Al eerder blogde ik over haar. Ik denk meer aan haar dan me lief is. Ik denk iedere dag wel een keertje aan haar. Aan hoe ze nu leeft. Of ze gelukkig is. Of ze onze vriendschap net zo mist als ik. Dan denk ik terug aan die eerste keer dat we afscheid moesten nemen omdat we elkaar heel lang niet meer zouden zien. We zeiden luchtig; kom op, volgend jaar zien we elkaar weer en ik kom jou ook zeker een keer opzoeken. Ze is vertrokken naar de andere kant van de wereld om daar een nieuw leven te starten. En dat is haar heel goed gelukt. Ik gun haar dat ook van harte. Maar onze vriendschap eindigde eigenlijk op het moment dat we afscheid namen, nu ongeveer 5 jaar geleden en ik moet er met terugwerkende kracht nu pas echt om huilen.
Buiten mijn broer is zij de enige die nog weet hoe ik was toen ik 7 was, waar we woonden, wat we deden en hoe we leefden, droomden, speelden, ons verkleedden en lachten tot we bijna in onze broek piesten.
Hoe we in bomen klommen, boomhutten bouwden, stoeprandje speelden, onze step schilderden, postkantoortje speelden, een touwtje spanden vanuit onze slaapkamerramen, zodat we er met een wasknijper briefjes aan konden hangen waarvan niemand de inhoud mocht weten.
Hoe we naar jongens keken, de auto van haar vader stiekem meenamen, op wie we verliefd werden, hoe we Engels spraken en net deden of dat onze moedertaal was.
Natuurlijk zijn er ook jaren geweest waarin we verder van elkaar verwijderd waren dan nu het geval is. Maar in dertig jaar is veel gebeurd en met weemoed denk ik terug aan de vriendschap die ooit was. En die nooit vervangen werd door een andere vriendschap. Maar misschien vraag ik dan wel teveel. En begin ik op mijn oma te lijken. Een oude sentimentele jankende aap. | 