Het is nu 23:19 en de zon is eigenlijk nog niet eens echt onder. Ik heb dit licht, deze schemering wel vaker gezien maar volgens mij nooit op dit tijdstip. Als ik vanaf het platte dak in noordelijke richting kijk zie ik nog steeds een strak-blauwe lucht met daaronder een laag aqua, dan een laag geel-oranje dat langzaam over gaat in een vaag zalm-achtige kleur. Wat zal dat genieten zijn aan de stranden van de waddeneilanden.
(*slaakt een zucht van heimwee*)
Vandaag begint 'Kwebbel-week' weer. Om 11:45 sta ik bij het hek en zie haar al aankomen, zoals de laatste tijd zo vaak: zonder tassen. Ik roep haar en vraag:'Waar zijn je spullen??' en ze kijkt zuchtend terwijl ze zich alweer omdraait en weg rent om de schooltas en de gymtas te halen. Enkele minuten later heb ik haar weer in mijn vizier en zie dat ze alleen haar schooltasje heeft. Weer roep ik haar: 'Waar is je gymtas??  ' en theatraal laat ze haar armen zakken, zuchtend draait ze zich weer om....'ooooowwww, vergeten.....' zie ik de mond bewegen.....
Ik weet niet wat ik er van denken moet. Een meiske van 7 dat met alle andere kinderen de klas uit gaat en keer op keer haar tassen vergeet. Ze presteert het om de tas van een ander kind achter de kont aan te sjouwen, maar haar eigen spullen vergeet ze? Ik ben al blij dat ze d'r achterwerk vast heeft zitten.
Als ik haar vraag hoe dat nou komt, dat ze steeds haar tassen vergeet zegt ze, met een typische blik: 'Oh ja ik ben ook zó  vergeetachtig, ik kan 't ook niet helpen'. Quasi verlegen kijkt ze me aan maar ik weet dat dit een spel is. Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar voel het tot in mijn haarvaten. Dit is een rechtstreekse kopie van gedrag dat ze elders vaak ziet. Wat me meteen brengt op het volgende onderwerp.
Als ik Kwebbel op maandag uit school haal gaat het gespreksonderwerp vaak over van alles en nog wat, over school, of het leuk was, hoe het weekend was, etc. Heel vaak komen daar verhalen dan wel opmerkingen vrij over haar moeder en het huishouden zoals ze dat in de andere weken ervaart. Helemaal niet erg natuurlijk, het is begrijpelijk dat een kind moet en wil omschakelen. Het is ook begrijpelijk dat de personen bij wie je net een week doorgebracht hebt, ruimschoots aan bod komen. Maar er is een moment geweest waarop ik gevraagd heb of ik en papa ook zoveel aan bod komen in gesprekken als ze bij mama is. Haar antwoord was: 'Ja', met een blik van 'Hoezo niet dan?  '
Ik heb nooit laten merken dat ik me er wel eens aan stoor en ik zal dat ook niet doen. Ze heeft er tenslotte gewoon recht op, haar wereld bestaat uit twee werelden en dat moet ook boven alles zo blijven. Het is logisch dat ze zegt 'Mama heeft dat brood ook gekocht', 'Mama heeft thuis heel andere melk' of 'Mama smeert mij ook in met zonnebrand' en 'Mama heeft ook een zwembadje gekocht', etc etc. Bij iedere handeling is wel een vergelijk te trekken met haar moeder en meestal doet ze dat dan ook. Het hoort er bij en het is normaal. Maar af en toe denk ik wel eens: 'Kunnen we het nu echt niet ergens over hebben zonder die moeder van je er steeds weer in te betrekken...?'
| 