Op de www.buienradar.nl zie ik dat dit nog wel even kan duren en daarom neem ik het besluit om mijn verstand op nul te zetten (veel is daar niet voor nodig) en de Hollandse zomer te trotseren.
In de gang staan ca. 350 poststukken te wachten tot ik ze bij de geadresseerde af ga leveren.
De fiets heeft een nieuwe standaard, zo eentje die eigenlijk op een brommer hoort, zon dubbelloops geval. De sprieterige standaard die ik had was zo nutteloos, met aan weerszijden van zon 20 kilo heb je wel wat meer steun nodig om je fiets neer te kunnen zetten. En bij ieder huis een muurtje, een boom of een lantaarnpaal om je fiets tegenaan te kunnen zetten? Vergeet het maar.
Ik fiets.
De eendags-poncho van 39 eurocent fladdert om mijn hoofd. De capuchon heb ik met een wasknijper vastgezet. Anders waait het ding binnen 2 seconde van mijn hoofd. Gelukkig heb ik geen spiegel in de gang. Als ik mezelf nu zou zien was dat al een reden genoeg om in janken uit te barsten. De mouwen van de poncho reiken tot mijn ellebogen. Alles daaronder is binnen no time zeiknat. Vanaf mijn knieλn ben ik ook binnen de kortste keren nat en dan ben ik nog niet eens in de straat waar ik zijn moet. Mijn shirt is niet nat van de regen maar van het zweet.
Ik kijk.
Niet zo heel ver weg is de lucht mooi blauw, met lieve witte wolken. Boven mij is het nat, grijs en grauw.
Ik pieker.
Achtendertig jaar ben ik. Ik heb een MAVO diploma. Ik heb een MBO diploma. Ik heb een jaar HBO gedaan. Ik heb me laten omscholen tot secretaresse. Ik slaagde cum laude voor die opleiding, als enige dertiger in een klas met pubermeiden. Ik heb 16 jaar werkervaring. Ik ben nog nooit eerder werkloos geweest.
Ik ben nog nooit ziek geweest.
En zie me nu.
Ik heb die spiegel niet eens nodig om die jankbui aan de gang te krijgen. Door weer en wind speel ik verkapte postbode die voor elk poststuk een hilarische vergoeding van een paar eurocent krijgt. Als je het omrekent naar een uurloon hou op, ik wil het niet eens weten.
De wasknijper moet iets strakker want de regen striemt op mijn gezicht. Pats. Dat was de wasknijper. Binnen de beloofde 2 seconden is de capuchon van mijn hoofd gewaaid en moet ik de rest van de post bezorgen met een doorweekte, rode kop met ogen in bijpassende kleur.
Wat geeft het verder nog. Ill do my crying in the rain.
Halverwege de route breekt dan toch eindelijk de zon door.... Eenmaal thuis ben ik bek- en bekaf maar toch heb ik doorgezet. Beter iets dan niets.... En ooit zal die zon voor mij vast ook wel weer wat langer schijnen.
Ik heb echt grote bewondering voor je, hoe je het toch elke x maar weer doet!
Dat getuigd van mentaliteit en doorzettingsvermogen ook al zie je het zelf vaak niet meer zitten.
Soms klaag ik wel (eens), maar als ik dan jou lees, schaam ik mij eigenlijk best wel.
En zeker voor die paar rotcenten moet je wel door wind en regen nu.
Maar straks als je de klus weer hebt geklaard kun je oprecht trots zijn op jezelf!
Goed dat je hebt doorgezet, en zo zie je maar: uiteindelijk gaat de zon weer schijnen. Letterlijk en figuurlijk.
Toch weet je het wel mooi te omschrijven, ik kon af en toe een glimlach niet onderdrukken (vooral die wasknijper).
Wat ik wil zeggen: hang in there, die zon gaat echt wel vaker schijnen.
Tat. Vrouw. Tikt graag. Tukker. Wereldburger. Bouwjaar 1968. Leeuw. Bitch. Aap. Anglofiel. Fijnproever. Grote mond. Klein hartje. Fel.Defecte schildklier. Enqueteur. Postcrosser. Lui. Foodie. Kritisch. Ezelverzamelaar.
Woont met manlief, om-de-week-stiefdochter Kwebbel (10) en 3 katten in een keurig dorpje vlakbij de Linde, in een keurig rijtjeshuis in een keurige buurt.
