Ken je dat liedje? 'Doe een stapje naar voren, dan een stapje terug'. Sinds dat gesodemieter met die k*tschildklier heb ik dat refreintje best vaak in mijn hoofd. Ik trek er dan bij voorkeur een zuur en sip gezicht bij.  'Aanpassen aan de omstandigheden' en 'ermee leren leven' praktiseer ik ten volle.
Alle gekheid op een stokje, vandaag was een wat minder dagje. Het begon al met slapen. Of liever gezegd, het niet kunnen slapen. Wekkers zien tussen 2 en 6 uur 's nachts is niet slaapverwekkend. Horen dat Manlief uit bed gaat, horen dat Kwebbel uit bed gaat, jezelf voornemen dat je binnen een kwartier opstaat en dan een half uur later weer wakker worden, wetend dat je niet wakkerder zult worden. Tja dat is dan wel weer even wennen. De reisplanner van de NS checken en daar tot je afgrijzen constateren dat er uitgerekend VANDAAG werkzaamheden zijn en dat de rit waar je normaliter 30 minuten over doet, vandaag toch echt wel 50 minuten gaat duren en een lange busrit inhoudt.
Als we eenmaal goed en wel op weg zijn is het toch ook wel weer beregezellig en geniet ik van het feit dat Kwebbel geniet van de reis en ik geniet stiekem ook van het feit dat haar oorpijn verdwenen is. Ze is zúlk gezellig gezelschap! 
'Mamoe' (=oma) pikt ons op van het station en dan gaan we voor de laatste keer naar 't Stekje, de laatste spulletjes inpakken. Het meest is al gedaan, onze aanwezigheid is ook meer gezelligheid, emotionele steun en 't gevoel van zekerheid. Rond vier uur is alles wel gedaan en kan ik nog snel even de fiets pakken om de stad in te sjeesen. Ik heb nog wat spulletjes nodig voor mijn scrapbook gedoe en ook voor de foto van 't Stekje zoek ik nog een geschikt lijstje. Dat is gelukt.
To be continued (ben nu echt te moe)
| 