11 September 2006 - Waar was jij op 9/11?

Alweer 5 jaar geleden.....

Het was dinsdag 11 september 2001. Ik weet nog precies waar ik was. Ik had op zondag 9 september een flinke aanvaring met de Haagse tramrails gehad. Met mijn fiets was ik (waarschijnlijk wegens gebrek aan profiel op de bandjes) uitgegleden op de natte tramrails, het motregende. Ik schrok heel erg want het was echt een doodsmak. Als deerne van het platteland heb ik altijd ontzag voor trams in de grote stad gehad. Ik was samen met een vriend en een vriendin op weg naar een live optreden ergens in de binnenstad. Huilend en trillend krabbelde ik overeind, mijn vriend en mijn vriendin vroegen meteen erg bezorgd of het wel goed ging. Ik kon niet erg veel uitbrengen, volgens mij was ik lichtelijk in shock. Niet de trauma-shock die veroorzaakt wordt door een acuut tekort aan bloed of enorm brandletsel, maar de schrik-shock. Ik stond inmiddels weer en keek verbouwereerd naar mijn broek: die  was nog heel. Voor de zekerheid toch maar even oprollen om te inspecteren. Woei, wat is dat? Een gapend gat in de rechterknie. Het vel dat er op hoorde te zitten was afgestroopt en hing er tot ongeveer 4 centimeter onder. Een vieze bloederige wond dus. Dat was mijn kennismaking met de Eerste Hulppost in Ziekenhuis Westeinde, Den Haag.

Ik ben een echt watje, kan niet tegen bloed en open wonden. Die ziekenhuisprogramma's op tv vind ik razend interessant maar zodra ze de camera focussen op een open beenbreuk, een jaap die gehecht moet worden of een openliggend lichaam dat geopereerd moet worden haak ik af. Ik krijg er letterlijk de kriebels van. Ook bij mezelf.

Na een poos in de wachtkamer mocht ik mee naar een behandelkamer waar mijn knie onderzocht en, zo vreesde ik al, gehecht zou worden. Vrij pijnloos want de plek was door de harde smak zo goed als 'doof' geworden. Een geluk bij een ongeluk. Met 5 hechtingen moest het weer genezen en als bonus kreeg ik nog een stereo tetanus in beide bovenbenen.

Nog steeds voelde ik weinig pijn dus na een paar uur zijn we alsnog naar dat optreden gegaan. De nodige drank zorgde er vervolgens voor dat de echte pijn pas voelbaar werd toen ik de volgende ochtend wakker werd. 

Verrekte handig, om op drie hoog te wonen in een Haags herenhuis. De steile, smalle trappen waren een waar opstakel. Zodra je je knie buigt knapt je wond namelijk weer een beetje open en voel je die snerende pijn door je lijf gaan. Mijn vriendin is zo lief geweest om met haar auto een paar krukken voor me te halen en voor de rest was het een kwestie van uitzitten en geduld hebben.

En zo kwam het, dat ik op dinsdag 11 september 2001 al vroeg zappend op de bank hing.

Dus de vraag die deze dagen veel gesteld word (waar was jij op elf september en wat ging er door je heen) beantwoord ik als volgt:

Ik zat thuis in de ziektewet met een kapotte knie en dus ook overdag te zappen. Ik heb eerst met open mond zitten kijken naar de paniek van de nieuwslezers. Heel alarmerend vond ik dat, dat kan ik me nog goed herinneren. Daarna zag ik live dat tweede vliegtuig invliegen en de torens instorten. Ongeloof is het enige woord. Ik herinner me wat ik dacht: 'Wat gek, dat daar nog een vliegtuig vliegt. Wat raar. Nou ja, die zal er wel voor inspectie zijn. Huh? Het lijkt wel of die in de toren vliegt.Wat een vuurzee! Dit kan toch niet waar zijn? Ik geloof mijn ogen niet!! Hoe kan dit?? Waarom gebeurt dit??"

Ik heb zitten huilen. Redelijk hysterisch zitten huilen. Uit angst, omdat ik behoorlijk bang was voor de gevolgen die het zou hebben voor de rest van de wereld. Niet dat ik die op dat moment kon overzien maar dat ze er zouden zijn stond voor mij al vrij snel vast.

Ik heb een paar vrienden gebeld omdat ik het gevoel van alleen-zijn op dat moment niet verdragen kon. Ik miste mijn moeder en was doodsbang, omdat ik in Den Haag, het hart van de nederlandse politiek, zat en me vreselijk zorgen  maakte over eventuele tegenaanvallen die dan misschien ook wel .... etc....  Angst had me volledig in zijn greep.