... is communicatie het lastigste struikelblok in je relatie met anderen. Dan ga je er bij voorbaat (te makkelijk) vanuit dat je duidelijk geweest bent en dat de 'ontvanger' (om maar even in jargon te spreken) je boodschappen ontvangen heeft.
Wanneer blijkt dat dit in het geheel niet het geval is kan er spontaan stoom uit oren worden waargenomen. Ook zeer lokale donderwolken kunnen verschijnen aan de anders zo wolkeloze hemel.
Maandag krijgt Kwebbel poliklinisch 'buisjes in de oren'. En ik ga niet mee. In de veronderstelling dat ik mijn punt gemaakt had combineerde ik in gedachten het poliklinische bezoek van Kwebbel al met een bezoekje aan het priklab voor mijn TSH waarde.
Wat mijn punt was?
Kwebbel slaapt 'niet zo goed' (understatement) als ze bij haar moeder is. Op de maandagen wanneer ik haar uit school haal merk ik het aan haar, ze ziet er dan vaak behoorlijk moe en bleek weggetrokken uit. Waar het precies aan ligt weet ik niet, kan ik ook verder niet onderzoeken, ik neem het dus maar gewoon aan en probeer het hier zoveel mogelijk op te vangen door Kwebbel van een ijzeren bedritme-regelmaat te voorzien. Dat lukt prima, ze stribbelt nooit tegen als ze naar bed moet, valt redelijk snel in slaap en slaapt hier letterlijk de klok rond. Sinds ze een dromenvanger boven haar bed heeft zijn zelfs de boze dromen (had ze die dan...?) verdwenen.
Op maandagochtend moet ze om 10 uur in het ziekenhuis aanwezig zijn, nuchter en wel. Mijn praktische aard had al bedacht dat het voor Kwebbel beter zou zijn als ze de zondagavond tevoren al hier zou zijn, dan zou ze immers goed slapen.
De vermeende postnatale depressie van haar moeder draagt er uiteraard ook toe bij dat ik zeker weet dat Kwebbel hier veel beter af is dan bij haar soms sterk hysterische en onvoorspelbare moeder. Wie weet welke stunts deze mevrouw denkt te moeten uithalen in het ziekenhuis, stunts die helaas altijd ten koste gaat van de gemoedstoestand van Kwebbel, die echt overgevoelig is voor stemmingen. Dus overlegde ik dit met Manlief en vroeg of hij dit dan even met de moeder zou kortsluiten. Ja, was het antwoord. (Meende ik...)
Toen ik gisteren voor de derde keer informeerde naar de stand van zaken zei hij: 'Oh ja, ik wist dat ik iets was vergeten'.
Afspraak was al gemaakt; moeder heeft voor oppas voor het kleine broertje gezorgd, Manlief is om half 10 bij hun en ze gaan gezamelijk naar het ziekenhuis.
Tjonge jonge wat voelde ik me in de kou gezet....
Inmiddels is alles gelukkig weer uitgesproken, heb ik mijn lief er sinds een hele poos weer eens op gewezen dat ik geen factor ben die je voor lief mag nemen (tenzij hij me lief neemt) en dat het niet vanzelfsprekend is dat ik 26 weken per jaar grotendeels de dagelijkse zorg voor zijn dochter op me neem. Wel graag gedaan, met veel liefde ook, maar nooit en te nimmer vanzelfsprekend alstublieft dankuwel.
Het is en blijft een Fries die erg Zeeuws met het uitdelen van complimenten omgaat en nu eenmaal een enorme binnenvetter is. Dat is hij al 40 jaar en ik leef niet in de illusie dat nog te kunnen veranderen. Maar af en toe even flink wakker schudden blijft toch wel noodzakelijk.
Heet dat nou 'werken aan een relatie'....? 
| 