Gisteren was de laatste dag van het plaatselijke Lindefestival. Het hele dorp loopt dan uit om over straat te slenteren, mensen uitgebreid te begroeten, langs kraampjes met de welbekende rotzooi om daarna ergens een biertje uit een plastic bekertje te slurpen. Een kleine kermis en stemmingmakende muziek, verzorgd door een plaatselijk dweilorkest en een wonderorgelman, verhogen de feestvreugde. Het was voor de verandering ook eens mooi weer. Vaker zijn er hier in het dorp braderieλn maar dan regent het steevast.
De dorpskern met winkels bestaat hier, heel gezellig, slechts uit een rechte hoofdstraat. Voor het nostalgische gevoel hebben ze die straat gesplitst in Hoofdstraat Oost en Hoofdstraat West. Aan het eind van beide straten zit een apotheek, vraag me niet waarom.
Man en ik mochten en wilden dit festijn natuurlijk niet aan onze neuzen voorbij laten gaan dus combineerden we het boodschappen-doen met de winkelstraatslenter. Ik gok dat de lengte van de hoofdstraat ongeveer een kilometer is. Dat betekent dat ik na 2 kilometer slenteren geen pap meer zeggen kon en van ellende en pijn echt moest gaan zitten. Maar vorig jaar was ik al bekaf aan het begin van die winkelstraat dus we mogen toch spreken van een aanzienlijke vooruitgang.
Thuis een pizza gegeten en op de bank gehangen om bij te komen. 's Avonds was de Grand Finale van het feest en ook dit wilden we graag meemaken dus rond 21:00 maar weer op de fiets gestapt, op naar het park waar het jaarlijkse Lindefestivalvuurwerk te aanschouwen was. En ik moet het echt toegeven; dat was een fantastische show. Er is voor een vermogen aan kruit verschoten en dat was een lust voor het oog. Voor het oor was het iets minder prettig maar dat komt ook omdat we redelijk dicht bij de aansteekplek stonden. Het leek wel Oud&Nieuw!
Vervolgens parkeerden we de fiets en slenterden verder, onderzoekend welk van de 3 podia met live muziek de leukste zou zijn. Het eerste podium bevond zich in een echte feesttent. Het was de Vrienden Van Amstel band. Maar dan zonder alle BN'ers en Manuela Kemp was ook niet meegeboekt. Het repertoire was louter van eigen bodem dus na het derde nummer van De Scene zijn we verder gaan slenteren. Podium twee was nog leeg en via een omweg over de Kermis kwamen we bij podium 3 alwaar het repertoire nσg meer mainstream was. Zij durfden het zelfs aan om Why tell me Why van Anita Meyer te spelen. Wij vroegen ons dat natuurlijk ook af. Maar het blijft leuk: op een terrasje zitten met je liefste, een biertje erbij en dan je grootste gezamelijke hobby uitoefenen: mensen kijken.
We zijn later weer teruggeslenterd en in de nieuwste kroeg van het dorp hebben we ons laatste geld van de maand verzopen. Ook hier weer op een heel gerieflijk plekje aan de bar naar mensen kijken. Vooral dronken mensen van middelbare leeftijd waren het. En tegen half 2 waren we weer thuis en hebben via de videoband nog even naar Paul de Leeuw gekeken. Dat was goed voor heel veel gelach. Hopelijk was de buurvrouw al in diepe slaap...
Het was heerlijk om weer eens met z'n tweetjes op pad te zijn. | 