Het blijft maar warm. Warm, warm en warm. De vraag is: wanneer zijn we er zo aan gewend dat het weer geen issue meer is om over te praten...? 
Mijn los-vaste baantje als postbesteller is nu trouwens wel erg goed te doen.
Ik neem sinds afgelopen maandag voor een paar weken de wijk van iemand over en dat is een nogal grote wijk. Volgende week komt daar mijn 'eigen' wijk ook nog bij. Ik hoop dus wel op wat verkoeling, maar het voordeel van dit baantje is dat ik zelf mag weten wanneer ik bezorg, als het maar tussen donderdag 07:00 en zaterdag 21:00 is. En dat is dan wel makkelijk te doen. Ik moet tenslotte toch ιrgens wat geld vandaan zien te halen.
Voorlopig is dit nog steeds een van de weinige dingen die ik zie zitten qua werk. Als ik nu een vaste baan zou hebben zou ik allang knettergek geworden zijn van de stress denk ik. Ik begin me nu pas een klein beetje neer te leggen bij het feit dat ik toch eigenlijk wel ziek ben, ook al breng ik dan post rond en doe ik zoveel mogelijk dagelijkse dingen. Ik heb bijzonder veel moeite met de term 'ziek zijn'. Als je ziek bent heb je de griep en dat gaat dan wel weer over. Of als je heel erg ziek bent is het zoiets als kanker en dat gaat niet zomaar over. Iets er tussenin, zoals hypo zijn, is toch een beetje ondefinieerbaar.
Ok, het is een chronische aandoening. Ok, ik moet de rest van mijn leven pillen slikken om me goed te kunnen voelen. Ok, het is nu dan wel even erg knudde maar ik blijf me wel vasthouden aan het idee dat het allemaal ook weer beter zal gaan en dat het zelfs misschien nog beter zal worden dan het ooit geweest is. Als ik me daar niet aan vast zou houden dan zou ik letterlijk geen leven meer hebben. Dus ik kan met een gerust hart stellen dat ik van nature een optimist ben.... | 