet ik zeggen: een delirium te draaien. De camping was dichtbij en ja, dat was met voorbedachte rade 
Daar kwam voor het eerst in mijn leven een roze olifant voorbij. Een niet bestaande roze olifant. Of moet ik zeggen: een in beperkte kring bestaande roze olifant?
In diezelfde vriendenclub werd een van de mannenvrienden 30 jaar. Het noodlot wilde dat hij zijn verjaardag moest vieren op de elfde van de elfde van dat jaar. Tja.... Dat is vragen om moeilijkheden. Ik, als enige niet randstedelijk wichtje met boerengevoel voor humor maakte vriend die avond Prins Carnaval, Prins van C.V Delirium. Pret en hilariteit alom als hem de medaille werd omgehangen en de oorkonde gepresenteerd.
Niemand had ooit kunnen vermoeden dat Prins Vriend zijn nering naar de Kamer Van Koophandel bracht teneinde zich daar in te schrijven als De Enige Echte Carnavals Vereniging Delirium, bestaande uit maar liefst 11 en een half lid!
We hebben een aantal jaren trouw contributie betaald en met de club veel leuke weekenden weg beleeft. Mensen worden ouder, situaties veranderen, stellen scheiden en anderen krijgen kinderen. C.V. Delirium is een stille dood gestorven. Voor zover ik weet. Maar ergens moet de troon van de Prins Carnaval der Vereniging Delirium nog zwerven... Het grijze krat met de roze olifantjes.....
Om in voetbaltermen te blijven vandaag: Zum wohl!  
Enneuh... die biertjes?? *hicks* Joh, die waren ιgwellekkur *hicks*  
| 