Nee, ik ben niet van plan om ieder jaar stil te staan bij het feit dat ik de rest van mijn leven Euthyrox zal moeten slikken. Maar vandaag is het een jaar geleden dat ik er aan begon en dat zijn toch altijd net even anders-dan-andere dagen. Ik ben een mens dat zeer gevoelig is voor symboliek en dat zal ongetwijfels meespelen.
In "I.M." van Connie Palmen las ik een van de mooiste, wijze zinnen over rouw en rouwverwerking. Connie Palmen beschrijft hoe ze ontroostbaar is na het overlijden van Ischa Meijer en een jaar lang in diepe rouw is. 'Eerst moeten alle seizoenen eroverheen', zei haar moeder. Hiermee bedoelde ze dat je pas na een jaar kunt terugkijken op je 'nieuwe verleden'. Zo voel ik me nu ook een beetje, al gaat het hier godzijdank niet om een verlies van mijn grote liefde. Maar eigenlijk ben ik toch behoorlijk verdrietig. Het opzoeken van het zinnetje in "I.M." zorgde ervoor dat ik weer heftige stukjes tekst las en moest huilen. Ik heb dat boek in 1998 huilend gelezen en nog steeds kan ik er niet naar kijken zonder te slikken, maar mijn tranen zitten vandaag wel erg dicht onder de oppervlakte. Het boek is slechts een trigger.
Er zijn gelukkig ook zoveel andere, leuke dingen die te gebeuren staan. Man is vandaag aan zijn eerste werkdag begonnen en heeft gisteren al zijn werkbus opgehaald. Glimmend vertelde hij dat hij toevallig had gezien dat hij al op de verjaardagskalender stond. Ook de datum van de zakenreis is bekend, van 13 tot en met 15 februari is mijn lief in Italiλ. Dat hij op Valentijnsdag in het romantische Italiλ zit en ik hier in dit grijze miezerige Nederland is wel even slikken maar ik gun het hem van harte en vind het heerlijk om te zien hoe hij (nu al) helemaal opbloeit.
Morgen laat ik mijn bloed maar weer eens prikken, ik heb er nog geen zin in gehad. En nu ga ik de laatste post van deze week bezorgen. Even het verstand op nul en recht vooruit...
| 