Jeetje...
Het is heel lang geleden dat ik bij het lezen van de laatste paar bladzijden van een boek moest huilen. Maar vandaag gebeurde dat toch weer eens. Misschien niet eens in de laatste plaats omdat het me eindelijk weer eens gelukt is om een boek helemaal uit te lezen en niet telkens 3 pagina's terug te bladeren om mijn geheugen op te frissen.
Maar ook vooral vanwege het prachtige verhaal over 7 zussen, het verhaal dat me oprecht ontroerde. Het is een herkenbaar verhaal ook al heb ik het vorige boek, waar dit eigenlijk een 'gevolg' (nee, geen vervolg) op is, niet eens gelezen. De personen worden levensecht en wat het leven hen brengt is prachtig beschreven. Ik ben niet goed in het schrijven van een recensie, dat doe ik dan ook maar niet. Maar op de achterflap staat: Een echt vrouwenboek. Ik begrijp waarom dat er staat maar het zou zonde zijn, heren, als jullie dit boek daarom zouden laten liggen...
Een recensie omschrijft het boek als volgt:
Kroniek van een onbegrepen liefde is een roman en kan worden gezien als een verdieping van Het huis van de zeven zusters; de relatie tussen de zussen Martha en Christina wordt verder uitgekristalliseerd en de uit het debuut bekende personages worden vanuit een ander perspectief belicht. Bovendien schetst Elle Eggels een overtuigende kroniek van een Limburgs dorp ten tijde van de industrialisatie en de barre oorlogsjaren.
Kroniek van een onbegrepen liefde is een gepassioneerde roman over liefde, keuzes en geheimen.
*****
| 