Op de plee hangt een weekkalender waarop wij algemene afspraken en andere belangrijke dingen zetten omdat je per slot van rekening altijd wel een paar keer per dag in het schijthuisje aanwezig bent. Ik ben op papier een afgestudeerd secretaresse maar vanwege die schildklier voldoe ik bij lange na niet als extern geheugen. Vandaar de plee-agenda.
Kleine Kwebbel maakt zich het lezen en schrijven inmiddels zó vaardig dat ook zij het nodig acht bepaalde data op de agenda vast te leggen. Zo zat ik gisteren relaxed te urineren en viel mijn blik op de kalender. Met sierlijk doch kinderlijk handschrift werd melding gemaakt van de verjaardag van een van Kwebbel's klasgenootjes. Met een flinke glimlach mijmerde ik terug in de tijd.....
  
De tijd waarin de tijd nog niet zo strak werd beheerd in een agenda. De tijd waarin men de afspraken nog niet pleegde vast te leggen op een kalender op de plee.
De tijd waarin we nog geen vriendenboekjes hadden maar 'poesie-albums'. De tijd waarin het geven en plakken van stickers nog een elitekwestie was, namelijk de verdienste van de meester en de juf op school. De tijd waarin poesieplaatjes nog gewoon in de speelgoedwinkel te koop waren, in plaats van op dure hobby-beurzen. De tijd waarin kleine cadeautjes nog met grote waardering ontvangen werden.
Kwebbel heeft minimaal 3 'vriendenboekjes' zoals de poesie-album equivalent tegenwoordig heet. Een daarvan heeft ze van mij gekregen, de tweede van Sinterklaas en de derde is onbekend. Met het hebben van een dubbel leven (lees: in co-ouderschap) is het hebben van dubbel speelgoed, een dubbele familie, een dubbele garderobe, is een dubbele hoeveelheid aandacht soms misschien net iets teveel van het goede. In de vrees het kind iets tekort te doen neig je vaak naar een vorm van overcompensatie. Je wilt tenslotte niet dat ze hier iets tekort komt dat ze in de andere week bij haar moeder wél ter beschikking heeft. *zucht*
Langzamerhand begint zich bij mij een beeld af te tekenen dat ik eigenlijk altijd al wel zag en ook in de praktijk meermaals heb ervaren. Alleen nog nooit van zo dichtbij.
Het goed hebben bij iemand zit 'm niet in het hebben van 4 vriendenboekjes en ook niet in het hebben van een dubbele garderobe. Het goed hebben zit 'm in kleine dingetjes. Het goed hebben zit 'm in het kwebbelen over kalenders, agenda's en de maanden van het jaar bespreken. Het goed hebben zit 'm in vertrouwen. En al keuvelend bladert ze door het kleine agenda-boekje dat ik haar zojuist gegeven heb. Ik heb ook mijn eigen oude agendaatje tevoorschijn getoverd en laten zien. Dat vond Kwebbel bijzonder interessant. 'Oh en hou oud was jij toen?  Ah en dus toen had jij een vriendenboekje?  '
'Nee nee' zeg ik, 'ik had toen een poesie album. Vriendenboekjes had je toen nog niet.' Nee, en die stickers, ja die waren er wel maar eigenlijk hadden alleen de juf en de meester die. Oef, rázend interessant zeg!  Mijn poesiealbum van weleer ligt binnen handbereik, in de zinken kist naast de bank zit mijn vergane extern geheugen. Ik vis het boekje eruit en geef het aan Kwebbel. 'Kijk meis, zo zag een poesie album eruit.' (Een vierkant boekje van ongeveer 20x20 cm, bekleed met lief roze stof met daarop een applicatie van een grijs olifantje. Binnenin is het voor 70% gevuld met tekst.)
Ik vertel Kwebbel: 'Daar schreef je een versje in. Nee, geen foto's.'
'Die had je toen nog niet hè, foto's...!' zegt ze met ontzag. 'Nóu......euh...' enfin, laat maar 
Na de mavo deed ik een middelbare beroepsopleiding Agogisch Werk en had daar als afstudeervak ook Nederlands. Gedurende mijn mavo tijd was al gebleken dat mijn sterke kant op het taalvlak lag. Met plezier koos ik het onderwerp voor mijn eindscriptie. 'Poëzie'. In de gebruikelijke gedaante deed ik allerhande wetenswaardigheden aangaande poëzie uit de doeken. Ik schreef destijds zelf ook wel eens wat gedichtjes, wars van de prullaria die ik Jan van Veen in Candlelight hoorde oreren. Ik zal de lezer verder niet vermoeien met mijn puberale rijmelarij. Zelfkennis is een groot goed.
Het eindexamen naderde. Mijn scriptie was af en ik ging voor het mondeling eindexamen. De docent Nederlands prees me voor het onderwerp en 'het mondeling' verliep vrij gladjes. Tot hij me vroeg over die versjes. "Die versjes lees je weleens in een.... " met een vragende blik om mijn aanvulling van de zin. Ik antwoorde: 'In een poëzie album.'
'NEE!', riep hij bijna uit. 'Nee nee nee, geen 'poëzie-album! Een POESIE album.......!!'
Het heeft een aantal jaren geduurd voor ik daadwerkelijk begreep waarom hij zo graag dat verschil tussen poëzie en poesie wilde aanbrengen en in stand wilde houden.Ik slaagde trouwens wel met een hele ruime voldoende voor mijn examen. 
Rozen verwelken, schepen vergaan
Ook midden in de nacht
zie ik jou nog staan
| 