Als kinderen van de basisschool een brief mee naar huis krijgen staat daar als aanhef altijd ‘Beste ouder/verzorger’. Dit impliceert dat je als ouder zijnde automatisch al verzorger bent. Ben je géén biologische ouder, dan ben je toch minimaal verzorger van het kind.
Maar wat houdt dat dan in, verzorger zijn? Volgens mij is dat niet zo moeilijk: je draagt de zorg voor iemand. Het is jouw verantwoordelijkheid dat die persoon verzorgd is. En er dus ook verzorgd uitziet. Uitgerust, schoon en met kleding die past. Het hoeft niet volgens de laatste mode maar het moet wel passen en het moet niet kapot of smerig zijn.
Ik groeide op in het spreekwoordelijke huishouden van Jan Steen. Een ‘artistiek nest’ is een andere benaming die in de praktijk op hetzelfde neerkomt. Mijn moeder mocht de stofzuiger niet te vaak ter hand nemen want dat was volgens mijn vader-de-kunstenaar enorm burgerlijk. Zo ging het met de was waarschijnlijk ook, want als meisje op de basisschool was ik regelmatig doelwit van spot als ik, tijdens de gymlessen, weer eens het broekje van mijn bikini aan had omdat al het gewone ondergoed in die artistieke wasmand was blijven liggen. Ik ben daar de laatste tijd met terugwerkende kracht nog wel eens pissig en verontwaardigd over. Onder andere uit angst om zelf een potje van de opvoeding te maken heb ik op een gegeven moment besloten om niet aan eigen kinderen te beginnen.
Dat ik een man trof die al een dochter had, over wie ik vaak de dagelijkse zorg zou krijgen is natuurlijk een speling van het lot. Zelfs de karmatheorie kun je er op toepassen want moet ik nu niet alsnog mijn eigen angsten en frustraties onder ogen zien?
Als ik Kwebbel op maandagochtend uit school haal gaan we steevast naar haar slaapkamer om iets anders aan te trekken. Het is namelijk een standaard gegeven dat de kleding die ze aan heeft als ze bij haar moeder vandaan komt, minimaal 2 en soms wel 3 maten te klein is. Vanmiddag brak echter mijn klomp. Kwebbel had geen hemdje aan maar een zomerjurkje in maat 110. Ik vroeg zo luchtig mogelijk waarom ze een jurkje onder haar shirtje droeg. Omdat de rest in de was zat, was het antwoord. Ik heb tot drie geteld, gevraagd of ze een rokje aan wilde (“Jáááá!!’ roept ze dan altijd enthousiast, het is een ijdele tuttebel en ze kan zo mooi paraderen met mooie kleren) en zonder er verder woorden aan vuil te maken heeft ze een rokje aangetrokken met haar nieuwe roze shirt met gouden opdruk. Een maillot en haar stoere bruine laarzen maakten de outfit compleet. Misschien sla ik door maar dat is nog altijd beter dan er helemaal geen acht op slaan.
Van de moeder van Kwebbel weet ik dat ze vroeger erg gepest werd omdat ze altijd belachelijke kleren droeg. Haar oma scheen de garderobe bij elkaar te breien en dat dit niet hip was kan ik me voorstellen. Ik weet ook dat de oma van Kwebbel een excentrieke dame was met een hip kledingboetiekje en een eigen naaiatelier hier in het dorp. Dan weet ik óók nog dat de moeder van Kwebbel een afgeronde MBO opleiding Mode en Kleding heeft genoten. Zie hier de reden voor het schrijven van dit stukje. Stoom afblazen…. 
PS: het zwarte feestpak is helemaal goedgekeurd....  | 