Misschien was mijn vorige blogje een beetje vaag...
Gisteren was ik (alwιιr) bij de huisarts. Met een briefje met daarop de zogenaamde restklachten. Ik ben erg tevreden over mijn huisarts en dat is, gek misschien, niet in de laatste plaats omdat ze niet alles weet. En dus ook niet net doet alsof ze alles weet. Cytomel gaat ze me niet geven omdat ze daar nooit mee heeft gewerkt. Ik zou daar dan voor naar een internist moeten.
Het komt erop neer dat ze me met alle plezier door de hele medische molen wil gooien maar de kans dat daar iets uitkomt is niet zo groot. Terwijl ik het heb over dingen uitsluiten (bloedarmoede, gebrek aan B12) heeft zij het heel voorzichtig over accepteren dat dit het is.
"En wat nu als blijkt dat je helemaal geen tekort aan B12 hebt en de rest van het bloedonderzoek is goed?" vroeg ze voorzichtig. Ik antwoordde voorzichtig dat het dan misschien wel eens tijd gaat worden voor een psycholoog die me gaat leren omgaan met mijn beperkingen. Ik geloof namelijk niet dat ik daar in mijn eentje bijzonder goed in slaag. Deze vicieuze cirkel krijg ik zelf (nog) niet doorbroken. Het lijkt en voelt alsof ik steeds harder moet knokken terwijl ik steeds minder energie heb. Het is dus niet echt vreemd dat je er een keer helemaal doorheen zit....
De huisarts heeft me op het hart gedrukt dat ze me hoe dan ook zal helpen. Als ze het fysiek niet kan verhelpen dan zal ze me in ieder geval helpen om dat feit tussen de oren op een rij te krijgen.
Ik heb daarnaast weer een prikformulier voor het lab meegekregen met daarop een heleboel kruisjes, voor het Hb gehalte, glucose, B12, B1, foliumzuur en nog wat vage kreten als Gamma-GT (dat zeg ik!), CRP en Kreatinine.
En dat bedoel ik dus: ik ben nog wel ik (still the same) maar ik ben niet meer wie ik was. | 