Twee dagen om een kijkje achter de schermen van een nederlandse vliegbasis te nemen. Dat kon vrijdag en vandaag in Leeuwarden.
In 2003 was hetzelfde evenement op vliegbasis Twente, inmiddels al ter ziele. Ik woonde destijds zo ongeveer in de aanvliegroute van het F-16 squadron en als goedmakertje wilde ik nu wel eens weten waar die F-16's dan wel gingen landen. Ik heb niet zoveel met vliegtuigen behalve wanneer ze me naar een leuke vakantiebestemming brengen. Ik heb niet zoveel met militairen behalve als een een stel goeduitziende uniformen langs komt. Groot was dan ook mijn verbazing over hetgeen je over je heen krijgt tijdens zo'n open dag. Je kijkt echt je ogen uit!  Alles is tot in de puntjes geregeld en een groot bijkomend voordeel: alles is gratis. Ik realiseer me natuurlijk wel dat het een bepaald machtsvertoon is maar dan wel een heel spectaculaire!
Het was dan ook niet moeilijk om manlief enthousiast te krijgen voor de vliegshow in Leeuwarden. Het zou een mooie dag worden en om 10 uur zaten we al in de trein. Met echte Tat-catering. Als ik ooit nog eens iets met mijn talenten voor het verzorgen van de innerlijke mens zou kunnen doen zou dat een hele mooie baan kunnen opleveren....Budgetair gezien is het wel zo verstandig om vandaag een gevulde tas met eten en drinken mee te nemen. Thermosje met koffie, thermosje met heet water waarmee je twee vliegen in één klap slaat: én theewater én water voor een cuppie soup... Een pakje crackertjes met een blikje vis en een blikje smeerworst. Alles warmtebestendig tot opening dus geschikt voor deze zonnige dag. Een picknickkleed, een koeltas met koelelementen zodat een liter koud water, wat frisdrank en wat biertjes ook in de middag nog lekker koud zijn. Wat koekjes voor bij de koffie en wat broodjes voor in de trein. Alles wat je dan nog tekort zou kunnen komen is waarschijnlijk wel te koop.... 
De trein is op tijd en niet druk. Vertwijfeld vragen we ons af waar al die verwachte drommen mensen gebleven zijn. De allervriendelijkste conductrice weet te vertellen dat er al heel wat mensen ter plaatse zijn, vanaf 8 uur in de ochtend was het wel erg druk geweest. Bij aankomst op perron Leeuwarden zien we hoeveel mensen er nog uit 'onze' trein stappen, dat hadden we niet verwacht. Als makke schapen volgen we de massa op weg naar de buspendel die ons gratis naar de vliegbasis brengt. Het is een korte wandeling en alles loopt perfect. Een bus komt voor rijden, mensen stappen in, de deuren sluiten en hup, weg is 'ie al. Direct een andere lege bus waarbij hetzelfde zich voordoet. Zo zitten we al rap in een bus die ons binnen een kwartiertje tot aan de rand van de vliegbasis brengt. Daar moeten we nog een heel eind lopen over de geimproviseerde looproute dwars door weilanden en over een sloot. Er is door het leger een bruggetje gebouwd en bij het oversteken daarvan staan we dan op het terrein. Enorme drommen mensen die allemaal een plekje op het terrein vinden. Later hoorden we dat wij twee van ca. 130.000 mensen waren. Je zag ook wel dat het druk was maar eigenlijk hebben we helemaal geen last gehad van ruimtegebrek. Het terrein is enorm groot en overal is wel iets te zien. Zelfs een sanitaire stop verloopt sneller dan je in eerste instantie denkt, bij het aanschouwen van die rijen dik. We krijgen een beetje een festivalgevoel bij dit sfeertje. Heerlijke zon, overal mensen in het gras, al dan niet met strandstoelen, handdoeken, parasols, verrekijkers en telelenzen. We hebben een plekje midden op het veld gevonden en 'slaan daar ons kamp op'
Het programma is strak en voortdurend zijn er wel vliegende voorwerpen te zien, zoals bijvoorbeeld de demonstratie van de Chinook helikopters. Onder een van die enorme bakbeesten hangt een zogenaamde Bambi bucket met daarin 10.000 liter water voor het bestrijden van heide- en bosbranden.
