Terwijl er op dit moment een gigantische bui met hagel tegen mijn ramen (en op de rest van mijn dorp) neerklettert moet ik toch even verslag doen van een vreemd en ook eng fenomeen dat me vandaag te beurt viel.
Vanmiddag was ik bezig met scrapbooking, aangezien iets doen nog altijd beter is dan niets doen op een druilorige zondagmiddag. Ik heb al maanden last van mijn ogen, in die zin dat er af en toe kloddertjes in zitten die mijn zicht even belemmeren. Mijn ogen zijn niet ontstoken, constateerde mijn huisarts na het tweede consult, en gaf me kunsttranen mee.
Inmiddels ben ik aan mijn tweede ronde kunsttranen begonnen. Vanmiddag zat ik ook weer eens achteloos in mijn oog te wrijven, met het topje van mijn pink probeerde ik de vermeende troep uit mijn rechteroog te vissen. Dat lukte niet. You win some, you loose some. Zover is mij inmiddels al wel duidelijk na jarenlange klachten.
Ja hey hallo, maar nu was er een geheel andere sensatie. Eentje die ik nog niet kende maar die me al net zo snel als mijn oog raar begon te doen, angst begon in te boezemen.
Na enkele minuten voelde ik dat er iets niet goed was (meer was het ιcht niet...!) liep ik naar boven om in een spiegel te kunnen kijken en wat ik daar zag deed me echt schrikken. Een werkelijk knαlrood en heel klein oogje, de pijn die ik voelde was zichtbaar en het allerengste was: het oogwit was opgezwollen, de ooghoek met het 'bubbeltje' in de hoek was ook twee keer zo rood en twee keer zo groot maar de iris niet, dus dat gaf een bijzonder eng effect. Daarbij traande het oog niet en ben ik flink in de weer geweest met het gieten van de kunsttranen.
Uiteindelijk is alles met een sisser afgelopen (het oog is weer in normale proportie en niet meer rood) maar ik moet bekennen dat het tot mijn grootste nachtmerries behoort: kwalen aan mond en/of ogen. 'k Geloof da'k nog liever dood ga....  | 