Om 7 uur stond ik al onder de douche en 20 minuten later zat ik op de fiets,op weg naar de plaatselijke prikpost die twee keer per week geopend is tussen 8:00 en 8:45 uur. Ik ging er vanuit dat ik niet al teveel wachtenden voor me zou hebben. Maar als ik met mijn fiets het pleintje op rijd zie ik daar al een kudde bejaarden staan. Het is gebruik om te vragen wie 'als laatste binnenkwam' voor je je bij de kudde aansluit maar ik krijg dat zo vroeg nog niet over mijn lippen. Dus ik tel zwijgzaam de grijze koppen, meeste zijn mannen. Het valt mee dit keer. Er zijn maar 10 mensen voor me en het is al half 8.
We wachten bij de deuren van het kerkgebouw in de warmte. De nacht brengt geen verkoeling meer en morgen is de tweede hittegolf van dit jaar een feit. Een unicum, dit schijnt sinds 1946 niet meer te zijn voorgekomen. Drie weken achter elkaar 30 graden is erger dan twee hittegolven achter elkaar lijkt me, maar daar hoor je niemand over.
De deur gaat open en de oudjes schuivelen naar binnen, het warme hok in. Ik zet mijn verstand nog een tandje lager en loop als een schaap achter de kudde aan. Binnen is het benauwd en het ruikt er naar oude mensen. Ik staar wat voor me uit, ik staar wat naar de grond, ik kijk ongeveer iedere minuut op de klok en ik luister naar het gekeuvel om me heen. Veel mensen kennen elkaar, krijg ik de indruk. En de meeste zijn hier vanwege trombose en/of suikerziekte, dat maak ik uit de verhalen op. Ze zijn vaste klanten bij de prikpost en weten te melden dat de eerste prikzuster meestal al wel om kwart voor 8 aanwezig is. Officieel is het acht uur, beklemtoond hij, maar toch is ze wel vaak vroeger aanwezig. Hij kijkt erbij als een echte connaisseur. Alsof hij het boeltje bestiert hier. En misschien doet hij dat ook wel.
Modebeeld voor de man tussen de 55 en 75 jaar bij temperaturen tussen de 25 en 35 graden: een poloshirt met als basiskleur beige. Een contrasterende kraag; liefst donkerblauw. Daarbij als afwisseling een frivole donkerblauwe streep eventueel afgewisseld met een witte streep. Een korte broek in de kleur beige, donkerblauw of vaal legergroen. Veel zakken. Sokken tot over de enkels, liefst donkerblauw maar wit mag ook. Sandalen. Van die hypermoderne, de dingen die eerst bergbeklimmers alleen droegen. Eventueel een bodywarmer. Mits grijs of beige uiteraard.
Een struise dame komt gedecideerd het wachthok binnen. 'Het is hier ook wel warm' zegt ze terwijl ze in vlotte looppas het hok doorkruist en de deur met het bordje 'toilet' opent. Daarachter blijkt nog een buitendeur te zitten en onder goedkeurdende opmerkingen van de aanwezige postduiven zet zij een stoel tegen de deur om die open te houden. Net zo gedecideerd loopt ze weer terug en zegt dat de eerste wel met haar mee mag lopen. Het is kwart voor 8. Die man had dus toch gelijk....
Om 8 uur sta ik buiten met het bekende watje en een stukje plast. Weer klaar voor 6 weken. Dan toch maar weer naar Heerenveen in mijn eigen tijd. Dit was een uitzondering vanwege het nuchter blijven, vanwege het prikken op cholesterol. Ik hoop bij god dat daar niets uit komt trouwens. Dan zijn we weer een eind verder..... van huis.
*****
| 