 
De Royal Netherlands Air Force waren uiteraard ook van de partij voor een oorverdovende demonstratie met F016's en een DC-10 als tankvliegtuig. Imposant. Dit machtsvertoon stond in groot contrast met de demonstratie van Christian Moullec. Deze man vliegt met zijn ultralight in formatie met 6 witkopganzen.
Begin 1995 merkte Christian Moullec tijdens een vlucht op dat een dwergeend zich spontaan in de vleugeltip van zijn toestel had genesteld. Pogingen om het dier daar weg te krijgen, hadden geen succes. Hij installeerde op zijn DPM-vliegmachientje een geluidshoorn, die de roep van een eend imiteert. Thuis verzorgde hij de eenden, die hem trouw volgden en hij liet de natuur zijn gang gaan.
Na de eenden kwamen de kraanvogels, een erg uitgedunde soort. Hun verzorging is veel intensiever: zij voeden zich met insecten in plaats van met grassen en granen. Maar ook hier slaagde Christian er in een bijzondere band te smeden met de vogels. De vogels zien Christian en zijn vliegmachine als de moeder en ze volgen hem dan ook trouw. Op muziek van Ennio Morricone is dit echt een ontroerend schouwspel dat je niet snel vergeet.
Stuntvliegers kunnen natuurlijk niet ontbreken tijdens een vliegshow. We zagen onder andere de Patrouille Suisse met hun mooie felrode vliegtuigjes met witte strepen. Ze haalden heel wat adembenemende stunts uit en dat vooral heel erg hoog in de lucht:
Dan de Patrouille de France. Deze laatste daredevils zie je ook in Parijs bij de slotronde van de Tour de France. Een ware lust voor het oog!  Dan vergeet ik even het typisch Franse patriotisme 
Er volgden nog meer vliegende voorwerpen waaronder wat oude kisten die in de Tweede Wereldoorlog al dienst hebben gedaan. Het absolute hoogtepunt, zo werd ons beloofd, was het laatste onderdeel van het programma. De wereldberoemde Amerikaanse stuntvliegers The Blue Angels. Voor de eerste keer sinds 1969 weer te aanschouwen in ons land. Dat beloofde wat! Met bijzonder veel vertoon begon deze show. Waar alle andere vleigtuigen 'gewoon' werden aangekondigd door de speaker en daarna 'gewoon' aan hun show begonnen werd deze demo van begin tot eind geregisseerd door een met-knauwend-texaanse-tongval-sprekende stem die ons op de hoogte hield van iedere stap die de piloten zetten. Dat duurde dus nogal. En aangezien ik al niet zo'n bijzonder groot liefhebber van de werkwijze van Amerikaanse grootheidswaanzinnigen ben, begon het me een beetje te jeuken. Het duurde maar en het duurde maar. Uiteindelijk steeg 'Fat Albert' op. Dat bleek het transportvliegtuig van de Angels te zijn. Een groot vliegtuig dus, dat op mij niet zo erg veel indruk maakte. Even later werden eerst alle piloten van de Blue Angels voorgesteld en uiteindelijk gingen ze dan ook de lucht in, het paradepaardje van het USMC.... Waar alle andere vliegtuigen netjes binnen een bepaald gebied bleven en zeker níet over het veld vloog waar het publiek zat, deden deze krachtpatsers dat wel. Had van mij echt niet gehoeven. Het zijn allemaal straaljagers en het geluid dat ze produceren is zelfs met oorbescherming nog belachelijk hard. Maar goed, smaken verschillen. Ik heb het meest genoten van de shows van de Zwitsers en Fransen. Prachtige loopings, snelle felle vliegtuigjes, mooie formaties en die gekleurde rookpluimen in de lucht.
Blue angels
Het mag duidelijk zijn dat alle foto's bij elkaar gegoogled zijn, we hebben zelf ook wel wat foto's gemaakt maar zoals ze hier staan lukt je zelf meestal niet.
De uittocht na afloop van de show was bijzonder druk. De speaker verzocht dan ook meermaals om nog even op het veld te blijven, lopen naar de bushaltes en uitgangen was ondoenlijk. Wegens het warme weer werden overal flesjes water uitgedeeld en de sfeer was ontspannen. Ook de terugreis ging uiteindelijk gesmeerd. Als rode kreeftjes (van de zon) zaten we uiteindelijk weer in de trein naar huis. Moe maar zéér voldaan!
| 