Amsterdam... het blijft iets magisch, hoe vaak je er ook geweest bent. En ik ben er vaak geweest maar iedere keer is het toch weer leuk en nieuw en anders. Dit keer was het vooral ook erg koud, echt winters. Vanuit het CS, dat volgens mij nooit meer klaar is met de verbouwing, liepen we via de Zeedijk en het Waagplein naar ons hotel. We kwamen langs Gassan Diamonds, daar waar die grote diamantroof plaatsvond. Uiteindelijk bleek dat we vanuit de hotelkamer op de achterkant van dit zwaar beveiligde pand zouden uitkijken. Dan moest je wel helemaal naar links hangen want het uitzicht recht vooruit was zo:
De kamer was erg standaard, meer dan de basisbehoeftes slapen en naar de wc gaan wilden we er toch niet doen dus het was prima. Zonder de last van het meesjouwen van een koffer zijn we direct weer op pad gegaan, meteen uit het hotel rechtsaf naar het Waterlooplein en de Stopera. Het Waterlooplein lag er werkloos en leeg bij op deze tweede kerstdag en de Stopera, die toch heel wat verwachtingen wekt door zijn sprookjesachtige naam, valt iedere keer weer tegen. Nu hadden ze er wat artestiekerige kerstbomen voor gezet maar dat mocht niet baten. Verder, de Amstel over en opeens stonden we op het Rembrandtplein. Dit moet toch wel het meest uitgemolken toeristische horecaplein van Nederland zijn. Het is er altijd druk en altijd schreeuwend lelijk en het blijft leuk om te zien. We zijn maar snel verder gelopen, het begon al donker te worden en de lichtjes werden beter zichtbaar. Sommige waren letterlijk schitterend.
Als de winters niet meer voor ijsbanen zorgen dan maken we toch gewoon kunstijsbanen? Zo zagen we de kinderen schaatsen op de kunstijsbaan op het Leidscheplein. Sommige achter een stoeltje, als Bambi op het ijs. De foto is een beetje erg groen uitgevallen maar je krijgt een idee.
Het Americain blijft een waanzinnig mooie plek, wat een sfeer straalt dat hotel uit. Het interieur is gelukkig nog niet geJandeBouvriet en als ik ooit eens een smak geld op mijn rekening heb staan boek ik een kamer voor mij en mijn lief... *droomt weg*
Verder maar weer, in het donker nu. Via de Rozenstraat kwamen we uiteindelijk langs Magna Plaza en Food Plaza (de grootste kleine kruidenier van Nederland?) Moe en koud zijn we 'n een Ierse pub ingedoken, lief zijn geliefde Guinness en ik een 'normaal' biertje. Daar knap je van op. Op weg naar het hotel hadden we op de Zeedijk al een Chinees Dim Sum zaakje gezien dat goed in ons low budget straatje paste. Dus door de kou maar weer naar de Wallen gelopen.
Voor het luttele bedrag van 7 en een halve euro mag je hier je buikje binnen een uur volstouwen met echte dim sum en andere heerlijkheden. Die staan uitgestald als je binnenkomt en dan loop je met een trapje omhoog naar de zitplaatsen. Wel vooraf betalen en bediening is er niet. Er staan twee cola-automaten dus als je dorst hebt zul je het daar mee moeten doen. En als je nu denkt dat dit vreet-zoveel-je-kunt principe gericht is op de Nederlandse toeristen kom je bedrogen uit want binnen werden alle tafeltjes bezet door vers ingevlogen Chinezen. Eentje lag er zelfs languit zijn jetlag weg te slapen. De huiskat kwam even langs om te kijken of hij nog een knuffel kon krijgen. Eten wilde hij gek genoeg niet. 
We genoten van het lekkere eten en van de gekke sfeer. De eigenaar verdween steeds naar beneden, daar was de keuken. Hier maakte hij onder andere Hsiao Long Pao (een soort mini bakpao) So Khun, Shao Mai en WonTon en een heerlijke ketjapsaus waarvan ik de naam niet weet. Ook de mie was verrukkelijk, ik vermoed dat hij ze kookt in kruidige bouillon alvorens het te wokken. Een trucje dat ik ook eens zal toepassen in mijn keuken.
Na het eten hebben we een wandeling langs de dames van lichte zeden gemaakt en in een bijzonder fout cafι op de Wallen nog een biertje gedronken. Het was opvallend hoeveel duistere sujetten je nog toesissen dat ze je van XTC, coke of andere drugs kunnen voorzien. Bussiness is bussiness is het motto. Negeren het beste antwoord. En maak niet de fout om oogcontact met zo iemand te maken want dan zit je vast aan een standaard praatje dat je alleen nog maar door heel onbeleefd te zijn kunt onderbreken. Ook dat is Amsterdam.
Redelijk op tijd en afgemat lagen we in ons keiharde hotelbed nog een beetje te zappen en rond middernacht was ik letterlijk onder zeil. Niet slecht voor een schildklierpatiλnt, denk ik 
| 