... maar een stagiare aan de lijn krijgen als ik mijn huisarts bel doet me onbewust toch even slikken. Want Murphy kent mij. En Murphy slaat toe op momenten die uitgelezen zijn voor het creeeren van zwaar irritante chaos. Aldus geschiedde.
Eerst was ik al bang dat ik niet goed zou uitleggen waar ik voor belde, maar dat viel nog wel mee. Ik vertelde dat ik de uitslag van de bloedtest al wist en even wilde vragen naar het advies van de huisarts. Daarop werd ik even in de wacht gezet en kreeg wat later de stagiare weer aan de lijn met de mededeling; "Nou, je b้nt er bijna, je moet nu nog even ophogen naar 200 microgram en dan over 6 weken weer een bloedtest laten doen."
Zover niets nieuws onder de zon. Dat de dame in kwestie weet dat ik er 'bijna ben' vind ik extreem knap en zorgt voor kromme tenen, gezien de laatste 3 bloedtests een terugval aantoonden, maar ik hou me in. Zoveel onwetendheid kan ik toch niet in een telefoongesprek bestrijden of uitleggen. De vraag of het recept reeds naar de apotheek verzonden is zet me weer een aantal minuten in de wacht. Dan hoor ik dat ik de medicijnen vanmiddag na vier uur kan halen. Goed, want ze zijn bijna op. Einde gesprek
Tien minuten later gaat de telefoon. De stagiare belt me terug en zegt; welke medicijnen bedoelt u eigenlijk? Met grote ogen geef ik toch antwoord; Euthyrox. Ja maar wilt u die dan in welke dosering?
Ik ben even stil, probeer in te schatten wat ze nu bedoelt. Dan probeer ik het met een: "Ik krijg het toch van de huisarts voorgeschreven?"
"Ja, maar u slikte eerst een andere dosering."
"Dat klopt", leg ik uit; "dat heet ophogen. Ik heb een schildkliermankement en daardoor moet ik steeds meer van dat spul slikken."
"Oh. Maar wilt u dan 1 keer 200 microgram?"
"Euhm.....", hervat ik mijn relaas; "zou het niet makkelijker zijn om eerst te overleggen met de huisarts wat er van je verwacht word? Dit vind ik namelijk heel erg verwarrend en volgens mij is het niet aan mij om mezelf medicijnen voor te schrijven."
We hebben elkaar nog steeds niet. Dus vraag ik heel helder ; "heb je met de huisarts overlegd en zei die toen; bel maar even terug om te vragen wat ze wil?"
"Ja", is het antwoord.
"Nou", vervolg ik; "dat vind ik dan helemaal niet kloppen. Zeg dat maar tegen de huisarts en ik zal dat zelf de volgende keer ook doen; dat dit soort verwarring makkelijk te voorkomen is als van tevoren even duidelijk is wat er moet gebeuren."
"Een tablet van 200 microgram dus en niet eentje van 175 en eentje van 25." vat ze samen. Ik hoop dat ik dat dan ook echt meekrijg bij de huisarts...
Ik vrees dat deze verwarring is ontstaan doordat ik de vorige keer een tussenrecept gevraagd heb van 25 microgram, omdat ik nog wat pillen van 150 microgram had liggen. Maar zelf meedenken is vaak niet erg verstandig, merk ik nu....
Waar het op neer komt is dat ik vanaf morgen 200 mcg ga slikken en over 6 weken weer prikken. Pffffff..... hoe moeilijk kan het zijn.... | 