Puffend en hijgend kom ik met mijn fiets de achtertuin in en hoor de telefoon. Wetend dat ik alles erger maak als ik er een versnelling boven op gooi begin ik nog meer te zuchten en te mopperen *Wie gaat er met dit weer nou bellen??* en voor ik de deur open heb is de telefoon alweer stil. Even later heb ik pas in de gaten dat manlief al thuis is en de telefoon heeft opgenomen. Hij heeft niet door dat ik ook al thuis ben, zie ik als hij al pratend in de hoorn naar beneden komt. Het is mijn vriendin die weer in het land is. Hij geeft me de telefoon en zo zitten we zonder moeite een half uur te kletsen.
Ik vertel niet dat ik al lang wist dat ze in het land was. Geen zin in die confrontatie. Wel geef ik te kennen dat ik echt niet lekker in mijn vel zit, dat ik niets te melden heb en dat ik de ontmoeting tussen ons liever een jaar oversla. Ze waardeert mijn eerlijkheid oprecht en er is verder geen onvertogen woord gevallen. Het gaat goed met haar en haar gezin en daar ben ik oprecht blij om. Ze meldt nog wel even dat ze het moeilijk vind om erg enthousiast te vertellen over hoe goed alles gaat terwijl het bij mij nu juist helemaal niet zo lekker gaat. Maar zo is het in het leven. En ik ga er vanuit dat er voor mij ook weer betere tijden zullen aanbreken.
Al met al valt het met dat verwateren toch best mee en dat doet me heel erg goed. Het leert me ook dat ik de dingen soms ook gewoon veel te somber zie. Ook dat wil ik graag verbeteren........ | 