Opeens heb ik een soort brain-wave.... Ik heb het de laatste tijd onvoorstelbaar warm. Niet alleen zweet ik veel meer en veel vaker dan ik ooit deed, maar ook de warmte ken ik niet. Ik loop het liefst op blote voeten en in een bloot jurkje. Zelfs als mijn armen koud aanvoelen heb ik het nog niet koud. Ik lig naast het dekbed in plaats van eronder. Toegegeven, buiten is het ook niet echt koud, maar de hitte is nu toch wel voorbij. Daar zat ik over na te denken.
Het is een feit dat je lichaamstemperatuur tijdens een lage(-re) schildklierwerking aan de lage kant is. Het kan makkelijk zo zijn dat bijv. 36,7 graden je normale lichaamstemperatuur is. Ik heb weleens griep gehad uiteraard en ik ben ook wel eens op een andere manier beroerd of ziek geweest. Als ik me dan ziek wilde melden vroeg de werkgever steevast; heb je koorts. Nee, dat had ik bijna nooit. Een temp van 37,6 was al genoeg om me slecht te voelen. Behalve die ene keer in 1991, bij 38,9 ofzo, maar toen dacht ik ook echt bijna dat ik dood zou gaan. 
Anyway. Nu mijn schildklier(-werking) een oplawaai krijgt en van zijn luie reet moet afkomen stookt 'ie natuurlijk ook mijn natuurlijke lichaamstemperatuur op. En dat ben ik niet gewend. Het is dus eigenlijk best een logische verklaring om te denken dat het beter met me gaat omdat ik het zo bloedjeheet heb.... 
Ik ken er die door minder knettergek zouden worden....  | 