Soms kan ik toch zσ opzien tegen iets waar ik pakweg 5 jaar geleden mijn hand niet voor omdraaide. Met de auto over de snelweg naar Heerenveen rijden bijvoorbeeld. Regelmatig ben ik niet geconcentreerd genoeg en merk ik, dat als ik autorij, ik eigenlijk helemaal niet goed genoeg uitkijk. Letterlijk niet. En dat is natuurlijk best linke soep. Het gevolg is dat ik niet meer zo graag in de auto stap. Maar soms moet je wel. Want ik moest vandaag toch echt mijn bloed laten prikken.
Kom ik er om 11:52 achter dat ik helemaal geen prikformulier voor het lab heb!  Snel de huisartsenpraktijk gebeld. De assistente wilde me er wel eentje geven maar, zei ze; Ik ben er tot 12:00 uur'. *Slik* Dat is nog 5 minuten!! 
Dat zijn de momenten waarop ik echt even op mezelf moet inpraten en zeggen dat ik niet in paniek moet raken, dat ik rustig moet blijven, etc etc. Het is te gek voor woorden eigenlijk, maar toch is het zo. Ik heb een spanningsboog van lik-me-vestje en het schijnt er allemaal bij te horen, bij die achterlijke schildklier.
Enfin. In de auto stappen, niet nadenken en binnen 5 minuten dat prikformulier op zak hebben. Dat is wat je noemt doortastend handelen, you go go go girl (Ik heb een imaginair cheerleadertje in me....  )
Ik ben zonder er verder nog veel gedachten aan vuil te maken maar gewoon weer in de auto gestapt en de snelweg opgedraaid naar Heerenveen, tien kilometer verderop. Het ziekenhuis ligt in een afgelegen wijk aan de rand van de stad. Het is inmiddels rond half 1 en ik loop de gebruikelijke route van de parkeergarage naar het lab op de eerste verdieping in de ziekenfabriek. Onderhand kan ik 'm al bijna dromen. En zoals meestal zit er weer geen hond in de wachtkamer. De dienstdoende zuster zit zelfs een krantje door te bladeren. Uiteraard kan ik meteen tussen de gordijntjes gaan zitten en dat naaldje zit er in voor ik er erg in heb. Dat zeg ik dan ook. Er zit nogal verschil in, zeg ik tegen haar. Ze beaamt dat en zegt dat het misschien komt omdat ze de hele dag niets anders doen dan in aderen prikken en naaldjes zetten. Ik breng daar tegen in dat ze prikpost in mijn woonplaats toch ook bestaat uit prikzusters die de hele dag niets anders doen. Oh, maar daar hoort ze veel meer klachten over, verteld ze me. En ze noemt een aantal dingen die mij daar ook zo tegenstaan, dat benauwde prikhok. De bloedige verhalen die ik hier al eerder over geblogd heb komen dus niet uit de lucht vallen.....
Binnen 10 minuten zit ik weer in mijn auto en rij ik langs de Aldi om daar maar weer eens een doosje van mijn favoriete rosι in te slaan. Dat heb ik wel weer verdient vanavond....  | 