En op het moment dat ik snikkend door het huis loop hoor ik de post in de brievenbus vallen. De gebruikelijke zooi, neem ik aan terwijl ik het stapeltje van de deurmat raap. Daar herken ik meteen het handschrift van mijn penvriendin. Ik weet dat ze het op dit moment bepaald niet makkelijk heeft en ik heb haar vorige week een kaartje gestuurd met een kleinigheidje erbij om haar even te laten weten dat ik aan haar denk. Ze stuurt me een bedankkaartje. Dat doet me goed! Het helpt dus wel als iemand je een lief kaartje stuurt, denk ik nog. Maar wat is dat? Nog een kaartje? De dagen dat er hier handgeschreven kaartjes aan mij geadresseerd in de bus vallen zijn op een hand te tellen maar tel die van vandaag er maar bij op. Ik lees en in mijn sentimentele bui begin ik weer te huilen van ontroering.
Hil, je hebt geen idee hoezeer je kaartje op het juiste moment kwam. Kwestie van timing?  En nu ben ik weg want ik moet nog even wat boodschapjes doen en naar het postkantoor.... 
| 